บทที่ 86 ได้ที่หนึ่งของมณฑลอีกแล้ว

ในสายตาของผู้อ่าน 《สยบฟ้าพิชิตปฐพี》 เป็นหนังสือที่แตะถูกจุดของความสะใจได้อย่างแม่นยำ ทำให้พวกเขาอ่านแล้ววางไม่ลง แต่สำหรับกู้หย่วนแล้ว สิ่งสำคัญในตอนนี้ไม่ใช่การตอบสนองความต้องการของนักอ่านนิยายออนไลน์ที่กำลังรอคอยอย่างกระหาย แต่เป็น— “ซิงเหมียน!”

กู้หย่วนเพิ่งเลี้ยวเข้ามุมถนน ก็เห็นร่างนั้นที่หน้าประตูร้านหนังสือซินหัว เธอสวมเสื้อคาร์ดิแกนถักสีฟ้าอ่อนทับเสื้อตัวใน คู่กับกระโปรงยาวจับจีบสีขาว “กู้หย่วน!” สวี่ซิงเหมียนก็กำลังจับจ้องมองที่ทางแยกอยู่เช่นกัน เมื่อเห็นกู้หย่วนปรากฏตัวก็โบกมือทักทายอย่างตื่นเต้น 

ทั้งสองคนนัดกันมาซ้อมการโต้วาทีล่วงหน้าในวันนี้ แน่นอนว่าการมาที่ร้านหนังสือซินหัวไม่ได้ตั้งใจจะซ้อมที่นี่ แต่สวี่ซิงเหมียนต้องการมาซื้อหนังสือสองสามเล่ม สวี่ซิงเหมียนเดินตามกู้หย่วนเข้าไปในร้านหนังสือ ทั้งสองใช้เวลาเลือกซื้ออยู่พักใหญ่จึงแล้วเสร็จ เมื่อเปิดประตูออกมา 

กู้หย่วนก็ถามคำถามที่นับครั้งไม่ถ้วนแล้วว่า: “คุณลุงคุณป้าไม่อยู่บ้านจริงๆ เหรอ?” “แน่นอนสิ! พวกท่านไปทำงาน ต้องกลับมาตอนห้าโมงเย็นนู่น” สวี่ซิงเหมียนอธิบายอย่างไม่เบื่อหน่าย ในสถานการณ์ปกติ การซักถามซ้ำๆ ของกู้หย่วนเช่นนี้ดูเหมือนจะเป็นเรื่องที่ไม่น่าเปิดเผยต่อใคร “อันที่จริง ถ้าบอกพ่อกับแม่ก็ไม่เป็นไรหรอกนะ ฉันเชื่อว่าพวกท่านจะเห็นด้วย” สวี่ซิงเหมียนเสริมความคิดเห็นของเธอ

“หึ คุณลุงคุณป้าไม่ปฏิเสธอยู่แล้ว” กู้หย่วนเบ้ปากอย่างจนปัญญา “ฉันแค่กลัวว่าคุณลุงจะเหนื่อยเกินไปที่จะต้องนั่งถือมีดทำครัวเฝ้าอยู่หน้าประตูห้องน่ะสิ” 

“น่าตีจริงๆ” สวี่ซิงเหมียนชกแขนกู้หย่วนเบาๆ “พ่อของฉันไม่เป็นอย่างนั้นหรอกน่า...”

ในอาคารชุดแห่งหนึ่ง มีหญิงชราถือตะกร้าผักกำลังรอลิฟต์อยู่ กู้หย่วนและสวี่ซิงเหมียนตามเข้าไปติดๆ ในอาคาร 

สวี่ซิงเหมียนเห็นหญิงชราคนนี้ก็ตกใจ รีบดึงกู้หย่วน แล้วส่งสัญญาณให้เขาถอยไปด้านหลังเล็กน้อย กู้หย่วนเข้าใจในทันที รีบเข้าไปชิดประตูทางเข้าอาคารเพื่อหลีกเลี่ยงสายตาของหญิงชราคนนั้น “อ้าว เสี่ยวเหมียนนี่นา” รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของหญิงชรา “คุณย่าหลี่!” บังเอิญลิฟต์มาพอดี ทั้งสองคนจึงเดินเข้าไปในลิฟต์ ชายวัยกลางคนที่ออกมาจากลิฟต์มองกู้หย่วนที่เกือบจะแนบตัวไปกับประตูอย่างแปลกๆ 

