บทที่ 125 การจัดการเรื่องจับชู้

เจ้าเสี่ยวฟ่งที่กำลังนอนหลับอยู่สัมผัสได้ถึงความเคลื่อนไหว จึงรีบลืมตาขึ้น พอเพ่งมองดูดีๆ ก็พบว่าเป็นสามีของตัวเอง เธอจึงลอบถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก ตอนนี้ตัวเธอนอนอยู่ตรงกลางระหว่างหยางหย่วนคุนและหยางอี้ พื้นที่ฝั่งของเขาแคบมาก ตัวเขานอนขดอยู่จนแทบไม่มีที่ขยับ เธอจึงคิดจะปลุกเขาให้ตื่นขึ้นมานอนดีๆ

"หย่วนคุน หย่วนคุน" เจ้าเสี่ยวฟ่งใช้มือดันตัวหยางหย่วนคุนเบาๆ พลันกระซิบเรียกเสียงเบา เพราะกลัวว่าจะไปปลุกลูกชายคนเล็กที่นอนหลับอยู่ฝั่งโน้นให้ตื่นขึ้นมา ไม่อย่างนั้นคงเป็นเรื่องยุ่งยากแน่ หากไม่กล่อมสักชั่วโมงคงไม่มีทางหลับลงอีก

"อืม มีอะไรเหรอ" หยางหย่วนคุนที่เพิ่งจะมุดเข้าสู่ห้วงนิทราสัมผัสได้ว่ามีคนเรียก แถมตัวยังโดนผลัก ถึงแม้จะเหนื่อยล้ามาก แต่เขาก็ยังคงลืมตาขึ้นมอง และพบว่าภรรยาตัวเองเป็นคนปลุกให้ตื่น

"เป็นอะไรไปล่ะ? วันนี้ผมเหนื่อยมากเลยนะ วันนี้พวกเรางดทำกิจกรรมกันก่อนเถอะนอนนะ" หยางหย่วนคุนพูดจาเรื่อยเปื่อยพลันคว้าตัวเจ้าเสี่ยวฟ่งเข้ามาไว้ในอ้อมกอด เตรียมจะหลับนอนต่อไป

"พูดจาเลอะเทอะอะไรของคุณเนี่ย" เจ้าเสี่ยวฟ่งฟังความหมายของสามีออก ใบหน้าของเธอพลันขึ้นสีแดงระเรื่อ ช่วงเวลานี้พวกเขาได้พบหน้าและอยู่ด้วยกันทุกวัน ตอนกลางคืนก็นอนเตียงเดียวกัน เรื่องระวางสามีภรรยาย่อมทำกันบ่อยไม่น้อย ช่วงเดือนกว่าๆ ที่ผ่านมานี้ทำกันบ่อยยิ่งกว่าสองปีก่อนหน้านี้รวมกันเสียอีก