บทที่ 105 โน้มน้าวใจ

"ห๊ะ?" โดนเเถ่าแก่โจวยิงคำถามใส่ปุบปับแบบนั้น หลิวซีเจี้ยนถึงกับมึนตึ้บไปชั่วขณะ แต่เขาก็ดึงสติกลับมาได้อย่างรวดเร็ว เขาวางตะเกียบในมือลง ในใจเต็มไปด้วยความเคลือบแคลงสงสัย แต่ก็ยอมเปิดปากตอบออกไปตามตรง: "กำหนดส่งงานคือนัดส่งช่วงปลายเดือนสิงหาคมครับ เหลือเวลาอีกอย่างมากก็แค่สามเดือนเอง"

"ถ้าอย่างนั้น ช่วงหลังจากนี้ของปีนี้ พี่ก็ไม่มีงานอื่นในมือแล้วสิ?" เถ้าแก่โจวถามจี้ต่อ ชั่วขณะนั้น ทั้งหยางหย่วนหงและหลิวอวี่ต่างก็หยุดชะงักมือ พากันนิ่งเงียบตั้งใจฟังบทสนทนาของทั้งสองคน

"พี่โจว... พี่หมายความว่ายังไงวะ? ตั้งใจจะมาพูดจาถากถางว่ากูไม่มีงานทำ ไม่มีพาวเวอร์เจ๋งเหมือนพี่ ที่ปีนี้ล่อรับเหมาช่วงพร้อมกันทีเดียวสองไซต์งานหรือไง?!" หลิวซีเจี้ยนขมวดคิ้วมุ่นทันควัน วันนี้ไอ้เถ้าแก่โจวมันเป็นบ้าอะไรของมัน ปกติไม่เห็นเคยทำตัวกร่างขนาดนี้เลย ไหงวันนี้ถึงได้สะเออะมาพูดจาแดกดันเขาซะอย่างนั้น

"โถ่พี่หลิว พี่เข้าใจความหมายผมผิดไปใหญ่โตแล้ว" เถ้าแก่โจวไม่ได้เก็บมาใส่ใจ แถมยังเอ่ยปากถามต้อนต่อไปว่า "แล้วสำหรับโปรเจกต์ของปีหน้า พี่เริ่มมองๆ หาช่องทางไว้บ้างหรือยังล่ะครับ?"

"นี่ยังผ่านไปไม่ถึงครึ่งปีเลยไม่ใช่หรือไง ทำไมถึงรีบข้ามขั้นไปพูดถึงเรื่องงานของปีหน้าซะแล้วล่ะ?" หลิวซีเจี้ยนยังคงขมวดคิ้วถามด้วยความไม่เข้าใจ "พี่โจว ตกลงพี่มีจุดประสงค์อะไรกันแน่ วานบอกกูมาตรงๆ ดีกว่า"