บทที่ 126 ปรับแผนการทำงานล่วงเวลา

"เสี่ยวสวี่งั้นเหรอ เรียกใครกันน่ะ" สวี่ยางได้ยินคำนี้ก็ชักไม่สบอารมณ์ขึ้นมาทันที ตัวเองอุส่าห์แนะนำงานให้แท้ๆ ทำไมกลายเป็นเสี่ยวสวี่ไปได้ล่ะ ถึงแม้ว่าเขาจะมีอายุน้อยกว่าพวกนั้นจริงๆ ก็เถอะ แต่วันวานเก่าๆ มันไม่ค่อยถูกชะตากันนี่นา

"ไม่มีอะไรๆ นายเรียกฉันว่าเสี่ยวซุนก็ได้" ซุนฉี่ตงปากพูดไปแบบนั้น แต่ในใจกลับเริ่มก่นด่าขึ้นมาแล้ว ถ้ายัยหนูนี่กล้าล้อเขาเล่นล่ะก็ เจอหน้ากันคราวหน้าต้องสั่งสอนให้เข็ดเสียหน่อยแล้ว ช่างไม่มีสัมมาคารวะเอาเสียเลย เพราะยังไงเขาก็แก่วัยกว่าสวี่ยางตั้งหกปี

"ฮ่าฮ่า" สวี่ยางย่อมไม่เอ่ยปากเรียกเสี่ยวซุนอยู่แล้ว แม่เขายังยืนปักหลักอยู่ข้างๆ นี่นา เกิดได้ยินเข้ากลับบ้านไปไม่โดนด่าแย่เหรอ เขาจึงไม่พูดจาอ้อมค้อมให้เสียเวลา ตัดบทเข้าเรื่องตรงๆ ทันที: "ทางนี้มีงานอยู่พอดี ต้องการคนสองคน นายกับน้องชายนายมาได้ไหม"

"มาได้ๆ มาได้แน่นอน" ซุนฉี่ตงรีบตอบรับทันควัน นี่ก็อุดอู้อยู่บ้านมาตั้งเดือนหนึ่งแล้ว ขืนอยู่ต่อไปอย่าว่าแต่เมียจะเริ่มแสดงสีหน้าท่าทางบูดบึ้งใส่เลย แม้แต่แม่ของเขาเองก็คงค้อนขวับมองค้อนใส่เขาแน่ๆ เขาจึงเอ่ยถามต่อ: "จะให้ไปได้เมื่อไหร่ล่ะ"

"ฉันคุยเอง" หยางหย่วนคุนเห็นว่าเข้าสู่เรื่องงานการที่เป็นชิ้นเป็นอันแล้ว จึงไม่มีความจำเป็นต้องเลี่ยงฉากอยู่ด้านหลัง เขารับหูโทรศัพท์มาแล้วเอ่ยพูดใส่ปลายสาย: "ฮัลโหล ฉันเอง หยางหย่วนคุน"