บทที่ 147 การเจรจาอันยากลำบาก

หยางหยวนคุนออกเดินทางจากบ้านตอนแปดโมงเช้ากว่าๆ และเดินทางมาถึงตามที่อยู่ที่เจ้าเฉวียนให้ไว้ตอนบ่ายสามโมงเย็น ยังดีที่เขาค่อนข้างคุ้นเคยกับพื้นที่แถวซูโจวนี้อยู่บ้าง ไม่อย่างนั้นในยุคที่ยังไม่มีระบบนำทางบนมือถือแบบนี้ คงยากที่จะหาทางมาจนเจอได้

ที่นี่เป็นโรงแรมแห่งหนึ่ง ดูค่อนข้างหรูหราทีเดียว หลังจากหยางหยวนคุนจอดรถเรียบร้อยแล้ว ยังไม่ทันที่จะก้าวเท้าเข้าสู่ห้องโถงของโรงแรม เขาก็เหลือบไปเห็นเจ้าเฉวียนที่กำลังเดินยิ้มแย้มออกมาต้อนรับ โดยมีเสี่ยวหลี่ที่เป็นคนขับรถเดินตามอยู่ข้างๆ

"เสี่ยวหยาง ขับรถมาตั้งไกลขนาดนี้ เหนื่อยแย่เลยใช่ไหม?" เจ้าเฉวียนยื่นมือมาจับกับหยางหยวนคุนอย่างกระตือรือร้นพลางพูดปนยิ้ม ก่อนจะหันไปสั่งเสี่ยวหลี่ที่อยู่ข้างๆ "ไปช่วยยกกระเป๋าเดินทางให้พี่หยางของแกสิ ไม่รู้จักดูตามม้าตาเรือเอาซะเลย"

"ไม่เท่าไหร่ครับพี่ ยังไงก็เป็นมณฑลใกล้เคียงกัน ไม่ถือว่าไกลเกินไป" หยางหยวนคุนเอ่ยปากปฏิเสธเสี่ยวหลี่ที่จะเข้ามาช่วยยกกระเป๋า เพราะเดิมทีเขาก็พกมาแค่กระเป๋าใบเล็กๆ เพียงใบเดียวเท่านั้น

"พี่จองห้องพักไว้ให้นายเรียบร้อยแล้ว ลงบัญชีพี่ไว้ได้เลย พวกเราจัดการธุระเสร็จสิ้นวันไหน นายค่อยไปเช็กเอาต์กลับบ้านวันนั้นละกันนะ" เจ้าเฉวียนเดินไปพูดไป หลังจากลงทะเบียนที่เคาน์เตอร์หน้าเสร็จสรรพ ทั้งสองคนก็พากันขึ้นลิ้นชักไปชั้นบน ส่วนเสี่ยวหลี่แยกตัวรออยู่ข้างล่างไม่ได้ตามขึ้นมาด้วย