บทที่ 94 บรรลุข้อตกลงความร่วมมือ

บวกกับข้อเสนอที่เขาได้รับก็มีความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่มาก

เขาจึงไม่มีความจำเป็นต้องเลือกสำนักพิมพ์ใหม่มาเป็นพันธมิตรเลย

ทางฝั่งหนิงชิวสุ่ยเองก็ตื่นเต้นมากเมื่อได้รับต้นฉบับของกู้หย่วน และรีบส่งต่อให้กับเพื่อนร่วมงานในทีมประเมินเบื้องต้น

กองบรรณาธิการทั้งหมดเตรียมพร้อมรับมือกับต้นฉบับของกู้หย่วน บางคนถึงกับเริ่มอ่านในคืนนั้นเลย

“แปดเดือนแล้วเหรอ... ในที่สุดก็ได้เห็นต้นฉบับของนายอีกครั้ง...”

“Dragon Raja... รุ่งอรุณแห่งเพลิง?”

บรรณาธิการหนิงพึมพำกับตัวเอง

...

หลังจากส่งต้นฉบับให้กับสำนักพิมพ์ฉางเจียงแล้ว กู้หย่วนก็นั่งรอข่าวอย่างใจเย็น

ส่วนเรื่องจะสามารถบรรลุข้อตกลงความร่วมมือได้หรือไม่ กู้หย่วนไม่กังวลเลย

เพราะจากการร่วมมือกันหลายครั้งก่อนหน้านี้ แสดงให้เห็นว่าสำนักพิมพ์ฉางเจียงมีวิสัยทัศน์ที่ชัดเจนและโดดเด่น

แม้ว่าพล็อตและโครงสร้างของผลงานชิ้นนี้จะดูเรียบง่ายไปบ้าง และการปูพื้นหลังของตัวละครประกอบจะตื้นเขิน ทำให้ดูเหมือนเป็นแค่ตัวละครที่มีหน้าที่ใช้งานเท่านั้น

แต่ก็เป็นเพราะข้อจำกัดด้านความยาว และโลกทัศน์ที่เพิ่งเริ่มเผยแพร่ออกมาเบื้องต้นเท่านั้น

อย่างไรก็ตาม จุดเด่นของมันคือการสร้างสรรค์ตัวละคร "เด็กชายผู้โชคร้าย" อย่างลู่หมิงเฟยได้อย่างประสบความสำเร็จ และเข้าถึงความรู้สึกร่วมของวัยรุ่นที่เกี่ยวข้องกับความโดดเดี่ยวและการเติบโตได้อย่างแม่นยำ

นี่คือจุดเริ่มต้นของมหากาพย์แฟนตาซี

กู้หย่วนพลิกตัวบนเตียงและหลับไปอย่างสงบ

แต่ต้นฉบับของเขาทำให้สำนักพิมพ์ฉางเจียงวุ่นวายอยู่หลายวันต่อมา

หลังจากอ่าน Dragon Raja I ของกู้หย่วนจบ พวกเขาก็เข้าสู่การถกเถียงกันอย่างดุเดือดอีกครั้ง

เพราะผลงานชิ้นนี้แตกต่างจาก 【ชื่อของเธอ】 และ ร้านขายของชำริมเมฆ ที่ผ่านมาอย่างสิ้นเชิง

พูดง่ายๆ คือ ผลงานนี้ "ติดดิน" เกินไป จนกระทั่งสำนักพิมพ์ขนาดกลางถึงขนาดใหญ่ก็ไม่แน่ใจว่าศักยภาพของหนังสือเล่มนี้จะสูงแค่ไหนกันแน่

และที่สำคัญกว่านั้น พวกเขาไม่รู้ถึงความสามารถของกู้หย่วนในการควบคุมมหากาพย์ขนาดยาวที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้

“ไอ้หนุ่มเอ๊ย ตอนนั้นนายก็ปูทางสำหรับงานใหม่ของตัวเองแล้วสินะ”

หัวหน้าบรรณาธิการหวังนั่งอยู่หัวโต๊ะประชุม ก่อนที่การประชุมจะเริ่มขึ้น เมื่อนึกถึงคำพูดที่กู้หย่วนกล่าวในการโต้วาที เขาก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

เมื่อการประชุมเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ หัวหน้าบรรณาธิการหวังก็กล่าวเป็นคนแรก:

“มันไม่ยากที่จะเห็นว่านี่คือความพยายามครั้งใหม่และกล้าหาญอย่างยิ่งของกู้หย่วน”

“ถ้าทำสำเร็จ นี่จะเป็นการขยายแบรนด์กู้หย่วนครั้งสำคัญ และจะดึงดูดผู้อ่านวัยรุ่นจำนวนมากได้สำเร็จ”

“แต่ประเด็นสำคัญคือ พวกคุณคิดว่าเขาจะทำสำเร็จหรือไม่?”

