บทที่ 87 รอบรองชนะเลิศอีกแล้ว

ฉู่เฟิงเห็นหลานสาวที่อยู่ข้างๆ จึงอ่านต่อด้วยความอดทน ครู่ต่อมา “ยอดเยี่ยม!” 

แม้ว่าฉู่เฟิงจะอ่านแต่นิยายออนไลน์ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาไม่มีความสามารถในการชื่นชม อย่างน้อยที่สุด ในความเห็นของเขา นิทานเรื่องนี้สามารถอ่านให้หลานสาวของเขาฟังได้อย่างแน่นอน หลังจากที่เกลี้ยกล่อมหลานสาวให้นอนบนเตียง และห่มผ้าให้เรียบร้อยแล้ว 

ฉู่เฟิงก็ถือโทรศัพท์มือถือไว้ในมือ แล้วค่อยๆ อ่านเนื้อหาออกมาด้วยน้ำเสียงของการเล่านิทาน “หลายปีมาแล้ว มีจักรพรรดิองค์หนึ่ง...” 

เมื่อฉู่เฟิงละสายตาจากโทรศัพท์มือถือ ก็พบว่าหลานสาวของเขาหลับไปนานแล้ว “เฮ้อ... ไม่ง่ายเลยจริงๆ” ฉู่เฟิงเช็ดเหงื่อที่หน้าผาก

จากนั้นเขาค้นหาข้อมูลของกู้หย่วนต่อ และเพิ่งทราบว่านี่คืออัจฉริยะทางวรรณกรรมที่มีชื่อเสียง ซึ่งเพิ่งอายุสิบหกปีเท่านั้น “เป็นเด็กหนุ่มที่ดีจริงๆ...” ฉู่เฟิงกดติดตามอย่างเป็นธรรมชาติ 

จากนั้นเขาก็เปิด Starry Sky Net: “ฉีหยูผู้ยิ่งใหญ่ทำไมยังไม่มาอัปเดตนะ...”

...

คืนนี้ ผู้คนที่ไม่ค่อยสนใจการแข่งขันวรรณกรรมระดับมัธยมปลายมากนัก โดยเฉพาะผู้ที่มีเด็กเล็ก ก็ได้รู้จักกู้หย่วนผ่าน 《เสื้อผ้าชุดใหม่ของจักรพรรดิ》 หลายคนในกลุ่มนี้ก็กดติดตามกู้หย่วนเหมือนกับฉู่เฟิง ทำให้ยอดผู้ติดตามบัญชี “กู้หย่วน” ทะลุสามล้านคนในคืนนี้ ทั้งที่กู้หย่วนไม่ได้ตั้งใจสร้างความนิยมเลย จนถึงตอนนี้บล็อกของเขามีแต่รูปที่ถ่ายบนเวทีรับรางวัลแทบทั้งสิ้น มีเพียงรูปภาพล่าสุดเท่านั้นที่แตกต่างออกไป นั่นคือภาพถ่ายหมู่ของกู้หย่วน, เฉิงซือหย่วน, หลัวจี๋, และหลินชิงชิง บนยอดเขาหัวซาน

...

“ปีนี้คุณจะไม่เข้าร่วมการแข่งขันวรรณกรรมแนววิทยาศาสตร์ และ ‘แสงจิ๋ว·นิรันดร์’ จริงๆ เหรอ?” สถานีรถไฟความเร็วสูง อาจารย์เฉินปู๋ซุ่ยกำลังเข้าแถวรอตรวจตั๋ว ส่วนกู้หย่วนเดินตามหลังอาจารย์เฉินปู๋ซุ่ย มือถือโทรศัพท์คุยกับหลัวจี๋ “ผมเคยได้ที่หนึ่งมาแล้วครั้งหนึ่ง ทำไมผมต้องไปเข้าร่วมอีก?” 

แม้ว่าการแข่งขันเดียวกันจะสามารถเข้าร่วมได้ทั้งตอน ม.ปลาย ปีหนึ่งและปีสอง แต่คะแนนสะสมจะไม่ถูกนำมารวมกันซ้ำ สามารถนำอันดับสูงสุดจากการเข้าร่วมแข่งขันสองครั้งมาคำนวณคะแนนสำหรับการจัดอันดับเพื่อขอรับโควตาเท่านั้น นั่นหมายความว่ากู้หย่วนได้ที่หนึ่งในการแข่งขันทั้งสองรายการ ได้คะแนนสูงสุดไปแล้ว การเข้าร่วมอีกครั้งจึงไม่มีความหมายใดๆ โอ้ ไม่ใช่ว่าไม่มีความหมายเสียทีเดียว ถ้าคุณยังคงสามารถชนะได้ ก็เข้าร่วมได้เพื่อป้องกันไม่ให้คนอื่นได้ที่หนึ่งและได้รับคะแนนเพิ่ม แต่มันดูไม่ดีเอาเสียเลย แทบไม่มีอัจฉริยะที่เคยได้แชมป์ทำแบบนี้

