บทที่ 145 จุดประสงค์ของสายที่โทรเข้ามา

พอเข้าวันที่สอง เจ้าเสี่ยวฟ่งก็ดูสุขุมขึ้นมาก ไม่ได้ลนลานเหมือนเมื่อวานแล้ว ทั้งสองคนยังสลับหน้าที่กัน โดยเขาเป็นคนรับผิดชอบยืนคิดเงินที่เคาน์เตอร์ ส่วนเจ้าเสี่ยวฟ่งคอยต้อนรับผู้ปกครองนักเรียน เพราะตัวเขาเองคงอยู่ติดบ้านตลอดไม่ได้ ถือเป็นการฝึกเจ้าเสี่ยวฟ่งไปในตัวด้วย

เนื่องจากผลตอบรับในวันเปิดร้านเมื่อมวานค่อนข้างดี นักเรียนหลายคนน่าจะได้ยินข่าวมาจากเพื่อนๆ ว่ามีร้านหนังสือเปิดใหม่ที่นี่ และมีพวกหนังสือคู่มือเรียนต่างๆ ที่ร้านในตัวตำบลไม่มีขาย ดังนั้นในช่วงเที่ยง หนังสือคู่มือเหล่านั้นจึงขายออกไปได้ไม่น้อยเลย พอถึงเวลาที่พวกเด็กๆ กินข้าวเที่ยงเสร็จและกำลังจะเดินกลับเข้าโรงเรียน คนก็ยิ่งเยอะขึ้นไปอีก นักเรียนหลายคนเพิ่งกลับไปขอเงินจากผู้ปกครองที่บ้านมาซื้อตอนมื้อเที่ยงนี่เอง

เมื่อผ่านไปทั้งวัน ยอดขายเพิ่มขึ้นจากเมื่อวานเกือบเท่าตัว หยางหยวนคุนมองเจ้าเสี่ยวฟ่งที่กำลังนับเงินด้วยความเบิกบานใจ จึงเอ่ยแซวปนขำว่า "เธอนับเงินทุกวันแบบนี้ เดี๋ยวต้องมีสักวันที่ไม่อยากนับแน่ๆ"

"ยังมีคนไม่ชอบนับเงินด้วยเหรอคะ" เจ้าเสี่ยวฟ่งเงยหน้าขึ้นถามด้วยความไม่เข้าใจ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอหาเงินได้เยอะขนาดนี้ด้วยตัวเอง สมตอนอยู่บ้านเดิมพอเรียนจบมัธยมต้นเธอก็ไม่ได้ออกไปทำงานข้างนอก พ่อแม่ของเธอค่อนข้างตัดใจส่งเจ้าเสี่ยวฟ่งที่ยังเด็กขนาดนั้นออกไปผจญโลกไม่ลง แถมที่ทำงานข้างนอกก็ไม่มีใครคอยช่วยดูแลด้วย เธอเลยอยู่ช่วยทำไร่ทำนาทำกับข้าวที่บ้าน จนกระทั่งอายุยี่สิบปีถึงได้ดูตัวและแต่งงานกับหยางหยวนคุน

"ถ้าเธอนับมันทุกวัน มันต้องมีวันเบื่อแน่ๆ" หยางหยวนคุนมองดูเงินหลากนิกายที่วางปนกันยุ่งเหยิงในลิ้นชัก เขาจึงก้าวเข้าไป หยิบธนบัตรใบละสิบบนขึ้นมาพลางครุ่นคิด แล้วพูดกับเจ้าเสี่ยวฟ่งว่า "นับแบบนี้ประสิทธิภาพมันต่ำเกินไป แถมตอนทอนเงินให้ลูกค้าก็หยิบไม่สะดวกด้วย"