กู้หย่วนยิ้มอย่างเขินอาย แล้วรีบหลีกทางให้ ในลิฟต์ คุณย่าหลี่กำลังพูดคุยกับสวี่ซิงเหมียนอย่างสนุกสนาน: “เสี่ยวเหมียน เช้านี้ไปไหนมา?” “ไปซื้อหนังสือค่ะ คุณย่าหลี่” สวี่ซิงเหมียนตอบพร้อมรอยยิ้ม “แล้วหนังสือล่ะ?” สวี่ซิงเหมียนยกมือขึ้นตามสัญชาตญาณ แล้วนึกขึ้นได้ว่าหนังสืออยู่ในมือของกู้หย่วน ทำได้เพียงหัวเราะอย่างกระอักกระอ่วน: “ยังหาเล่มที่ถูกใจไม่ได้ค่ะ” ในเวลานั้นมีลิฟต์อีกตัวว่างพอดี แต่กู้หย่วนทำได้แค่นั่งยองๆ อยู่กับที่อย่างจนปัญญา เพราะลิฟต์นี้ต้องใช้คีย์การ์ด...

หลังจากผ่านความยากลำบากและการทรมานแสนสาหัส กู้หย่วนในที่สุดก็นั่งอยู่บนโซฟาในบ้านของสวี่ซิงเหมียน “มาเถอะ รีบซ้อมกันเถอะ...” 

กู้หย่วนกังวลจริงๆ ว่าประตูอาจจะถูกเปิดออกในอีกไม่ช้า “แคร็ก แคร็ก” สวี่ซิงเหมียนกระแอมเบาๆ อย่างเคร่งขรึมและสง่างาม: “เรียนฝ่ายตรงข้าม...” ...

เวลาผ่านไปทีละน้อย เมื่อถึงช่วงเที่ยง กู้หย่วนตั้งใจจะโชว์ฝีมือทำอาหารให้สวี่ซิงเหมียน แต่ไม่คาดคิด 

สวี่ซิงเหมียนก็มีความคิดเช่นเดียวกัน ดังนั้น กู้หย่วนจึงทำอาหารร่วมกับสวี่ซิงเหมียนอย่างเสียไม่ได้ กลายเป็นช่วงเวลาแห่งมิตรภาพอันบริสุทธิ์ในการทำอาหารด้วยกัน หลังอาหาร 

กู้หย่วนซ้อมกับเธอต่ออีกพักหนึ่ง แก้ไขปัญหาบางอย่างในการแสดงออกทางตรรกะของเธอ จากนั้นกู้หย่วนก็ถอยออกมาอย่างสมเกียรติ “โชคดีที่ไม่มีเรื่องไม่คาดคิดเกิดขึ้น...” กู้หย่วนถอนหายใจยาว

...

【ความชาญฉลาดของผู้เขียนคือ การใช้มุมมองแบบรอบรู้ที่ถูกจำกัดอย่างสูง】 【ผู้เล่าเรื่องรู้ทุกสิ่ง แต่ไม่ได้เปิดเผยความจริงโดยตรง แต่กลับสับเปลี่ยนอย่างชาญฉลาดระหว่างมุมมองที่จำกัดของจักรพรรดิ, เสนาบดี, และพลเมือง ผ่าน ‘อาภรณ์อันงดงาม’ ในสายตาของแต่ละคน ทำให้ผู้อ่านได้เห็นกับตาว่าขอบเขตทางความคิดที่สร้างขึ้นจากความเย่อหยิ่งและความกลัวได้ถูกสร้างขึ้นด้วยความร่วมมือของคนหมู่มากได้อย่างไร】 【ผู้เขียนจับมุมมองของเด็กได้อย่างเฉียบคม ซึ่งพลังของมันไม่ได้อยู่ที่การเพิ่มพล็อตเรื่องใหม่ๆ แต่เป็นการใช้ความบริสุทธิ์และการโค่นล้มของมุมมองนั้นอย่างถึงที่สุด】 【ทำให้มันกลายเป็นผู้ปฏิบัติการขั้นสุดท้ายที่แทงทะลุขอบเขตที่เสแสร้งนั้น】

วันที่ 19 กันยายน ผลการแข่งขันรอบคัดเลือก “เขาวงกตแห่งการเล่าเรื่อง” ได้รับการประกาศออกมา กู้หย่วนได้รับรางวัลที่หนึ่งของมณฑลโดยไม่น่าแปลกใจ แต่สิ่งที่แตกต่างจากครั้งก่อนๆ คือ บทความนี้ดูเหมือนจะได้รับความสนใจเป็นพิเศษ แม้ว่ากู้หย่วนจะไม่ใช่คนแรกที่เขียนนิทานในการแข่งขันวรรณกรรมระดับมัธยมปลาย แต่เขาเขียนออกมาได้อย่างยอดเยี่ยมที่สุดอย่างแน่นอน ในขณะที่ผู้เข้าแข่งขันคนอื่นๆ ยังคงสร้างความขัดแย้งระหว่างความดีและความชั่วอย่างเรียบง่าย และสร้างตอนจบที่อบอุ่น 《เสื้อผ้าชุดใหม่ของจักรพรรดิ》 ของกู้หย่วนถือเป็นการโจมตีแบบลดมิติอย่างไม่ต้องสงสัย

