บทที่ 334 ต่อไปนี้เมืองเจียงไห่ต้องใช้แซ่หลิน

ตระกูลโจวเห็นได้ชัดว่าเป็นฝ่ายที่น่าสมเพช แต่ในเวลานี้กลับพยายามฝืนยิ้มออกมา หวังว่าหลินชวนจะยอมรับห้างสรรพสินค้าทั้งห้าแห่งของพวกเขาไป พวกเขากลัวจริงๆ ว่าหลินชวนจะไม่รับ

หากมีคนไม่รู้เรื่องราวมาเห็นภาพนี้เข้า คงต้องรู้สึกว่ามันหลุดโลกแน่ๆ มีที่ไหนกันที่ไปอ้อนวอนให้คนอื่นรับห้างสรรพสินค้าที่ทำกำไรได้มากที่สุดห้าแห่งของตัวเองไป สมองมีปัญหาหรือไง?

โจวจิ้งเยี่ยนมองดูท่าทางฝืนยิ้มประจบประแจงของพ่อและปู่ สีหน้าของเขาก็ย่ำแย่ถึงขีดสุด เขารู้ดีว่าทั้งหมดนี้ล้วนเป็นฝีมือของเขาเอง

ถ้าเขาไม่ได้ไปก่อเรื่อง พ่อและปู่ของเขาก็คงจะได้กุมบังเหียนทรัพย์สินมูลค่าหมื่นล้านและได้รับความเคารพยกย่องจากผู้คน ไหนเลยจะต้องมาทำตัวต่ำต้อยยอมคุกเข่า เพียงเพื่อให้เป้าหมายยอมเหลือลมหายใจไว้ให้พวกเขาแบบนี้

เมื่อคิดว่าหลังจากที่หลินชวนตกลงแล้ว ทรัพย์สินของตระกูลโจวจะหดหายไปเกินครึ่ง เขาก็รู้สึกเจ็บปวดราวกับเลือดหยดในใจ สองมือกำหมัดแน่น