บทที่ 146 ร้านหนังสือรับคนงาน

ระหว่างมื้ออาหารค่ำ หยางหยวนคุนได้บอกกับคุณแม่หยางและหยางเฟยเฟยเรื่องที่เขาต้องเดินทางไปข้างนอกสักระยะ พร้อมกับรับปากหยางเฟยเฟยอย่างเป็นมั่นเหมาะว่าเขาจะรีบกลับมาให้เร็วที่สุด หรือต่อให้กลับมาไม่ทันจริงๆ ก็จะให้เจ้าเสี่ยวฟ่งไปซื้อเค้กมาให้เธออย่างแน่นอน

"ต้องเตรียมเสื้อผ้าไปกี่ชุดล่ะคะ? ตอนนี้อากาศก็เริ่มเย็นลงแล้วด้วย" หลังจากดูละครโทรทัศน์ในช่วงค่ำเสร็จแล้ว เจ้าเสี่ยวห่งก็เปิดตู้เสื้อผ้าเตรียมจะจัดกระเป๋าเดินทางให้หยางหยวนคุน

"เอาไปสักสามชุดก็พอจ้ะ ไปที่โน่นพ่อนอนโรงแรม คงไม่ค่อยสะดวกซักเท่าไหร่" หยางหยวนคุนกำลังนอนเล่นอยู่กับหยางอี้บนเตียง โดยจับเจ้าตัวเล็กวางไว้บนพุงของตัวเองแล้วคอยโยกขึ้นโยกลงไม่หยุด ทำเอาเจ้าลูกชายหัวเราะเอิ๊กอ๊ากชอบใจใหญ่

"ได้ค่ะ งั้นฉันจะเตรียมพวกเสื้อซับในไปให้คุณเยอะหน่อย ส่วนเสื้อตัวนอกใส่ซ้ำสักกี่วันก็คงไม่เป็นไร" เมื่อได้ยินหยางหยวนคุนบอกแบบนั้น เจ้าเสี่ยวฟ่งก็กะเกณฑ์ถูก เธอเหลือบมองสองพ่อลูกที่กำลังหยอกล้อกันพลางคิดในใจว่า ให้แกเล่นจนเหนื่อยแบบนี้ เดี๋ยวพอถึงเวลาแกจะได้หลับง่ายๆ

และก็เป็นไปตามคาด พอเจ้าเสี่ยวฟ่งจัดกระเป๋าเดินทางเสร็จ เปลือกตาของหยางอี้ก็เริ่มจะปิดลงเต็มที แม้ว่าเจ้าตัวจะยังพยายามฝืนเล่นอยู่บนตัวของหยางหยวนคุนต่อ แต่หัวทุยๆ กลับซบลงกับอกของเขาไม่ยอมขยับไปไหนแล้ว หยางหยวนคุนถึงกับได้ยินเสียงกรนเบาๆ ของลูกชายลอยมาเลยทีเดียว