บทที่ 134 ได้รับโทรศัพท์มือถือ

หยางหยวนคุนรออยู่ที่ห้องพักไม่นานนัก หลิวอวี่ก็เดินทางกลับมา ทั้งสองคนพากันจูงมือเดินมุ่งหน้าไปยังร้านแผงลอยริมทางร้านประจำที่หยางหยวนคุนมักจะแวะเวียนไปอุดอู้อยู่บ่อยๆ เถ้าแก่เนี้ยให้การต้อนรับขับสู้ด้วยความกระตือรือร้นเป็นกันเอง ไม่นานนักคนทั้งสองก็เริ่มเปิดฉากชนแก้วร่ำสุรากันอย่างออกรส

“คราแรกที่ผมพบหน้าพี่ พี่ดูเป็นคนเหนียมอายและเก็บเนื้อเก็บตัวบนโต๊ะอาหารครามครัน นึกไม่ถึงเลยว่าตัวตนที่แท้จริงของพี่จะเป็นคนแบบนี้ไปได้นะครับเนี่ย” หยางหยวนคุนเอ่ยปากพูดเย้าแหย่กลั้วหัวเราะ

“แหม จะให้ผมไปมีเรื่องราวพูดจาพาทีอะไรกับกลุ่มตาแก่อายุคราวพ่อพวกนั้นกันเล่าครับ พวกผมกับคนรุ่นพวกแกมันมีช่องว่างระหว่างวัยค้ำคออยู่ ยามนี้สังคมเขาก็กำลังฮิตพูดคำนี้กันไม่ใช่เหรอครับ เพราะฉะนั้นยามอยู่ต่อหน้าพวกแกผมก็ต้องแสร้งทำตัวเป็นเด็กดีเชื่อฟังคำสั่งสอนหน่อยสิครับ” หลิวอวี่ไม่ได้เอ่ยปากคัดค้านอะไร ทว่ากลับส่งยิ้มระรื่นพลางพูดจาเจื้อยแจ้ว

“แสร้งทำตัวเป็นเด็กดีเชื่อฟัง เพื่อที่เวลาเอ่ยปากขอเงินทองจากคุณพ่อ คุณพ่อจะได้ควักกระเป๋าจ่ายให้รวดเร็วทันใจปานสายฟ้าแลบใช่ไหมล่ะครับ” หยางหยวนคุนไม่ได้เอ่ยปากปิดบังอำพรางอะไร เขาเอื้อมมือไปชนแก้วเหล้ากับอีกฝ่ายแวบหนึ่ง ก่อนจะส่งยิ้มพรายหัวเราะร่าออกมา กลเม็ดเด็ดพรายและมุกตื้นๆ พรรค์นี้น่ะ ในอนาคตยามที่เครือข่ายอินเทอร์เน็ตและคลิปวิดีโอสั้นแพร่หลายระบาดไปทั่วทุกมุมโลก ถ้าเกิดว่ามีใครหน้าไหนไม่ล่วงรู้เรื่องราวล่ะก็ คนๆ นั้นก็คงจะเป็นพวกเพิ่งจะหัดต่อสายอินเทอร์เน็ตเข้าบ้านเป็นวันแรกแล้วล่ะ

“เฮ้ พี่หยาง พี่นี่ล่วงรู้เรื่องราวลึกซึ้งกว้างขวางไม่เบาเลยนะครับ แต่ทว่าตัวผมเองก็แค่ขี้เกียจจะเดินไปเปิดฉากทะเลาะเบาะแว้งกับคุณพ่อให้ปวดหัวเฉยๆ หรอกครับ” หลิวอวี่ส่งเสียงหัวเราะออกมาก่อนคำหนึ่ง จากนั้นจึงเอ่ยปากพูดด้วยน้ำเสียงปลงๆ ว่า “ย้อนกลับไปเมื่อช่วงไม่กี่ปีล่วงมานี้ ตอนที่ผมมีอายุอานามสิบกว่าขวบ วันๆ เอาแต่เปิดฉากทะเลาะเบาะแว้งกับคนในบ้านไม่เว้นแต่ละวัน ผลสุดท้ายตัวผมเองต่างหากที่กลายเป็นฝ่ายเกิดความรู้สึกเอือมระอาและเบื่อหน่ายไปเอง”