บทที่ 142 การเตรียมตัวก่อนร้านหนังสือเปิดทำการ

เช้าวันรุ่งขึ้น หยางหย่วนคุนตื่นนอนตามเวลาปกติ พอลงมาข้างล่างก็เห็นหยางเฟยเฟยกำลังล้างหน้าแปรงฟันอยู่ เด็กคนนี้ตั้งแต่ย้ายมาเรียนที่นี่ นิสัยหลายๆ อย่างก็เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น อย่างน้อยก็ไม่ต้องให้ผู้ใหญ่คอยคุมเวลาแปรงฟัน เมื่อก่อนตอนอยู่บ้านนอก ขนาดแม่ของหยางหย่วนคุนยังพูดเลยว่าจะแปรงฟันไปทำไม เจ่าเสี่ยวเฟิ่งเองก็คิดแบบนั้น มีเพียงหยางหย่วนคุนเท่านั้นที่ยืนกรานให้ทุกคนในบ้านต้องแปรงฟันในตอนเช้า

อาหารเช้ายังคงเป็นข้าวต้มขาวธรรมดากับผักกาดดอง และมีไข่เจียวสองฟองที่เจียวให้เด็กทั้งสองคน ถือเป็นการบำรุงสารอาหารเพิ่ม และเพราะหยางหย่วนคุนกำชับเป็นพิเศษ จึงมีนมวัวอีกคนละแก้ว อาหารการกินแบบนี้ถือว่าดีมากแล้ว ในยุคนี้เด็กที่ได้ดื่มนมวัวทุกวันมีไม่มากนักจริงๆ

“แม่ครับ วันหลังตอนเช้าไม่จำเป็นต้องตื่นแต่เช้ามาเคี่ยวข้าวต้มทุกวันหรอก” หยางหย่วนคุนมองข้าวต้มขาวที่ส่งกลิ่นหอมฟุ้งและข้นคลัก ซึ่งขั้นตอนการทำจริง ๆ นั้นไม่ได้ง่ายเลย ตอนนี้ยังไม่มีหม้อหุงข้าวไฟฟ้าแบบที่ต้มข้าวต้มได้อัตโนมัติ ที่บ้านของเขายังใช้เตาแก๊สเคี่ยวอยู่ ซึ่งยุ่งยากมาก แม่ของเขาต้องตื่นแต่เช้าตรู่ แถมยังต้องคอยเฝ้าตลอดเวลา ไม่งั้นน้ำจะล้นออกมา

“ไม่เป็นไรหรอก แม่เป็นคนนอนน้อย ห้าโมงเช้า (ตีห้า) ก็ตื่นแล้ว ลุกขึ้นมาก็ไม่มีอะไรทำ” แม่ของหยางหย่วนคุนพูดอย่างไม่ใส่ใจ

“ถึงอย่างนั้นก็ไม่จำเป็นต้องกินทุกวันครับ เปลี่ยนรสชาติบ้างก็ได้ ทำก๋วยเตี๋ยวบ้าง หรือทำข้าวผัดไข่ก็ได้ครับ” หยางหย่วนคุนเสนอแนะไปพลางดื่มข้าวต้มไปพลาง ก่อนจะเสริมต่อว่า “ความจริงพวกเราไปซื้อซาลาเปา ปาท่องโก๋ หรือปอเปี๊ยะทอดที่ร้านอาหารเช้าตรงโน้นก็ได้ แล้วก็ถือปิ่นโตไปดักซื้อข้าวต้มกลับมาสักหน่อย”