#กู้หย่วน เสื้อผ้าชุดใหม่ของจักรพรรดิ# ในช่วงเย็น โพสต์นี้ก็ขึ้นติดเทรนด์ฮอตเสิร์ช “ไอ้หมอนี่ เขียนอะไรอีกแล้วเนี่ย?” 

หลัวจี๋กำลังเล่นไวท์บอร์ดในห้องเรียน ไม่คิดว่าจะเห็นชื่อเพื่อนสนิทของเขา เขาคลิกเข้าไปดู ไม่กี่นาทีต่อมา เมื่ออ่านจบ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างยิ่ง “สุดยอด!” 

ครู่หนึ่ง เขานึกถึงบางสิ่งอย่างตื่นเต้น รีบวิ่งเข้าไปในห้องเรียนข้างๆ ดึงเฉิงซือหย่วนที่กำลังฝึกเขียนอยู่ “ได้ยินว่านายอยากจะใช้การแข่งนี้พลิกกลับมานำใช่ไหม?” เฉิงซือหย่วนเห็นชื่อบนไวท์บอร์ดก็เข้าใจ บ่นพึมพำ: “บ้าจริง ไม่เกี่ยวกับนายสักหน่อย” เวลาพักมีเพียงสิบนาที ซึ่งเห็นได้ชัดว่าไม่พอให้เฉิงซือหย่วนอ่านซ้ำอีกครั้ง 

ดังนั้นเขาจึงหันหลังเดินจากไปอย่างไม่ลังเล หลัวจี๋ไม่สนใจอะไร ยังคงอยู่กับเพื่อนร่วมชั้นเพื่อซึมซับบทความนี้ “แหม เขียนนิทานสำหรับทุกคน... กู้หย่วน ยังมีอะไรที่นายทำไม่ได้อีกไหมเนี่ย?”

เฉิงซือหย่วนที่กลับมาถึงห้องเรียนของตัวเองก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาทันที ค้นหาชื่อที่เขาเห็นเพียงแวบเดียวเมื่อครู่ “จักรพรรดิ... เสื้อผ้าชุดใหม่?”

...

เมื่อบทความนี้ขึ้นติดเทรนด์ฮอตเสิร์ช ไม่ได้มีเพียงหลัวจี๋และคนอื่นๆ เท่านั้นที่ได้เห็น ฉู่เฟิงกำลังไถโทรศัพท์มือถืออย่างเบื่อหน่าย ขณะที่ต้องตอบหลานสาวตัวน้อยที่น่ารำคาญเป็นครั้งคราว พี่สาวและพี่เขยของเขาก็ใจกล้ามาก ที่กล้าทิ้งลูกสาววัยหกขวบไว้กับเขาซึ่งเป็นคนว่างงาน แล้วพากันออกไปเที่ยว “นายต้องรับผิดชอบในฐานะน้า ดูแลเสี่ยวซวนให้ดีนะ” 

“เฮ้อ” นึกถึงคำกำชับของพี่สาวก่อนออกเดินทาง และสายตาที่รอคอยอย่างน่าสงสารของหลานสาวตัวน้อยที่อยู่ข้างๆ “ฉันจะดูแลเด็กเป็นได้ยังไงกัน...” 

ฉู่เฟิงเองก็ใช้ชีวิตอย่างเบื่อหน่าย ก่อนหน้านี้เขามีงานอดิเรกอย่างหนึ่งคือการอ่านนิยายออนไลน์ แต่หลังจากอ่านงานของฉีหยูแล้ว สายตาและรสนิยมของเขาก็พิถีพิถันอย่างยิ่ง ยากที่จะอ่านผลงานของนักเขียนคนอื่นๆ ได้ ทำได้เพียงพึ่งพาการอัปเดตห้าบทต่อวันของ 《สยบฟ้าพิชิตปฐพี》 เพื่อประทังชีวิตเท่านั้น

“เสื้อผ้าชุดใหม่ของจักรพรรดิ...” ฉู่เฟิงคลิกเข้าไปที่เทรนด์ฮอตนี้โดยไม่รู้ตัว กวาดสายตาผ่านอย่างรวดเร็ว พบว่ามันเป็นนิทาน