บทที่ 139 งานเลี้ยงอาหารค่ำในครอบครัว

“พี่รอง ยังยุ่งไม่เสร็จอีกเหรอครับ ฟ้าจะมืดแล้วนะ” หยางหย่วนคุนเดินเข้ามาในร้าน เห็นพี่รองหยางกำลังนั่งกดเครื่องคิดเลขคิดบัญชีอยู่หลังโต๊ะ จึงเอ่ยปากทักทาย

“เอ้อ ใกล้เสร็จแล้วล่ะ ตอนนี้ไม่มีลูกค้าเข้าร้านแล้ว พี่เลยถือโอกาสเคลียร์บัญชีซะหน่อย” พี่รองหยางเงยหน้าขึ้นมาเห็นน้องชายอุ้มหลานชายตัวน้อยมาด้วย ใบหน้าก็ผุดรอยยิ้มกว้างทันที แกเลิกสนใจสมุดบัญชีแล้วรีบลุกขึ้นยืนเตรียมจะรับตัวหยางอี้ไปอุ้ม

หยางอี้เองก็คุ้นเคยกับพี่รองหยางเป็นอย่างดี ตั้งแต่สองบ้านย้ายมาอยู่ตรงข้ามกัน ตกเย็นทีไรพี่รองหยางเป็นต้องแวะข้ามฝั่งไปนั่งคุยสัพเพเหระกับคุณแม่หยางและจ้าวเสี่ยวฟ่งอยู่เป็นประจำ แกเอ็นดูหยางอี้มาก แทบจะรักเหมือนลูกในไส้ของตัวเอง เพราะนี่คือเด็กผู้ชายที่สืบทอดสายเลือดแซ่หยางที่อยู่ใกล้ชิดแกที่สุด ส่วนหยางลี่อีกคนนั้นโตเป็นหนุ่มแล้ว ปีๆ หนึ่งได้เจอหน้ากันแค่สองสามครั้ง จะไปสู้อะไรกับหยางอี้ในวัยสองขวบที่กำลังน่ารักน่าชังได้เล่า

“หิวกันแล้วใช่ไหมล่ะ ตาเหลียนเซิงก็นะ ป่านนี้ยังไม่กลับมาอีก” พี่รองหยางหยอกล้อหยางอี้พลางบอกให้แกเรียกว่าคุณอาสะใภ้รอง พร้อมกับบ่นสามีตัวเองไปในตัว

“พี่เขยไม่ได้ออกไปเที่ยวเล่นเสียหน่อย ออกไปทำมาหากินกลับดึกบ้างไม่เป็นไรหรอกครับ หลังจากนี้ผมก็ไม่มีธุระอะไรด่วนแล้วด้วย” หยางหย่วนคุนกวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะถามด้วยความอยากรู้ “แล้วหลานสองคนไปไหนซะล่ะครับ?”