บทที่ 335 ขาอ่อนระทวยในพริบตา

ณ ห้างสรรพสินค้าจินฮุย หยางหว่านเอ๋อร์ มู่หลี และจ้าวหรงหรงกำลังรออยู่ที่ลานจอดรถชั้นใต้ดิน รถออดี้คันหนึ่งแล่นมาจอด หญิงสาวคนหนึ่งก้าวลงจากรถ

เธอสวมชุดเดรสสีขาว ชายกระโปรงเป็นตาข่ายทิ้งตัวสวยงาม สวมหมวกไหมพรม ปล่อยผมเปียเล็กๆ น่ารักสองข้างห้อยระย้าลงมา

การแต่งตัวดูบริสุทธิ์เรียบง่าย แต่ทุกกระเบียดนิ้วกลับเผยให้เห็นถึงความใส่ใจในรายละเอียดและความหรูหรามีระดับ ดูสง่างามและสูงส่ง ทุกท่วงท่ากิริยา ให้ความรู้สึกอ่อนโยนและเป็นกันเองราวกับพี่สาวข้างบ้าน

มู่หลีมองดูหญิงสาวคนนี้จนเผลอเหม่อลอยไปชั่วขณะ ในที่สุดก็เข้าใจแล้ว ว่าอะไรที่เรียกว่าการขัดเกลากลิ่นอายจนกลมกลืนเป็นธรรมชาติ

ก่อนหน้านี้ตอนที่ได้เห็นหยางหว่านเอ๋อร์ เธอก็ตระหนักถึงความแตกต่างอันมหาศาลแล้ว แต่ตอนนี้พอเอามาเทียบกับไถม่านโหรว ถึงได้พบว่าหยางหว่านเอ๋อร์เองก็ยังฝึกฝนมาไม่ถึงขั้น ถึงแม้จะมีเสน่ห์มาก แต่ก็ยังพอมองออกถึงความมารยา