หัวหน้าบรรณาธิการหวังมองไปรอบ ๆ ห้อง

หัวหน้าฝ่ายการตลาดเลื่อนแว่นตาและกล่าวอย่างมั่นใจและมองโลกในแง่ดี: “ฝ่ายการตลาดของเราได้หารือกันแล้ว และเห็นว่าอย่างน้อยภาคแรกก็ คุ้มค่าที่จะลงทุน อย่างแน่นอน”

“เพราะกู้หย่วนมีฐานผู้อ่านขนาดใหญ่เป็นของตัวเองอยู่แล้ว และเราได้ประเมินแล้วว่าธีมการผจญภัยแฟนตาซีของวัยรุ่นนี้ก็มีศักยภาพทางการตลาดสูงมาก”

“แม้ว่าพล็อตในภาคแรกจะค่อนข้างเรียบง่าย แต่จุดหลักของความสนุกจากการพลิกผันของคนไร้ค่าก็ชัดเจนมาก”

“สัประยุทธ์ทะลุฟ้า ที่กำลังมาแรงในวงการวรรณกรรมออนไลน์ก็ใช้สูตรนี้”

“และโลกทัศน์ก็มีพื้นที่ให้ขยายอย่างเห็นได้ชัด ทำให้ง่ายต่อการทำการตลาดและสร้างกระแสคำวิจารณ์เชิงบวก”

หลังจากที่หัวหน้าฝ่ายการตลาดหยุดพูด หนิงชิวสุ่ยก็กล่าวต่อ:

“แม้ว่าโครงสร้างของ Dragon Raja I จะค่อนข้างเรียบง่าย แต่กู้หย่วนยังคงแสดงให้เห็นถึงสำนวนที่น่าประทับใจและการจับอารมณ์ของวัยรุ่นได้อย่างแม่นยำในการบรรยายความเหงาและความปรารถนาภายในของลู่หมิงเฟย”

“สิ่งนี้แสดงให้เห็นว่าความสามารถหลักของกู้หย่วนยังคงอยู่ เพียงแต่มีการปรับเปลี่ยนวิธีการเล่าเรื่องเนื่องจากประเภทเรื่องใหม่”

หัวหน้าบรรณาธิการหวังพยักหน้า: “พวกคุณพูดถูก ภาคแรกนี้สมควรที่จะลงทุนจริง ๆ”

“แต่ในมุมมองของผม Dragon Raja I เป็นเหมือนตัวอย่างหนังที่ยิ่งใหญ่ ซึ่งคุณค่าที่แท้จริงของมันคือการวางรากฐานสำหรับเรื่องราวที่ตามมา”

“ภาพลักษณ์ของลู่หมิงเฟยที่เป็นเด็กชายผู้โชคร้ายก็จะสร้างความรู้สึกร่วมอย่างกว้างขวางอย่างแน่นอน และหากเส้นทางการเติบโตของเขาสามารถดำเนินไปตลอดทั้งซีรีส์ ก็จะนำมาซึ่งฐานผู้อ่านจำนวนมหาศาลให้กับเราอย่างแน่นอน”

“ดังนั้น ผมคิดว่าเราควรเซ็นสัญญากับ ทั้งซีรีส์”

“เพราะกู้หย่วนได้พิสูจน์ความสามารถของเขาในการควบคุมหัวข้อที่หลากหลายผ่าน 【ชื่อของเธอ】, ร้านขายของชำริมเมฆ และ รุ่งอรุณแห่งเพลิง นี้แล้ว”

“แม้ว่ากำไรจากภาคแรกอาจจะไม่สูงนัก แต่เราก็ต้องแสดงความจริงใจผ่านจำนวนพิมพ์ครั้งแรกและค่าลิขสิทธิ์ เพื่อผูกมัดงานในซีรีส์ที่ตามมาของเขาไว้กับเรา”

หัวหน้าบรรณาธิการหวังพยักหน้าด้วยความพอใจเมื่อเห็นว่าไม่มีใครคัดค้าน

จากนั้นเขาก็มองไปที่หัวหน้าฝ่ายประชาสัมพันธ์

“ซุน ผู้จัดการฝ่าย มีอะไรจะพูดในเรื่องการประชาสัมพันธ์บ้างไหม?”

หัวหน้าฝ่ายประชาสัมพันธ์ยิ้ม: “ฝ่ายของเราได้หารือกันแล้ว และเห็นว่านักวิจารณ์บางคนอาจจะวิพากษ์วิจารณ์ว่าผลงานนี้มีคุณค่าทางวรรณกรรมลดลง”

“ดังนั้น ผมแนะนำให้หลีกเลี่ยงการเน้นย้ำถึงความลึกซึ้งทางวรรณกรรมในการประชาสัมพันธ์ แต่ให้ เน้นย้ำถึงความเป็นวัยรุ่น ที่จะเติบโตไปพร้อมกับคนรุ่นหนึ่ง”

