บทที่ 130 ย้ายเข้าบ้านใหม่กันเถอะ!

เมื่อเดินข้ามถนนมา หยางหย่วนคุนก็เห็นประตูหน้าบ้านของตัวเอง ซึ่งตอนนี้เปลี่ยนไปจากเดิมโดยสิ้นเชิง บ้านในแถบนี้ส่วนใหญ่จะเป็นแบบบ้านของพี่รองหยาง คือเป็นประตูไม้กระดานแบบดั้งเดิมที่ต้องคอยถอดเข้าถอดออกทีละแผ่นเวลาเปิดปิด ส่วนประตูบ้านของหยางหย่วนคุนนั้นทำคล้ายกับในยุคหลัง คือเป็นประตูบานเฟี้ยมที่สามารถพับทบกันไปมาได้ ทำให้เปิดหน้าบ้านได้กว้างทั้งหมดโดยไม่ต้องเสียเวลาถอดบานประตูออก

"ประตูแบบนี้ดีจริงๆ เลย วันก่อนอาสวี่ยังพูดอยู่เลยว่า วันหลังจะหาเวลามาเปลี่ยนที่บ้านเราให้เป็นแบบนี้บ้าง ฉันจะได้ไม่ต้องคอยแบกบานประตูหนักๆ ทุกเช้าเวลาเปิดร้าน" พี่รองหยางเดินเข้ามาลูบๆ คลำๆ ประตูบานใหม่นี้ด้วยความอิจฉา ในบรรดาของทั้งหมดในบ้านหลังใหม่นี้ สิ่งที่เธออยากได้ที่สุดก็คือประตูบานนี้นี่แหละ

"ผมถึงบอกไงว่าเปลี่ยนเร็วก็สบายเร็ว" หยางหย่วนคุนยิ้มตอบพลันเปิดประตูออก ภาพบรรยากาศภายในบ้านก็ปรากฏสู่สายตา พื้นที่โถงส่วนหน้าของชั้นหนึ่งยังคงโล่งสนิทไม่มีสิ่งของใดๆ โดยทั่วไปพื้นที่ตรงนี้มักจะเอาไว้สำหรับเปิดร้านค้า แต่เนื่องจากที่บ้านยังไม่มีแผนการอะไร จึงยังไม่มีความจำเป็นต้องเอาเฟอร์นิเจอร์มาจัดวาง

"คุณคิดหรือยังว่าจะเปิดร้านขายอะไรดี" หยางหย่วนคุนหันไปถามเจ้าเสี่ยวฟ่งที่อยู่ข้างๆ ทำเลดีๆ แบบนี้ถ้าไม่เปิดร้านก็นับว่าเสียของแย่ วันหน้าวันตาพอเด็กทั้งสองคนเข้าโรงเรียนกันหมดแล้ว การให้เจ้าเสี่ยวฟ่งเปิดร้านเล็กๆ สักร้านก็นับเป็นเรื่องดี จะได้มีกิจกรรมให้เธอทำแก้เบื่อ ไม่ต้องนั่งจับเจ่าอยู่บ้านเฉยๆ ทั้งวัน

"จะเปิดร้านจริงๆ เหรอคะ? ฉันนึกว่าคุณพูดเล่นซะอีก ยังไม่ได้คิดเลยค่ะ" เจ้าเสี่ยวฟ่งพูดอย่างเก้อเขิน ก่อนจะแอบลังเล: "อีกอย่างฉันก็ไม่เคยเปิดร้านมาก่อนเลย ถ้าทำพังขึ้นมาจะไม่ขาดทุนแย่เหรอคะ"