บทที่ 99 นั่วเนั่วและเฉินโม่ถง

หลี่เทียนหาวและขยี้ตา

เขาไม่รู้ว่าตอนนี้เป็นเวลากี่โมงแล้ว แต่ในใจคิดเพียงแค่ว่าจะไม่ยอมเสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียวในการอ่านต่อ

ดังนั้นเขาจึงไม่ติดใจในปัญหานั้น และอ่านต่อไป

แม้จะได้รับความช่วยเหลือจากลู่หมิงเฟย พวกเขาก็รู้เส้นทางที่จะออกไปแล้ว

แต่เนื่องจากออกซิเจนกำลังจะหมด พวกเขาจึงไม่สามารถพาคนทั้งสองกลับสู่ผิวน้ำได้

หลังจากที่ทั้งสองสารภาพรักกัน เย่เซิ่งก็มอบออกซิเจนของตัวเองให้กับจิ่วเต๋อหย่าจี้

หลังจากที่เขาให้โอกาสจิ่วเต๋อหย่าจี้หนีรอดไปได้ เขาก็ฝังตัวเองไว้ในเมืองทองแดงของราชันย์มังกรนอร์ตัน

จิ่วเต๋อหย่าจี้โผล่ขึ้นสู่ผิวน้ำ และมอบไข่ที่เย่เซิ่งแลกมาด้วยชีวิตให้กับศาสตราจารย์แมนส์

แต่เธอกลับถูกมังกรฉุดลงไปในน้ำ กลายเป็นเพียงเลือดสีแดงสด

หลังจากการต่อสู้อันดุเดือด เซลมาก็เสียชีวิตเช่นกัน

เด็กสาวที่ศาสตราจารย์แมนส์เพิ่งสัญญาว่าจะให้คะแนนเต็มในชั้นเรียนภาคปฏิบัติ ก็จบชีวิตลงที่นี่

เรือสำรวจเห็นว่าไม่สามารถต่อสู้ได้ ก็เร่งเครื่องยนต์หนีไปทันที

และมีมังกรตัวเป็น ๆ ไล่ตามมาอย่างกระชั้นชิดอยู่ด้านหลัง

เมื่อศาสตราจารย์แมนส์ใช้ ราชันย์ภาษาเปิดประตูระบายน้ำเขื่อนซานเสียได้สำเร็จ เรือก็แล่นผ่านไปได้ จากนั้นประตูก็ปิดลงและผ่ามังกรตัวนั้นขาดครึ่ง หลี่เทียนก็ถอนหายใจยาว

เขารู้สึกโล่งใจที่เรือสำรวจสามารถหลบหนีจากอันตรายได้สำเร็จ

แม้จะมีคนตายไปมากมาย...

แต่ภาพก็เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว

ศาสตราจารย์แมนส์ถูกฟันยาวที่กระเด็นออกมาจากมังกรที่กำลังจะตายแทงทะลุร่าง

หัวหน้าโครงการขุยเหมินอาจารย์ที่ปรึกษาของนั่วเนั่ว ก็จบชีวิตลงที่นี่

นับแต่นั้นมา ทีมปฏิบัติการขุยเหมินก็ พ่ายแพ้ทั้งหมด

ส่วนไข่ที่พวกเขาแลกมา ก็ถูกอังเกล ผู้อำนวยการที่มาถึง นำกลับไปยังสถาบันคาสเซล

หลี่เทียนรู้สึกว่างเปล่าในใจ คนที่เพิ่งมีชีวิตชีวาอยู่เมื่อครู่ก็ตายไปเสียแล้ว...

แต่ความโศกเศร้านี้ไม่ได้แผ่ซ่านในใจเขาได้นาน พล็อตเรื่องก็ดำเนินไปอย่างรวดเร็ว

ลู่หมิงเฟยได้รับเชิญจากสภานักเรียนให้เข้าร่วมงานเต้นรำ ในงานเต้นรำ เขาทำได้แค่เต้นกับฟินเกิลรูมเมตที่เรียนซ้ำชั้นมาสี่ปีอย่างเก้ ๆ กัง ๆ

โชคดีที่เด็กชายผู้โชคร้ายคนนี้ไม่เคยขาดคนมาช่วยกอบกู้สถานการณ์

เด็กสาวน้ำแข็งคนหนึ่งเดินเข้ามาเชิญลู่หมิงเฟยต่อหน้าทุกคน

เธอชื่อ หลิง 

ในขณะนั้น สัญญาณเตือนภัยของสถาบันก็ดังขึ้น

มังกรบุกรุก

ไคซาร์และฉู่จื่อหางในฐานะผู้นำของสององค์กรใหญ่ในสถาบัน ย่อมต้องรับภารกิจในการปกป้องสถาบันอย่างไม่รีรอ

ส่วนลู่หมิงเฟยซึ่งไม่มีความสามารถในการต่อสู้ ถูกนั่วเนั่วขับรถบูกัตติ เวยรอนพาหนีออกจากสถาบันไปตามถนนบนภูเขาที่คดเคี้ยว

ในช่วงเวลานี้ ลู่หมิงเจ๋อปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง และมอบคาถาอีกบทหนึ่งให้กับลู่หมิงเฟย

【show me the flowers】

แล้วก็หายตัวไป

ลู่หมิงเฟยและนั่วเนั่วมาถึงยอดเขา ทั้งสองเริ่มพูดคุยกัน

...

