บทที่ 129 กลับบ้านเตรียมตัว

เมื่อได้ยินน้ำเสียงที่ไม่สบอารมณ์ของจ้าวฉวน เซียเจี้ยนกั๋วถึงกับอึ้งไปและไม่กล้าเอ่ยปากพูดอะไรอีก แกทำได้เพียงเหลือบสายตามองหยางหย่วนคุนที่ยังคงนั่งยิ้มแย้มพูดคุยกับทุกคนอย่างเป็นกันเอง ในใจของแกรู้ดีว่าหากให้เลือกระหว่างตัวแกกับเด็กหนุ่มคนนี้ จ้าวฉวนย่อมต้องเลือกฝั่งตรงข้ามอย่างไม่ต้องสงสัย

ช่วงเวลาในการออกงานสังคมเจรจาธุรกิจนั้น สำหรับหยางหย่วนคุนแล้วนับว่าเป็นช่วงเวลาที่ค่อนข้างทรมานใจทีเดียว ทีมตรวจการที่แวะมาคราวนี้ไม่ได้เหมือนกับคณะคราวก่อน พวกเขาจัดเป็นกลุ่มคนที่มีอายุอานามค่อนข้างมาก สรรหาลูกเล่นและกิจกรรมความบันเทิงประเภทสีเทาๆ มาเล่นกันสารพัด ตัวเขาเองก็จำเป็นต้องคอยเอ่ยปากเออออร่วมวงต้อนรับขับสู้ไปด้วย จนกระทั่งช่วงหลังเริ่มรู้สึกอึดอัดใจจนไม่อยากจะเอ่ยเสวนาอะไรต่อ พอมีคนหันมาเอ่ยปากถามคำถามอะไร เขาตักเตือนตัดบทด้วยการยกแก้วเหล้าขึ้นมาขอชนแก้วดื่มกับคนคนนั้นทันที เล่นทำเอาหลังจากนั้นไม่มีใครกล้าแวะเวียนมาทักทายตีกินหาเรื่องกับเขาอีก ทว่าตัวเขาเองก็โดนจัดหนักดื่มเหล้าเข้าไปไม่น้อยเลยทีเดียว

"พี่จ้าว ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวเดินทางกลับก่อนนะครับ" กว่างานสังสรรค์เจรจาธุรกิจจะเสร็จสิ้นปิดฉากลงก็ล่วงเลยเข้าสู่ช่วงเวลาดึกสงัดปาเข้าไปตั้งตีหนึ่งแล้ว หลังจากเฝ้าคอยจนกระทั่งผู้คนทั้งหมดพากันเดินผละจากไป หยางหย่วนคุนก็เอ่ยปากบอกลาจ้าวฉวน

"ตกลง นายเดินทางกลับดีๆ ล่ะ ฉันจะไปมีเรื่องอะไรไม่ไว้วางใจในตัวนายอีกล่ะ นายน่ะมันเป็นคนรักครอบครัวและเป็นผู้ชายที่ดีนี่นา" จ้าวฉวนพลาดยาวลมหายใจพูดอย่างเกิดความรู้สึกร่วม นึกไม่ถึงเลยว่าหยางหย่วนคุนที่มีอายุอานามน้อยขนาดนี้จะสามารถสะกดกลั้นอารมณ์ต้านทานสิ่งเย้ายวนชวนหลงใหลข้างนอกได้ดีเยี่ยมขนาดนี้ ส่วนตัวเขาเองย่อมไม่มีทางทำแบบนั้นได้แน่นอน คนที่นอนพำนักเฝ้ารอเขาอยู่ที่บ้านในเวลานี้ไม่ใช่ภรรยาแต่งงานของเขาหรอกนะ ทว่ากลับเป็นเมียน้อยที่เขาควักกระเป๋าเลี้ยงดูปูเสื่อไว้นั่นเอง

"เรื่องนั้นไม่ใช่ประเด็นสำคัญหรอกครับ วันพรุ่งนี้ยังคงต้องเดินทางไปคุมงานที่ไซต์งานต่อ นี่ก็ดึกดื่นค่ำมืดมากแล้ว ตัวผมเองย่อมไม่สามารถนำไปเปรียบมวยกับพวกพี่ๆ ทุกท่านได้หรอกครับ ตอนหกโมงเช้าผมก็ต้องรีบเด้งตัวออกจากเตียงนอนแล้วล่ะ" หยางหย่วนคุนยิ้มพูด