บทที่ 131 พี่เขยรองขอคำปรึกษา

“นั่นสินะ ฉันดูตู้แช่แข็งบ้านเจ๊เขาแล้ว จะเอาพวกผักพวกอะไรไปใส่ก็คงไม่เหมาะ ฉันเห็นหน้าร้อนขนาดนี้ ในตู้แช่ก็ไม่ได้แช่ไอติมหรือหวานเย็นเลย มีแต่พวกมันหมูแข็งทั้งนั้น” เจ้าเสี่ยวฟ่งนึกย้อนไป แล้วก็รู้สึกว่าข้อเสนอของหยางหยวนคุนนั้นสมเหตุสมผลมาก

“ภรรยาผมเจ๋งจริงๆ เลยแฮะ ตู้เย็นเครื่องเบ้อเริ่ม คิดจะยกให้ก็ยกให้เลยเหรอ?” หยางหยวนคุนยิ้มพลางหันไปมองภรรยาของตัวเอง ชาติที่แล้วเจ้าเสี่ยวฟ่งไม่มีทางเป็นแบบนี้แน่ เธอจะประหยัดมัธยัสถ์ทุกวิถีทาง เงินสักหยวนก็ไม่กล้าใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่าย แต่ตอนนี้กลับพูดออกมาได้แล้วว่าการยกตู้เย็นให้เป็นเรื่องที่ดี

“ฉันไม่ได้โง่นะ” เจ้าเสี่ยวฟ่งค้อนขวับใส่หยางหยวนคุน ก่อนจะพูดอย่างปลงๆ ว่า “บ้านเราตั้งแต่เริ่มสร้างจนถึงตกแต่ง ก็ได้พี่รองกับพี่เขยรองช่วยดูแลมาตลอด ตัวฉันเองยังไม่ใส่ใจเท่าพวกเขาเลย ในใจฉันก็คิดอยู่ตลอดว่าหนี้บุญคุณครั้งนี้มันใหญ่หลวงนัก พอทำแบบนี้ได้ฉันจะได้สบายใจเสียที”

“คุณคิดแบบนี้ได้ก็ดีมากแล้ว ขอแค่ให้รู้ไว้ว่าถึงสามีคุณจะไม่ใช่มหาเศรษฐี แต่ด้วยความสามารถในการใช้เงินของคุณในตอนนี้ ผมยังซัพพอร์ตได้สบายๆ ไม่จำเป็นต้องเป็นเหมือนเมื่อก่อนแล้วรู้ไหม” หยางหยวนคุนยื่นมือข้ามเด็กทั้งสองคนไปลูบแก้มของเจ้าเสี่ยวฟ่งเบาๆ ช่วงไม่กี่เดือนมานี้ไม่ต้องไปเกี่ยวข้าวปักดำในนา ไม่โดนแดดแผดเผา ผิวพรรณของเธอจึงดูดีขึ้นมาก

“ลูกสองคนยังอยู่ตรงนี้เลย วันนี้พอแค่นี้เถอะ คุณเองก็เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว” เจ้าเสี่ยวฟ่งพูดด้วยความขัดเขิน พอมองลูกที่นอนอยู่ตรงกลางระหว่างพวกเขา เธอก็เริ่มเข้าใจความคิดของสามีขึ้นมาบ้างแล้ว ว่าควรจะรีบแยกห้องให้พวกแกนอนเองเสียที ในทีวีไม่ได้บอกหรอกหรือว่าต้องฝึกให้เด็กๆ มีความสามารถในการพึ่งพาตนเอง?