“เราต้องกำหนดกลุ่มเป้าหมายให้แม่นยำ และประกาศว่าหนังสือเล่มนี้จะมอบประสบการณ์การอ่านที่ผ่อนคลาย”

“ได้ ไม่มีใครคัดค้านแล้ว” หัวหน้าบรรณาธิการหวังมองไปที่หนิงชิวสุ่ย “ถ้าอย่างนั้นคงต้องรบกวนบรรณาธิการหนิงไปดำเนินการอีกครั้งแล้ว”

“เป็นหน้าที่ค่ะ”

หนิงชิวสุ่ยยิ้มเล็กน้อย

ดังนั้น หนึ่งสัปดาห์หลังจากที่กู้หย่วนส่งต้นฉบับให้กับสำนักพิมพ์ฉางเจียง เขากับหนิงชิวสุ่ยก็ได้นัดพบกันอีกครั้งที่ร้านกาแฟใกล้โรงเรียน

แน่นอนว่า เย่ปิงก็ติดตามกู้หย่วนมาด้วยเหมือนเคย

หลังจากที่คบกันมานานกว่าหนึ่งปีและความสัมพันธ์ของกู้หย่วนกับเย่ปิง หนิงชิวสุ่ยก็ไม่ได้มีพิธีรีตองเหมือนในตอนแรกอีกต่อไปแล้ว

“ท่านหวังหัวหน้าบรรณาธิการของเรากล่าวว่า มองเห็นศักยภาพในการพัฒนาอันยิ่งใหญ่ของซีรีส์นี้ของคุณ ดังนั้นจึงยินดีที่จะ ยอมผ่อนปรน ในส่วนของภาคแรก เพื่อแลกกับการที่คุณรับประกันว่าสำนักพิมพ์ฉางเจียงจะได้รับ สิทธิ์ในการตีพิมพ์ผลงานต่อเนื่องในซีรีส์ Dragon Raja เป็นอันดับแรก”

“พวกคุณผ่อนปรนเรื่องอะไรบ้าง? ขอผมดูสัญญาหน่อยได้ไหม?” กู้หย่วนถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“ยังคงเป็นค่าลิขสิทธิ์แบบขั้นบันได”

“ยอดขายต่ำกว่าห้าแสนเล่ม ค่าลิขสิทธิ์ร้อยละสิบสาม”

“ยอดขายตั้งแต่ห้าแสนถึงหนึ่งล้านห้าแสนเล่ม ค่าลิขสิทธิ์ร้อยละสิบห้า”

“ยอดขายเกินหนึ่งล้านห้าแสนเล่ม ค่าลิขสิทธิ์ร้อยละสิบเจ็ด”

“เป็นยังไงคะ? จริงใจพอไหม?”

กู้หย่วนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ค่าลิขสิทธิ์นี้ค่อนข้างเกินความคาดหมายของเขาจริงๆ

เพราะในมุมมองของสำนักพิมพ์ฉางเจียง ศักยภาพทางการค้าของ Dragon Raja I: รุ่งอรุณแห่งเพลิง เล่มเดียวย่อมไม่ดีเท่า ร้านขายของชำริมเมฆ อย่างแน่นอน

สำนักพิมพ์ฉางเจียงกำลังเดิมพันว่าซีรีส์ Dragon Raja ในอนาคตจะโดดเด่นยิ่งขึ้น ดังนั้นค่าลิขสิทธิ์สูงสุดจึงเท่ากับ ร้านขายของชำริมเมฆ

และค่าลิขสิทธิ์ระดับต่ำสุดก็แสดงความจริงใจได้ดีมาก

แต่การต่อรองราคาก็ยังจำเป็น ดังนั้น กู้หย่วนจึงต่อรองกับหนิงชิวสุ่ยอีกครั้ง และสามารถเพิ่มค่าลิขสิทธิ์พื้นฐานเป็นร้อยละสิบสี่ได้สำเร็จ

“ตกลง!”

“ยินดีที่ได้ร่วมงานกันค่ะ”

“อ้อ คุณรู้จัก ฉืออวี๋ ไหมคะ?”

เมื่อข้อตกลงบรรลุผล กู้หย่วนจิบกาแฟอย่างมีความสุข แต่สีหน้าของเขาก็แข็งค้างทันทีเมื่อได้ยินคำถามนี้

“ทำไมถึงพูดถึงเขาขึ้นมาอย่างกะทันหัน?”

“อ๋อ ฝ่ายประชาสัมพันธ์เขาถามมาค่ะ” หนิงชิวสุ่ยกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ “เขาถามว่า คุณจะขอให้ฉืออวี๋เขียนคำนำสำหรับหนังสือเล่มนี้ของคุณได้ไหม?”

กู้หย่วนถอนหายใจโล่งอกที่ความลับไม่ได้ถูกเปิดเผย

แต่ก็ยังคงถามด้วยความสงสัย: “ขอให้นักเขียนออนไลน์มาเขียนคำนำให้ผมเหรอ? ทำไมล่ะ?”