บทที่ 135 งานสิ้นสุดลง

ในวันถัดมา หน้าที่หัวหน้าคนงานตัวแทนฝั่งหยางหยวนคุนก็ถือว่าเสร็จสิ้นกระบวนการทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว แม้กระทั่งตึกออฟฟิศโครงการก็ไม่มีความจำเป็นต้องแวะเวียนไปอีก ปล่อยให้นั่งนอนเฝ้ารอคอยอยู่ที่บ้านได้เลย ส่วนเรื่องการตรวจรับมอบเนื้องานโครงการเล็กๆ ในส่วนของเขานั้น ทันทีที่ลงแรงทำเสร็จสิ้นไปเมื่อเดือนก่อนก็ได้รับการตรวจผ่านฉลุยเรียบร้อยแล้ว

ช่วงเวลาประมาณเก้าโมงเช้า หวังหู่ก็เป็นฝ่ายเดินนำพาตัวกลุ่มพี่น้องคนงานเดินทางมาเยือนที่บ้านพักของเขา ในบรรดากลุ่มคนทั้งหมดนี้ มีเพียงหวังหู่และหยางหยวนหงสองคนเท่านั้นที่เคยแวะเวียนมาที่นี่มาก่อน พอบรรดาคนงานคนอื่นๆ ได้มาเบิ่งตาทัศนารูปทรงการตกแต่งภายในบ้านหลังใหญ่โตมโหฬารขนาดนี้เข้า ต่างก็เกิดความรู้สึกขัดเขินเกรงอกเกรงใจจนไม่กล้าก้าวเท้าพ้นประตูเข้ามา ได้แต่วางท่าเลิกลั่กยืนเก้ๆ กังๆ อยู่ที่หน้าประตูไม่รู้จะทำตัวอย่างไรดี

“ก้าวเท้าเดินเข้ามาข้างในกันได้เลยครับ ที่บ้านไม่ได้จัดเตรียมรองเท้าสลิปเปอร์สำหรับเปลี่ยนไว้ต้อนรับมากมายขนาดนั้นหรอกครับ” หยางหยวนคุนส่งเสียงร้องทักทายกวักมือเรียกกลุ่มคนให้เดินพ้นประตูเข้ามา พลางส่งยิ้มพรายเอ่ยปากต้อนรับ

จำนวนคนงานที่เดินทางมาในคราวนี้มีทั้งหมดสิบคนถ้วน ในส่วนของสองพี่น้องซุนฉี่ตงและซุนฉี่หนานเงินค่าจ้างค่างวดไม่ได้อยู่ในความดูแลรับผิดชอบของเขาแล้ว อัตราเงินค่าแรงของกลุ่มคนพวกนี้ต่างก็ไม่ได้เท่ากัน ระยะเวลาในการรับเหมาช่วงงานของแต่ละฝ่ายก็ยาวสั้นไม่เท่ากัน แถมเนื้องานที่ตรากตรำลงแรงทำในช่วงรับเหมางานก็มีความแตกต่างกันไป เพราะฉะนั้นในส่วนของแต่ละบุคคลย่อมต้องแยกแยะบัญชีรายรับรายจ่ายออกมาพิจารณาเป็นรายตัว

“เอาล่ะ พวกเรามาเริ่มคำนวณสะสางบัญชีของใครก่อนดีครับ?” หยางหยวนคุนทอดสายตามองดูกลุ่มคนที่ขยับตัวนั่งลงล้อมวง บรรดาคนงานต่างไม่ได้เลือกขยับไปนั่งพักผ่อนตรงโซนโซฟาในห้องนั่งเล่นหรอก ทว่ากลับพากันทรุดตัวนั่งลงล้อมรอบโต๊ะอาหารแทน โชคดีเหลือเกินที่จำนวนเก้าอี้จัดวางไว้เพียงพอรองรับ ไม่อย่างนั้นคงได้เกิดเรื่องเดือดเนื้อร้อนใจวุ่นวายกันน่าดู