ในตอนกลางคืน กู้หย่วนถือฉบับสั่งทำพิเศษที่สำนักพิมพ์ส่งมา และกำลังทบทวนเนื้อหาส่วนนี้อีกครั้ง

สำหรับกู้หย่วน การนำ Dragon Raja มาสู่โลกนี้ สิ่งที่ยากที่สุดไม่ใช่การจะจบเรื่องอย่างไร แต่เป็นการจัดการกับตัวละครนั่วเนั่วอย่างไร

เธอมีเสน่ห์ แต่ก็เป็นตัวละครที่ก่อให้เกิดการถกเถียงมากที่สุดในต้นฉบับเดิม

เสน่ห์ของนั่วเนั่วมาจากจิตวิญญาณที่เป็นอิสระและความสดใสเปล่งประกาย

ส่วนจุดที่ก่อให้เกิดการถกเถียงส่วนใหญ่มาจากความสัมพันธ์ทางอารมณ์ที่ไม่สมดุลระหว่างเธอกับลู่หมิงเฟยและไคซาร์

และผู้อ่านบางส่วนมองว่าความดีที่เธอมอบให้ลู่หมิงเฟยนั้นเจือด้วยความคลุมเครือที่ห่างเหิน และความรู้สึกของการให้ทานที่อยู่เหนือกว่า

ดังนั้นเธอจึงถูกผู้อ่านบางกลุ่มติดป้ายว่าเป็น "กรีนที" หรือ "เลี้ยงยางอะไหล่"

แต่เหมือนกับผู้อ่านส่วนใหญ่ กู้หย่วนไม่ได้คิดเช่นนั้น

ในสายตาของกู้หย่วน การที่นั่วเนั่วช่วยลู่หมิงเฟย ส่วนใหญ่เกิดจากความรู้สึกของความเป็น ผู้ผดุงคุณธรรม ในจิตใต้สำนึกของเธอ และการดูแลโดยสัญชาตญาณของจิตวิญญาณที่โดดเดี่ยวต่อจิตวิญญาณที่โดดเดี่ยวอีกดวงหนึ่ง

ใช่แล้ว นั่วเนั่วก็โดดเดี่ยวเช่นกัน

เธอไม่ใช่ราชินีที่แท้จริง แต่เป็น เฉินโม่ถง เด็กสาวที่ใช้เปลือกนอกของแม่มดตัวน้อยเพื่อปกป้องความเหงาภายในจิตใจ

ในมุมมองของกู้หย่วน แรงจูงใจที่ลึกซึ้งกว่าของการที่เธอคอยช่วยเหลือลู่หมิงเฟยคือเธอต้องการ "เป็นที่ต้องการของลู่หมิงเฟย"

ในมุมมองทางจิตวิทยา สิ่งนี้เรียกว่าการยืนยัน "การมีอยู่ของฉัน" ผ่านการ "เป็นที่ต้องการ"

ดังนั้น เมื่อพิจารณาความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับตัวเอกชายทั้งสองอีกครั้ง

ความสัมพันธ์ของเธอกับลู่หมิงเฟยเกิดจากความต้องการอยู่ร่วมกัน ไม่ใช่ความรัก

นี่คือการไถ่ถอนและความต้องการแบบสองทาง ลู่หมิงเฟยต้องการให้นั่วเนั่วช่วยเขาจากความเหงา และนั่วเนั่วก็ต้องการให้ลู่หมิงเฟยถูกเธอช่วยเพื่อยืนยันคุณค่าของตัวเอง

ในขณะที่ความรักของเธอกับไคซาร์เป็นของจริง แต่เนื่องจากไคซาร์ไม่เคยสัมผัสความเหงาในใจของเธอ ทั้งสองจึงไม่ได้เป็นความรักที่วิ่งเข้าหากันอย่างสมบูรณ์

สิ่งนี้จึงก่อให้เกิดสถานการณ์ที่ดูสับสนเล็กน้อยในต้นฉบับเดิม

บวกกับรายละเอียดในส่วนนี้ที่เจียงหนานเขียนไว้อย่างคลุมเครือมาก เส้นทางอารมณ์ที่ห่างเหินของเด็กที่โดดเดี่ยวสองคนจึงถูกตีความว่าเป็นการเลี้ยงยางอะไหล่ของสาวกรีนที

