บทที่ 133 พี่น้องพบหน้า

ช่วงบ่ายหยางหยวนคุนไม่ได้รั้งอยู่บ้านเดิมนานนัก ราวๆ สามโมงเย็นก็ช่วยกันยกเฟอร์นิเจอร์ที่ผึ่งแดดไว้กลับเข้าบ้าน อาสามหยางยังเอ่ยปากบอกว่าเดี๋ยวพวกตนช่วยยกกลับเข้าไปให้เองก็ได้ เพราะอย่างไรตอนนี้ลูกกุญแจบ้านก็อยู่ที่บ้านแกแล้ว แต่หยางหยวนคุนย่อมไม่มีทางตกลง คราวนี้พี่ใหญ่หยางก็ต้องออกเดินทางไปพร้อมกับตนด้วย ที่บ้านแกจึงหลงเหลือเพียงอาสามหยางที่เป็นผู้ชายวัยใกล้เจ็ดสิบปีอยู่เพียงคนเดียว จะปล่อยให้อีกฝ่ายต้องมาตรากตรำทำงานหนักได้อย่างไร

“งั้นพวกเราออกเดินทางกันเลยครับ” หลังจากเอ่ยปากร่ำลาอาสามหยางเสร็จ หยางหยวนคุนก็เหลือบมองหยางหยวนชิ่งที่นั่งอยู่เบาะหลังพลางส่งสัญญาณร้องเรียก จากนั้นรถยนต์ก็ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกไป พี่ใหญ่ของนายหยวนหงคนนี้มีนิสัยใจคอที่แตกต่างจากหยางหยวนหงอย่างสิ้นเชิง แกเป็นคนเก็บเนื้อเก็บตัวและขี้อายมาก นั่งอยู่บนรถก็ไม่ได้เป็นฝ่ายชวนคุยก่อน ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นคนซื่อสัตย์สุจริต

“เดี๋ยวพอถึงตําบลแล้วผมคงไม่รั้งอยู่บ้านนะ จะพาพี่ชิ่งออกเดินทางไปเลย” ตอนที่รถยนต์ใกล้จะขับถึงบ้าน หยางหยวนคุนก็หันไปพูดกับเจ้าเสี่ยวฟ่งที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับ

“อยู่กินข้าวเย็นที่บ้านก่อนสิจ้ะ ตอนนี้เวลาก็ยังถือว่าหัวค่ำอยู่เลย พอถึงบ้านฉันจะได้ลงมือตั้งเตาทำกับข้าว พี่ชิ่งเองก็ต้องกินมื้อเย็นเหมือนกันนะ” เจ้าเสี่ยวฟ่งพูดด้วยความรู้สึกอาลัยอาวรณ์ไม่อยากให้สามีรีบไป

“มื้อเที่ยงเพิ่งจะกินกันเสร็จไปไม่นานนี้เอง ตอนนี้จะไปกินอะไรลงล่ะ อีกอย่างช่วงนี้ฟ้ามืดช้า ตีรถกลับตอนนี้คำนวณดูแล้วน่าจะถึงราวๆ สองสามทุ่ม ซึ่งยังสามารถขับรถช่วงกลางวันที่มีแสงสว่างได้อีกตั้งหลายชั่วโมงแน่ะ” หยางหยวนคุนยกเหตุผลที่ไม่อาจปฏิเสธได้ขึ้นมาอ้าง ก่อนจะหันไปถามความเห็นว่า “พวกเราค่อยไปหาอะไรกินฝั่งโน้นเอาละกันเนอะ พี่ชิ่ง?”