บทที่ 127 ล้อมวงสนทนา

ในช่วงเวลาเช้า หยางหย่วนหงได้ขับรถไปรับสองพี่น้องซุนฉี่ตงเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ตอนนี้คาดว่าคงกำลังจัดแจงข้าวของสัมภาระกันอยู่ พอถึงช่วงเวลาเข้างานภาคบ่าย หยางหย่วนคุนจึงเดินแวะเวียนมายังสถานที่พักอาศัยของพวกเขา ทั้งสองคนไม่ได้จัดสรรให้นอนพักห้องเดียวกัน

"เฒ่าซุน" หยางหย่วนคุนเดินก้าวเท้าเข้าห้องพักพลันยิ้มทักทาย ซุนฉี่ตงกำลังก้มหน้าก้มตาผูกมุ้งกันยุงเข้ากับเตียงนอนของตนเอง ในไซต์งานก่อสร้างมียุงค่อนข้างชุมทีเดียว แถมยังมีพวกแมลงวันบินว่อนอยู่อีกตั้งมากมาย มุ้งกันยุงจึงนับเป็นสิ่งจำเป็นอย่างยิ่งยวดที่ขาดไม่ได้เลย

"พี่หยาง พี่มาได้ยังไงครับเนี่ย ผมตั้งใจว่าพอผูกมุ้งนี่เสร็จเรียบร้อยก็จะพาน้องชายแวะไปเอ่ยปากทักทายรายงานตัวกับพี่อยู่พอดีเลยครับ" ซุนฉี่ตงเมื่อเห็นหยางหย่วนคุนเดินเข้ามา ในใจก็ไม่มีท่าทีเก้อเขินเหนียมอายเหมือนตอนอยู่บ้านเกิดหลงเหลืออยู่เลย ทว่ากลับเอ่ยพูดจาต้อนรับอย่างมีมารยาทนอบน้อมเป็นอย่างยิ่ง

"นายตั้งหน้าตั้งตาจัดแจงข้าวของไปเถอะ ฉันมันก็แค่คนว่างงานคนหนึ่ง" หยางหย่วนคุนโบกมือปฏิเสธพลันยื่นบุหรี่ให้อีกฝ่ายมวนหนึ่ง สายตากวาดมองดูสภาพภายในห้องพักตู้คอนเทนเนอร์หลังนี้ ห้องพักนี้ไม่ได้นับว่าเป็นห้องแปดคนที่แออัดและทรมานที่สุด มีเตียงนอนเพียงหกหลังที่มีการจัดวางผ้าปูที่นอนและผูกมุ้งกันยุงไว้เรียบร้อย คาดว่าน่าจะมีคนพักอาศัยอยู่หกคน ทว่าเตียงนอนที่หลงเหลือว่างอยู่นั้นย่อมไม่มีใครยอมสละสิทธิ์เอามาให้เป็นเตียงนอนของน้องชายซุนฉี่ตงแน่นอน ทุกคนต่างเอาไว้ใช้สำหรับวางข้าวของส่วนตัวกันทั้งนั้น และการมีคนพักอาศัยอยู่หกคนกับการเพิ่มมาเป็นเจ็ดคนในห้องเดียวนั้นความรู้สึกมันแตกต่างกันลิบลับ นอกเสียจากว่าในไซต์งานจะไม่มีสถานที่ซุกหัวนอนหลงเหลืออยู่แล้วจริงๆ หยางหย่วนคุนถึงจะพอใช้อำนาจบังคับจัดสรรให้ลงตัวได้

"ฝั่งผมตรงนี้ยังไม่มีน้ำดื่มต้อนรับพี่เลยครับ" ซุนฉี่ตงพูดอย่างเก้อเขินเหนียมอาย พลันนำบุหรี่มาเหน็บไว้ที่ใบหู มือไม้ขยับเคลื่อนไหวเร่งรีบผูกมุ้งกันยุงจนเสร็จสิ้นอย่างรวดเร็ว