บทที่ 144 วันแรกอันแสนวุ่นวายของการเปิดร้าน

ช่วงเปิดร้านในตอนเช้าเหลือก่อนเวลาเข้าเรียนไม่นานนัก แม้ว่าจะมีคนมามุงดูด้วยความสนใจอยู่ไม่น้อย แต่ส่วนใหญ่ก็แค่ซื้อของชิ้นเล็กชิ้นน้อยอย่างดินสอสักแท่งหรือยางลบสักก้อน ส่วนหนังสือบนชั้นวางเหล่านั้นยังไม่มีใครได้เดินดูอย่างละเอียด

หยางหย่วนคุนไม่ได้รีบร้อน หลังจากคนกลุ่มนี้เดินจากไป ลูกค้าในร้านก็บางตาลงทันที ตลอดทั้งช่วงเช้าเจ่าเสี่ยวเฟิ่งมีท่าทีตื่นตระหนกและประหม่ามาก เพราะร้านที่เปิดอยู่ใกล้โรงเรียน ไม่ใช่แค่ร้านหนังสืออย่างเดียว แต่ร้านค้าส่วนใหญ่ต่างก็มีลักษณะแบบนี้กันทั้งนั้น ช่วงเวลาเข้าเรียนและเลิกเรียนคนในร้านจะเบียดกันจนแทบแทรกตัวเข้าไปไม่ได้ แต่พอถึงช่วงนักเรียนเข้าเรียนหรือวันหยุด ครึ่งค่อนวันก็ไม่มีใครเดินเข้ามาเลยสักคน

“ทำไมช่วงเช้ามีคนเข้ามาแค่ไม่กี่คนเองล่ะคะ แถมยังไม่ได้ซื้ออะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลย” เจ่าเสี่ยวเฟิ่งเอ่ยถามด้วยความกังวล ร้านนี้แม้ว่าจะเป็นตึกของตัวเองที่ไม่ต้องเสียค่าเช่า แต่ค่าตกแต่งและค่ารับสินค้ามาลงร้านก็หมดเงินไปไม่ใช่น้อย และเนื่องจากครั้งนี้เปิดร้านให้เธอทำ楊หย่วนคุนจึงไม่ได้ปิดบังอะไรเธอเลย แถมยังให้เจ่าเสี่ยวเฟิ่งเป็นคนทำบัญชีเองอีกด้วย ถือเป็นการฝึกฝนไปในตัว

“นักเรียนเขากำลังเรียนหนังสือกันอยู่ ใครจะเดินเข้าร้านหนังสือล่ะครับ” หยางหย่วนคุนหัวเราะเอ่ยอย่างขบขัน พลางปลอบโยนว่า “เธอวางใจเถอะ ตอนนี้สิบเอ็ดโมงแล้ว อีกสิบห้านาทีโรงเรียนประถมก็เลิกเรียนแล้ว จากนั้นอีกครึ่งชั่วโมงโรงเรียนมัธยมต้นกับมัธยมปลายก็เลิกเรียนตามมา คนเกินครึ่งต่างก็ต้องเดินผ่านหน้าประตูบ้านเราทั้งนั้น ถึงเวลานั้นคนเยอะจนเธอหัวหมุน ขนขวายทำไม่ทันห้ามบ่นว่าเหนื่อยนะ”

“ต่อให้เหนื่อยยังไง จะไปเหนื่อยเท่าตอนลงนาเกี่ยวข้าวปักดำช่วงกลางฤดูร้อนได้ยังไงล่ะคะ” เจ่าเสี่ยวเฟิ่งค้อนขวับใส่ชายหนุ่มของบ้านวงใหญ่ การได้พูดคุยกับหยางหย่วนคุนช่วยบรรเทาความวิตกกังวลในใจของเธอลงไปได้บ้าง