บทที่ 132 จัดแจงงาน

“ไม่เท่าไหร่หรอกครับ ก็แค่ห้าร้อยหยวนเอง” ในยุคสมัยนี้ เงินจำนวนเท่านี้ถือว่าเหลือเฟือมากแล้วสำหรับเรื่องเล็กน้อยแค่นี้

“นั่นมันเกือบจะเท่าเงินเดือนครึ่งเดือนของเขาเลยนะ เป็นฉันนะ ซื้อบุหรี่ให้เขาสักสองซองก็หรูแล้ว” พี่รองหยางกลับรู้สึกเสียดายเงินขึ้นมา จำนวนเงินมันดูจะมากเกินไปหน่อย อีกอย่างก็เป็นพวกคอไพ่นกกระจอกก๊วนเดียวกันแท้ๆ นึกไม่ถึงว่าจะยังกล้ารับเงินพวกเดียวกันอีก

“ให้เงินติดกระเป๋าไปหน่อยเขาจะได้ใส่ใจครับ พอเขาใส่ใจพวกเราจะได้สบายใจใช่ไหมล่ะ” หยางหยวนคุนไม่ได้เก็บมาใส่ใจ เขาก้าวเท้าเดินดิ่งกลับไปทางบ้าน ตอนนี้ในตําบลเริ่มมีไฟถนนเปิดสลอนแล้ว ถึงแม้จะเป็นเวลาทุ่มเศษสองทุ่มแล้ว แต่ก็ยังมีผู้คนออกมาเดินเล่นทอดน่องตามท้องถนนกันหนาตา

พอเดินมาถึงจุดหมาย ทั้งสองครอบครัวก็แยกย้ายกัน หยางหยวนคุนและเจ้าเสี่ยวฟ่งเดินเข้ามาในโถงกลางบ้านของตัวเอง ก็พบว่าแม่หยางและหยางอี้ไม่ได้อยู่แถวนี้ แต่ได้ยินเสียงทีวีดังเล็ดลอดมาจากชั้นบน ทั้งสองคนจึงพาหยางเฟยเฟยเดินขึ้นบันไดไปด้านบน และก็เป็นอย่างที่คิด แม่หยางกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียง พลางดูทีวีไปพลางประคองสายตามองดูหยางอี้ไปด้วย เพื่อป้องกันไม่ให้เจ้าตัวเล็กคลานตกเตียง

“กลับมากันแล้วเหรอ เป็นยังไงบ้าง เรื่องเข้าเรียนไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม?” แม่หยางได้ยินเสียงฝีเท้าเดินขึ้นบันไดมารู้ว่าเป็นลูกชายและลูกสะใภ้กลับมาแล้ว จึงรีบเอ่ยปากถามทันที เธอนั้นค่อนข้างจะใส่ใจและเป็นห่วงหยางเฟยเฟยอยู่ไม่น้อย ถึงแม้จะมีความคิดเอนเอียงรักลูกชายมากกว่าลูกผู้หญิงอยู่บ้าง แต่ในบ้านก็มีเด็กอยู่แค่สองคนนี้ และหลานสาวคนโตก็มักจะมานอนซุกกับเธออยู่เป็นประจำ มีหรือที่เธอจะไม่รักไม่ห่วง