“เพื่อขัดขวางไม่ให้ไอ้เฉิงซือหย่วนมาปั่นคะแนนไง” หลัวจี๋หัวเราะ: “ไอ้หมอนั่นทำทุกวิถีทางเพื่อที่จะแซงคุณ ปีนี้มันตั้งใจจะเข้าร่วมการแข่งขันวรรณกรรมแนววิทยาศาสตร์ และ ‘แสงจิ๋ว·นิรันดร์’ ซ้ำอีกครั้งเพื่อปั่นคะแนน” 

“นั่นหมายความว่าเทอมนี้เขาจะเข้าร่วมการแข่งขันวรรณกรรมถึงสี่รายการ” 

กู้หย่วนส่ายหัวอย่างขำขัน: “ต่อให้ได้ที่หนึ่งในสองรายการนั้นแล้วจะยังไง การแข่งขันสองรายการที่มีผมเข้าร่วมในปีนี้ เขามั่นใจว่าจะแซงผมได้เหรอ?” 

“ฮิฮิ ใครจะรู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่?” 

หลัวจี๋พูดต่อ “ไม่ต้องห่วง ผมจะช่วยคุณขัดขวางเขาเอง ในการแข่งขันวรรณกรรมแนววิทยาศาสตร์ครั้งนี้ ผมจะทำให้น้ำตาตกในแน่นอน” หลัวจี๋เคยได้ที่สามในการแข่งขันวรรณกรรมแนววิทยาศาสตร์ครั้งที่แล้ว ก็ยังพอมีพื้นที่ให้พัฒนาได้ ส่วนเฉิงซือหย่วนได้อันดับแปดของประเทศ ซึ่งแสดงว่าเฉิงซือหย่วนอาจจะไม่เก่งในการสร้างสรรค์แนววิทยาศาสตร์เท่าหลัวจี๋ 

หลัวจี๋พูดไม่เกินจริงนัก แต่กู้หย่วนคิดแล้วรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ: “บ้าเอ๊ย นายต่างหากที่อยากปั่นคะแนน มาอ้างเฉิงซือหย่วนทำไม แถมยังบอกว่าช่วยฉันขวางเขาอีก...” 

หลัวจี๋หัวเราะ: “นี่เรียกว่าศิลปะการพูด ไม่คุยแล้วนะ ขอให้คุณโชคดีในรอบรองชนะเลิศ” “ขอให้คุณโชคดีในรอบรองชนะเลิศเช่นกัน” กู้หย่วนวางสาย

วันนี้เป็นวันที่ 27 กันยายน กู้หย่วนกำลังจะเดินทางพร้อมกับอาจารย์เฉินปู๋ซุ่ยไปยังเมืองเฟิ่งจิง เพื่อเข้าร่วมรอบรองชนะเลิศของการแข่งขัน “เขาวงกตแห่งการเล่าเรื่อง”

...

วันรุ่งขึ้น กู้หย่วนและอาจารย์เฉินปู๋ซุ่ยมาถึงสถานที่จัดการแข่งขัน กู้หย่วนเคยผ่านสถานการณ์แบบนี้มาหลายครั้งแล้ว ถือว่ามีประสบการณ์โชกโชน จึงรับมือกับสถานการณ์ได้อย่างง่ายดาย ทว่าอาจารย์เฉินปู๋ซุ่ยที่อยู่ข้างๆ กลับดูตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด “นี่เป็นครั้งแรกที่ผมมาถึงสถานที่รอบรองชนะเลิศในฐานะครูผู้ดูแลการเดินทาง” อาจารย์เฉินปู๋ซุ่ยกล่าวด้วยความรู้สึก

“ไม่เป็นไรครับอาจารย์ ตามผมมา เดี๋ยวรอบชิงชนะเลิศก็จะพาไปเจอสนามจริงด้วย” กู้หย่วนพูดติดตลก “พอเถอะ รอบชิงชนะเลิศผมสู้พี่เย่ปิงไม่ได้หรอก” อาจารย์เฉินปู๋ซุ่ยกลอกตา “ผมก็ยินดีที่จะได้พักผ่อนพอดี แถมยังได้ทำความดี ไม่ไปขัดขวางคู่รักเขาเจอกันด้วย”

...

