บทที่ 141 เจ่าเสี่ยวเฟิ่งถูกดุ

หลังจากขนของทั้งหมดเข้าไปในห้องด้านในเสร็จแล้ว รถก็ขับเข้ามาไม่ได้ ได้แต่จอดทิ้งไว้ที่หน้าประตู แม่ของเจ้าเสี่ยวเฟิ่งง่วนอยู่กับการชงชาให้ลูกเขย ส่วนพ่อของเจ้าเสี่ยวเฟิ่งก็เห่อหยางอี้อยู่พักหนึ่ง ก่อนจะหันไปคุยเล่นกับหยางหย่วนคุน

“เจ้าหนุ่ม แล้วปีนี้หลังจากกลับมานายยังจะต้องออกเดินทางอีกไหม?” พ่อของเจ้าเสี่ยวเฟิ่งเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น เขาประจักษ์แล้วว่าตอนนี้ลูกเขยคนเล็กคนนี้ร่ำรวยขึ้นมาแล้ว ไม่เพียงแต่ขับรถเก๋งคันเล็กเท่านั้น แถมยังได้ยินลูกสาวบอกว่าเตรียมจะซื้อบ้านในเมืองใหญ่ของมณฑลซูอีกด้วย ช่วงปิดเทอมฤดูร้อนปีนี้ก็พาทั้งครอบครัวไปอาศัยอยู่ที่นั่นตั้งหลายเดือน

“ปีนี้ไม่เดินทางแล้วครับ ไม่มีงานอะไรดีๆ แล้ว อยู่บ้านพักผ่อนดีกว่า” หยางหย่วนคุนรับถ้วยชามาจากมือของแม่เจ้าเสี่ยวเฟิ่ง พอสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิที่ร้อนจัดก็รีบวางลงบนโต๊ะทันที พร้อมกับเอ่ยตอบคำถามของพ่อเจ้าเสี่ยวเฟิ่งไปด้วย

“งั้นช่วงเวลาไม่กี่เดือนนี้ก็นั่งๆ นอนๆ พักผ่อนอยู่ในเมืองตลอดเลยงั้นเหรอ?” พ่อของเจ้าเสี่ยวเฟิ่งถามอย่างแปลกใจ

“จะเป็นไปได้ยังไงครับ อยู่บ้านเฉยๆ ไม่กี่วันผมก็ทนไม่ไหวแล้ว ต้องหาอะไรทำแน่นอนครับ” หยางหย่วนคุนไม่ได้ใส่ใจกับการซักไซ้ของพ่อเจ้าเสี่ยวเฟิ่ง เพราะอย่างไรอีกฝ่ายก็เป็นพ่อตา การถามถึงแผนการในอนาคตของเขาไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ตอบไปตามความจริงก็สิ้นเรื่อง