บทที่ 128 ความคิดของจ้าวฉวน

"นั่นมันเรื่องสมัยก่อนตอนยังเด็กไม่รู้ความ ตอนนี้จะขุดขึ้นมาพูดอีกทำไมกันเล่า" ซุนฉี่ตงนึกถึงเรื่องอดีตก็หัวเราะตอบกลับ ความจริงพวกเขาก็ไม่ได้มีความแค้นฝังลึกอะไร เหตุผลที่เขม่นกันมันง่ายมาก แค่หมั่นไส้ดูขัดหูขัดตาเท่านั้นเอง

"มา ชนแก้ว!" ทุกคนกระดกเบียร์ขวดเขียวขวดใหญ่ดื่มจากปากขวดโดยตรงแบบไม่ต้องใช้แก้ว หลังจากตรากตรำทำงานมาทั้งวัน ทุกคนต่างเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้ากันเต็มกลืน แต่พอเบียร์เย็นๆ ตกถึงท้องอึกหนึ่ง ความเหนื่อยล้าทั่วทั้งสรรพางค์กายก็ดูเหมือนจะมลายหายไปโข

กว่าจะจัดการมื้ออาหารเสร็จก็จวนจะเก้าโมงเย็นแล้ว คนอื่นๆ ต่างพากันเดินเท้ากลับไปยังไซต์งาน ส่วนหยางหย่วนคุนแยกตัวขับรถกลับบ้าน สำหรับห้องพักส่วนตัวของเขาในไซต์งานนั้นยังคงเก็บรักษาเอาไว้อยู่ หลักๆ เป็นเพราะเขาคิดเผื่อไว้ว่าหลังจากเจ้าเสี่ยวฟ่งและคนอื่นๆ เดินทางกลับบ้านเกิดในเดือนหน้าแล้ว เขาอาจจะย้ายกลับมานอนที่นี่ชั่วคราวเพื่อความสะดวกในการทำงาน

ตลอดช่วงเวลาเดือนกว่าๆ ที่ได้อยู่อาศัยที่นี่ หยางหย่วนคุนค่อนข้างพึงพอใจกับบ้านหลังนี้มาก มันเป็นห้องชุดขนาดสามห้องนอน หนึ่งห้องนั่งเล่น สองห้องน้ำ และมีห้องหนังสือเล็กๆ อีกหนึ่งห้อง ซึ่งทั้งหมดนี้ได้รับการตกแต่งภายในเสร็จสรรพเรียบร้อยมาจากโรงงานแล้ว ยุคสมัยนี้ค่อนข้างเป็นที่นิยมในการซื้อขายบ้านแบบตกแต่งพร้อมอยู่ส่วนบ้านแบบโครงปูนเปลือยกลับไม่ได้มีจำนวนมากมายนัก ในใจเขาคิดวางแผนไว้ว่า หลังจากเงินส่วนแบ่งของปีนี้โอนเข้าบัญชีเรียบร้อย เขาจะขอซื้อขาดบ้านหลังนี้จากหลิวซีเจี้ยนโดยตรง ซึ่งทางฝั่งโน้นก็น่าจะตอบตกลงอยู่แล้วเพราะซื้อขายกันตามราคากลางตลาด วันหน้าวันตาหากคนในครอบครัวเดินทางมาหาจะได้มีที่พักอาศัยเป็นหลักแหล่ง โดยไม่ต้องหยิบยืมหยิบเช่าบ้านของคนอื่นอีก

ตอนเดินทางกลับมาถึงบ้าน พวกเจ้าเสี่ยวฟ่งยังไม่ได้เข้านอนกัน เมื่อเห็นเขาเดินย่างกรายเข้าประตูมา คุณแม่หยางก็รีบเดินไปชงน้ำชามาให้แก้วหนึ่ง ช่วงสองสามวันก่อนหน้านี้ยังมีฝนตกกระหน่ำอยู่เลย ทว่าวันนี้อากาศกลับร้อนอบอ้าวขึ้นมาทันตาเห็น สัมผัสได้ถึงความเหนียวเหนอะหนะเนื้อตัวจนทนไม่ไหว เขาจึงต้องแวะเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำเย็นชำระล้างร่างกายอีกรอบ จากนั้นจึงเดินมานั่งร่วมวงดูละครโทรทัศน์พร้อมหน้าพร้อมตากับคนในครอบครัวที่โซฟาก่อนจะล้มตัวลงนอนหลับบนเตียง