ขั้นตอนเดิมๆ คำกล่าวเปิดงานก่อนการแข่งขันเหมือนเดิม ครูผู้ดูแลก็ทยอยออกไปอย่างเป็นระเบียบเหมือนเดิม เมื่อกู้หย่วนนั่งอยู่ในห้องพักในโรงแรม เขาก็พบความรู้สึกที่เคยเขียน 《ชีวิตที่ส่องประกาย》 ในรอบรองชนะเลิศการแข่งขันวรรณกรรมแนววิทยาศาสตร์กลับมาอีกครั้ง ครั้งนั้นก็อยู่ที่เมืองเฟิ่งจิง โรงแรมเดียวกัน แต่สิ่งเดียวที่แตกต่างคือ ไม่ใช่ห้องเดียวกัน กู้หย่วนอ่านข้อกำหนดของรอบรองชนะเลิศ 【แก่นหลักของรอบรองชนะเลิศ: ภาพลวงตา】 【โปรดสร้างสรรค์เรื่องสั้นโดยมี ‘ภาพลวงตา’ เป็นแก่นหลัก】 【ภาพลวงตา อาจเป็นภาพลวงตาในทะเลทราย หรือเป็นการฉายภาพของความยึดมั่นถือมั่น มันอาจเป็นภาพลวงที่ถูกรักษาไว้อย่างประณีตภายใต้การหลอกตัวเอง หรืออาจเป็นนิทานที่ได้รับการตกแต่งให้สวยงามอยู่เสมอในส่วนลึกของความทรงจำ】 【เราคาดหวังให้คุณใช้ศิลปะการเล่าเรื่องที่ไม่เหมือนใคร เล่าเรื่องราวเกี่ยวกับ ‘ความคาดหวัง, การรอคอย และความผิดหวัง’ เพื่อสำรวจทางเลือกและเสียงสะท้อนของจิตใจเมื่อภาพลวงตากระทบกับความเป็นจริง】 【ไม่จำกัดจำนวนคำ ไม่จำกัดประเภท】 【นับถอยหลังแบบเรียลไทม์: 47:59:59】

“ดูเหมือนว่าไม่ได้เขียนผลงานที่มีการกำหนดแก่นเรื่องแบบนี้มานานแล้ว...” “รู้สึกเหมือนผ่านไปนานแสนนาน...”

กู้หย่วนหยุดความรู้สึก จากนั้นก็เริ่มค้นหาในความทรงจำว่าสามารถใช้บทความใดได้บ้าง ครู่หนึ่ง บทความที่เคยถูกบรรจุในตำราเรียนก็ผุดขึ้นมาในความคิดของเขา 《ลุงอูแลสของฉัน》

บทความนี้เล่าเรื่องราวของครอบครัวฟิลิปป์ที่มีฐานะขัดสน แต่ยังคงคาดหวังว่าจูลส์ น้องชายที่ไปทำงานต่างประเทศจะร่ำรวยและกลับมาเพื่อปรับปรุงฐานะของครอบครัว 

ฟิลิปป์ผู้พ่อมักจะนำจดหมายจากจูลส์ที่บอกเล่าถึงความร่ำรวยของเขาไปอวดคนอื่นๆ โดยถือว่าเขาเป็นความหวังของครอบครัว ในการเดินทางไปเกาะเจอร์ซีย์ของครอบครัว พวกเขาได้พบกับจูลส์ที่กำลังขายหอยนางรมบนเรือ และพบว่าเขาไม่ได้ร่ำรวยเลย แต่กลับยากจนและตกอับ ทัศนคติของสามีภรรยาฟิลิปป์ก็เปลี่ยนไปทันที 

จากความคาดหวังอย่างแรงกล้าก่อนหน้านี้ กลายเป็นความรังเกียจและความกลัว กลัวว่าจูลส์จะจำพวกเขาได้และทำให้พวกเขาต้องลำบาก พวกเขาไม่เพียงแต่หลีกเลี่ยงเขาเท่านั้น แต่ยังเร่งให้เด็กๆ รีบออกไป และสุดท้ายถึงกับเปลี่ยนไปขึ้นเรือลำอื่นเพื่อเดินทางกลับ ตัดความสัมพันธ์กับจูลส์อย่างสิ้นเชิง

นี่คือหนึ่งในผลงานชิ้นเอกของกี เดอ โมปัสซ็อง ปรมาจารย์เรื่องสั้น ผลงานชิ้นนี้ถือเป็นแบบอย่างของสไตล์สัจนิยมเชิงวิพากษ์แบบ “เห็นภาพใหญ่จากสิ่งเล็กๆ” ของเขา และเนื้อเรื่องในนั้นก็ตรงกับข้อกำหนด “ภาพลวงตา” ของรอบรองชนะเลิศอย่างสมบูรณ์แบบ จูลส์ ในคำพูดและความคิดของครอบครัวฟิลิปป์ คือ ภาพลวงตาแห่งความมั่งคั่ง ที่สร้างขึ้นจากจดหมายและคำโกหก ความคาดหวังของคนทั้งครอบครัวต่อเขา, การรอคอยที่ยาวนานกว่าสิบปี, และความผิดหวังอย่างสิ้นเชิงหลังจากพบกันบนเรือ ก็เป็นไปตามข้อกำหนดทุกประการ