หลังจากที่กู้หย่วนทำความเข้าใจเรื่องเหล่านี้แล้ว สิ่งที่เขาต้องทำก็คือการเสริมสร้างภาพลักษณ์ความโดดเดี่ยวของนั่วเนั่ว และลบฉากความคลุมเครือที่ไม่มีความหมายระหว่างทั้งสองออกไปตามธรรมชาติ

เช่น บทสนทนาบนยอดเขาช่วงนี้

ในต้นฉบับเดิม พล็อตตรงนี้มีความคลุมเครืออยู่บ้าง ซึ่งเป็นหลักฐานสำคัญที่ใช้ในการวิจารณ์ว่านั่วเนั่วกำลังผูกมัดลู่หมิงเฟย

ในงานเขียนของกู้หย่วน ที่นี่กลายเป็นเวทีที่บริสุทธิ์ยิ่งขึ้นเพื่อแสดงความรู้สึกโดดเดี่ยวของนั่วเนั่ว

เธอจะเป็นเด็กสาวที่นั่งแช่เท้าบนยอดเขาอย่างเงียบเหงารอคอยอะไรบางอย่าง และจะเป็นเด็กสาวที่แอบร้องไห้เมื่อเห็นดอกไม้ไฟ

และเมื่อลู่หมิงเฟยแสดงออกถึงความรู้สึกที่เกินกว่า "น้องชาย" เธอก็จะสร้างขอบเขตที่ชัดเจน

ส่วนจิตใจของลู่หมิงเฟย กู้หย่วนไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไรในภาคแรก

ท้ายที่สุด สำหรับเด็กที่โชคร้ายมาสิบแปดปี เมื่อลำแสงส่องเข้ามาอย่างกะทันหัน มันย่อมจะฝังลึกอยู่ในใจอย่างแน่นอน

เขาจะยอมรับความรู้สึกของตัวเองที่มีต่อนั่วเนั่วอย่างชัดเจน แต่จะเป็นในภายหลัง

...

ในสายตาของหลี่เทียน หลังจากบทสนทนาบนยอดเขา นั่วเนั่วก็ได้เปลี่ยนจากนางเอกที่ดูคลุมเครือในตอนแรกกลายเป็นพี่สาวที่โดดเดี่ยวแต่มีเสน่ห์

เมื่อนั่วเนั่วสารภาพว่าวันนี้เป็นวันเกิดของเธอ ลู่หมิงเฟยตั้งใจจะมอบบางสิ่งให้

แต่เขาก็ต้องรู้สึกเขินอายเมื่อพบว่าเขามีเพียงผ้าเช็ดหน้าที่ใช้เช็ดปากแล้วเท่านั้น

ในความรู้สึกที่สับสนนั้น เมื่อเขาเห็นเด็กสาวที่ดูสง่างามคนนี้กลับกลายเป็นโดดเดี่ยวและผอมบางลงอย่างกะทันหัน เขาก็ร่ายคาถาบทนั้นโดยไม่รู้ตัว

“Show me... the flowers…”

ทันใดนั้น ดอกไม้ไฟนับไม่ถ้วนก็ทะลุผ่านท้องฟ้ายามค่ำคืนและบานสะพรั่งเพื่อนั่วเนั่ว

【NoNo, Happy Birthday!】

หลี่เทียนมองฉากนี้และจินตนาการว่าตัวเองกำลังดีดนิ้วต่อหน้าเด็กผู้หญิง แล้วดอกไม้ไฟก็ระเบิดขึ้นบนท้องฟ้า

มันคงโรแมนติกขนาดไหน...

ในส่วนของสถาบัน สิ่งที่เรียกว่าการบุกรุกของมังกร ไม่ใช่การที่มังกรบินเข้ามา แต่เป็นการที่คนที่มีเจตนาแอบแฝงแทรกซึมเข้ามาในโรงเรียน

คนหนึ่งแอบเข้าไปในห้องสมุดของสถาบัน ในขณะที่คนอื่น ๆ ต่อสู้กับนักเรียนแบบซึ่งหน้า

คนนั้นเข้าไปใกล้ไข่มังกรที่ผู้อำนวยการนำกลับมา ทิ้งขวดดีบุกไว้แล้วหนีไป

แต่คนลึกลับอีกคนก็มาสานต่อภารกิจของเขา โดยเทของในขวดดีบุกลงในรอยร้าวของไข่มังกร

จากนั้น ราชันย์มังกรก็ฟื้นคืนชีพ

คนที่แทรกซึมเข้ามาหนีออกไป และบังเอิญชนเข้ากับลู่หมิงเฟย

ทั้งสองจำกันได้ ปรากฏว่าคนนี้คือเหล่าถัง เพื่อนเพียงคนเดียวที่ลู่หมิงเฟยรู้จักในเกม

ในขณะนั้น มีร่างที่เต็มไปด้วยเปลวไฟเดินมาอยู่ด้านหลังพวกเขา

พร้อมกับเสียงพึมพำเบา ๆ ว่า: “พี่ชาย”