บทที่ 143 ร้านหนังสือเปิดกิจการ

ตอนที่รถจอดลงที่หน้าประตู หยางหย่วนคุนก็เห็นหยางเฟยเฟยกำลังนั่งยันเขามุมานะเขียนการบ้านอยู่ตรงประตูบ้าน โดยใช้เก้าอี้พนักพิงตัวสูงต่างโต๊ะ แล้วนั่งลงบนม้านั่งตัวเล็ก ตอนเขียนเธอดูตั้งอกตั้งใจมาก พอได้ยินเสียงรถถึงได้เงยหน้าขึ้นมามองแวบหนึ่ง

“คุณพ่อ คุณแม่” หยางเฟยเฟยเห็นว่าเป็นพวกเขาทั้งสองคนกลับมา ก็รีบลุกขึ้นยืนแล้ววิ่งเข้าไปหาคนที่เพิ่งจะก้าวลงจากรถทันที ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความดีใจ

“ทำไมมานั่งเขียนการบ้านตรงนี้ล่ะ มืดจนแทบมองไม่เห็นแล้ว” หยางหย่วนคุนอุ้มลูกสาวขึ้นมาโดยตรง พลางขมวดคิ้วเอ่ยถาม ตอนนี้เข้าสู่วันที่ 20 ตุลาคมตามปฏิทินสากลแล้ว ฟ้าเริ่มมืดเร็วขึ้น แม้ว่าในโถงกลางแห่งนี้จะเปิดไฟทิ้งไว้ แต่ก็ไม่ได้สว่างมากมายอะไร อีกทั้งหน้าร้านฝั่งนี้ยังกำลังต่อชั้นวางหนังสืออยู่ บนหลอดไฟจึงเต็มไปด้วยฝุ่นละออง ประสิทธิภาพการส่องสว่างจึงยิ่งไม่ดีเข้าไปใหญ่

“น้องชายไม่ยอมอยู่ข้างในบ้านค่ะ คุณย่ากำลังทำกับข้าวเย็นอยู่ด้านหลัง” คำพูดของหยางเฟยเฟยหากเป็นคนอื่นฟังคงไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่หยางหย่วนคุนเหลือบมองแวบเดียวก็เห็นหยางอี้อยู่ในหน้าร้านฝั่งนี้ด้วย คอกกั้นก่อนหน้านี้ถูกรื้อออกไปแล้ว ตอนนี้เจ้าตัวเล็กกำลังเดินเตาะแตะวิ่งเหยาะๆ เข้ามาหาเช่นกัน เจ่าเสี่ยวเฟิ่งจึงรีบเข้าไปอุ้มขึ้นมา ความหมายของหยางเฟยเฟยก็คือ หยางอี้ทนอุดอู้อยู่ด้านหลังไม่ไหว ด้านหน้าสามารถมองดูผู้คนสัญจรไปมาได้ ส่วนแม่ของหยางหย่วนคุนกำลังเตรียมอาหารเย็นอยู่ด้านหลัง ไม่มีเวลามาคอยดูเขา หยางเฟยเฟยจึงมาอยู่ด้านหน้าคอยดูน้องชายไปพลางและเขียนการบ้านไปด้วย

“ถึงอย่างนั้นก็ทำแบบนี้ไม่ได้รู้ไหม? มันทำลายสายตา วันหน้ามองอะไรจะพร่ามัวไปหมด” หยางหย่วนคุนใช้นิ้วเขี่ยดั้งจมูกของหยางเฟยเฟยเบาๆ พลางเอ่ยอธิบายให้อีกฝ่ายฟัง