บทที่ 390 คนเรามันจะก่อเรื่องได้ใหญ่โตขนาดไหนกันเชียว

เติ้งป๋อเชาตกใจกับคำพูดของนายกเทศมนตรีหวังไคหมิงจนแทบสะดุ้ง ต่อให้ให้ความกล้าเขาอีกร้อยเท่า เขาก็ไม่กล้าจับนายกเทศมนตรีหรอก

อย่าว่าแต่เขาเลย ต่อให้เป็นพ่อเขาก็ไม่กล้าเหมือนกัน ตำแหน่งที่ใหญ่กว่าขั้นหนึ่งก็สามารถกดทับคนให้ตายได้แล้ว ยิ่งไปกว่านั้น นี่คือผู้นำอันดับสองรองจากเลขาธิการพรรคประจำเมืองหลานเจียงเลยนะ ถ้ารู้ว่านายกเทศมนตรีอยู่ที่นี่ ต่อให้ตีให้ตายเขาก็ไม่กล้าถีบประตูเข้ามาหรอก

เติ้งป๋อเชายังไม่ค่อยเข้าใจสถานการณ์เท่าไหร่นัก แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดตอนนี้คือการขอโทษ "ขอโทษครับท่านนายกเทศมนตรี ผมไม่ได้มีเจตนาจะจับท่านหรอกครับ พอดีลูกน้องไปกวาดล้างการค้าประเวณีที่คลับแห่งหนึ่ง แล้วหลินชวนคนนี้ดันมีส่วนพัวพันด้วยน่ะครับ"

"พัวพันยังไง เอามาให้ฉันดูหน่อยสิ" หวังไคหมิงจ้องมองเติ้งป๋อเชาด้วยสายตาเย็นชา พลางเอ่ยขึ้น

เติ้งป๋อเชาเหงื่อตกจนเปียกชุ่มไปทั้งหน้าผาก ตกที่นั่งลำบากเข้าให้แล้ว ท่าทีของหวังไคหมิงชัดเจนมาก ว่ายืนอยู่ข้างหลินชวน