บทที่ 140 พาจ้าวเสี่ยวฟ่งกลับบ้านเดิม

เช้าวันรุ่งขึ้นตอนที่หยางหย่วนคุนตื่นนอนก็ไม่ได้สายเท่าไหร่ เขาก้มลงมองนาฬิกาข้อมือเห็นว่าเป็นเวลาเพิ่งจะเจ็ดโมงเช้า ทว่าจ้าวเสี่ยวฟ่งที่นอนอยู่เคียงข้างรวมถึงหยางอี้ในเตียงเล็กกลับอันตรธานหายไปเสียแล้ว แม้ว่าห้องนอนของพวกเขาจะมีห้องจิ๋วอีกห้องหนึ่งคอยช่วยกั้นเสียงจากถนนใหญ่ด้านนอก แต่เสียงจอแจสะท้อนมาจากบนถนนก็ยังแว่วเข้ามาให้ได้ยินลางๆ หลังจากผลัดผ้าผ่อนลุกจากเตียง เขาก็เดินไปเปิดหน้าต่างชะโงกหน้าออกไปดู ย่านตึกแถวสายนี้มีผู้คนเดินขวักไขว่พลุกพล่านหนาตาขึ้นมากแล้ว

เมื่อเดินลงมาผันกายข้างล่าง ก็เห็นหยางเฟยเฟยกำลังนั่งทานมื้อเช้าอยู่พอดี อาหารเช้าของแกดูเรียบง่ายเป็นข้าวต้มขาวถ้วยหนึ่งแกล้มด้วยผักดอง สมทบด้วยไข่ดาวสองฟอง และมีนมสดวางตั้งอยู่อีกแก้ว นั่นคือสารอาหารมื้อแรกของวันสำหรับแก

“ฉันกำลังเตรียมตัวจะเดินขึ้นไปปลุกคุณกินข้าวเที่ยงข้างบนอยู่พอดีเลย นึกไม่ถึงว่าคุณจะเดินลงมาเองซะก่อน” จ้าวเสี่ยวฟ่งเห็นหยางหย่วนคุนเดินลงบันไดมาก็ทักทายพร้อมรอยยิ้มพลางถามต่อว่า “เมื่อเช้าฉันต้มข้าวต้มไว้หน่อย คุณจะทานที่บ้านไหม? หรือว่าจะออกไปซื้อกินข้างนอก?”

“ทานที่บ้านนี่แหละง่ายดี” หยางหย่วนคุนตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจ ถึงแม้ว่าในคลิปวิดีโอสั้นของคนยุคหลังมักจะบอกว่าข้าวต้มขาวมันไม่ค่อยส่งผลดีต่อสุขภาพเท่าไหร่ แต่ตัวเขาเองกลับโปรดปรานการซดข้าวต้มร้อนๆ แกล้มผักดองที่สุด

“ได้เลย เดี๋ยวฉันไปตักมาให้จ้ะ” จ้าวเสี่ยวฟ่งพูดพลาซอยเท้าวิ่งเข้าห้องครัวไป ครู่เดียวเธอก็หิ้วหม้อหุงข้าวสารเดินกลับมาวางแหมะไว้บนโต๊ะ แบบนี้จะได้ไม่ต้องเสียเวลาเดินไปเดินมาตักทีละถ้วย คุณแม่หยางเองก็เดินตามหลังออกมาจากในครัวเช่นกัน