บทที่ 87 เจ้าชายของฉินปิงชิง

ริมฝีปากทั้งสองสัมผัสกัน นุ่มนวลและอบอุ่น

หลิงอู่ซ่าเพียงแค่แตะเบาๆ แล้วก็ผละออกเล็กน้อย แต่ไม่ได้ถอยห่างไปไหน เธอจ้องมองหลินชวนอย่างเงียบๆ

คราวนี้ หลินชวนเป็นฝ่ายประทับจูบลงไปก่อน

ไม่ใช่แค่การแตะเบาๆ แต่เป็นจูบที่ดูดดื่มลึกซึ้ง

ความรู้สึกนี้ทำให้ทั้งสองคนเคลิบเคลิ้มหลงใหล

ไม่รู้ว่าจูบกันนานแค่ไหน จนกระทั่งมีรถขับเข้ามาในลานจอดรถ นักศึกษาหญิงที่ลงมาจากรถหันมาเห็นพวกเขาก็หัวเราะคิกคักซุบซิบกันสองสามประโยค ทำให้ทั้งสองคนรู้สึกตัวและผละออกจากกัน

"ไปเถอะ กลับกันได้แล้ว" ต่อให้หลิงอู่ซ่าจะเป็นคนเปิดเผยตรงไปตรงมาแค่ไหน แต่ในเวลานี้ก็อดไม่ได้ที่จะหน้าแดงซ่าน เธอจับมือหลินชวนแล้วพาวิ่งเข้าไปในมหาวิทยาลัย

ณ หอพักหญิงคณะการเงิน ฉินปิงชิงกำลังทบทวนบทเรียนอยู่ ในตอนนั้นเอง รูมเมทสองคนก็เดินเข้ามาแล้วพูดขึ้น "ปิงชิง เมื่อกี้พวกเราเหมือนจะเห็นหลินชวนเดินมาส่งหลิงอู่ซ่าที่หอพักด้วยแหละ ตอนแรกฉันก็นึกว่าเขากำลังตามจีบเธออยู่ซะอีก ที่แท้ก็ไม่ใช่หรอกเหรอเนี่ย?"

ฉินปิงชิงชะงักลมหายใจไปชั่วขณะ ก่อนจะย่นจมูกเล็กน้อย

เมื่อไม่กี่วันก่อน เธอเห็นในกลุ่มคลับรถหรูห่าวอวิ้นว่าหลินชวนจะไปเที่ยวเกาะไหหลำ แล้วต่อมาก็รู้ว่า เย่เม่ยเซิงก็ไปเที่ยวเกาะไหหลำเหมือนกัน

ใช้หัวแม่เท้าคิดก็รู้แล้วว่าพวกเขาไปด้วยกัน

แต่หลินชวนไม่ได้ตามจีบเธอ เรื่องนี้ก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเธอ ดังนั้นถึงแม้จะแอบหึงนิดๆ แต่ค่าความประทับใจก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไร

ทว่าเผลอแป๊บเดียว หลินชวนกลับเดินมาส่งหลิงอู่ซ่าที่หอพักอีก ตกลงหมอนี่กำลังตามจีบใครกันแน่? หรือว่าหลังจากโดนจางเหยียนหักอก ก็เลยดาร์กแตกกลายเป็นเสือผู้หญิงไปแล้ว?

ฉินปิงชิง: ค่าความประทับใจ -5 ฉินปิงชิง: ค่าความประทับใจ -5 ฉินปิงชิง: ค่าความประทับใจ -5

"ไอ้บ้าเอ๊ย นี่คิดจะล้อเล่นกับความรู้สึกของคนอื่นหรือไง?" ฉินปิงชิงโกรธอยู่พักหนึ่ง ถึงค่อยดึงสติกลับมาได้

หลินชวนเคยช่วยอุดหนุนธุรกิจของบ้านเธอมาครั้งหนึ่ง แถมยังช่วยออกหน้ากู้ศักดิ์ศรีให้เธอในงานมอเตอร์โชว์ จนเป็นเหตุให้บูทของบ้านเธอได้อัปเกรดพื้นที่จัดแสดงมูลค่าตารางเมตรละห้าพันหยวนแบบฟรีๆ ทำให้ยอดขายพุ่งกระฉูด

ตัวเธอเองเป็นฝ่ายได้รับผลประโยชน์ แล้วจะมีสิทธิ์อะไรไปไม่พอใจเขาล่ะ? เขาก็ไม่ได้บอกสักหน่อยว่าจะจีบเธอ เขาจะไปทำอะไรกับผู้หญิงคนอื่นมันก็เป็นสิทธิเสรีภาพของเขา

ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขาอาจจะยังไม่ได้ตกลงคบหากันเป็นกิจจะลักษณะก็ได้ ต่อให้เขาจะสนิทสนมกับทั้งเย่เม่ยเซิงและหลิงอู่ซ่า มันก็ไม่ได้แปลว่าเขาจะเป็นผู้ชายหน้าหม้อสักหน่อย

ฉินปิงชิง: ค่าความประทับใจ +15

"แต่เขากลับชวนเย่เม่ยเซิงกับหลิงอู่ซ่าไปเที่ยว แต่ไม่ชวนฉัน ตกลงฉันด้อยกว่าตรงไหนกันเนี่ย? สเตตัสที่ฉันโพสต์ในโมเมนต์ว่าอยากไปถ่ายรูป เขาก็เห็นแถมยังมากดไลก์ให้อยู่แท้ๆ"

ฉินปิงชิง: ค่าความประทับใจ -5

หลินชวนที่เพิ่งเดินมาส่งหลิงอู่ซ่าที่หอพักเสร็จ กำลังเดินกลับไปที่หอพักชาย พอได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบ เขาก็ถึงกับงงตึ้บ

เดี๋ยวนะเพื่อน ค่าความประทับใจของเธอทำไมมันถึงได้ขึ้นๆ ลงๆ เป็นรถไฟเหาะแบบนี้ล่ะ? ที่เขาว่ากันว่าผู้หญิงอารมณ์แปรปรวนง่าย เขาเพิ่งจะได้มาสัมผัสด้วยตัวเองแบบจะๆ ก็คราวนี้แหละ เธอช่วยอย่าเปลี่ยนอารมณ์ไวขนาดนี้ได้ไหม ฉันรับมือไม่ทันเว้ย

หลังจากอารมณ์แปรปรวนไปมาพักใหญ่ ในที่สุดค่าความประทับใจของฉินปิงชิงก็กลับมาคงที่อยู่ในระดับเดิม คือ 63 แต้ม

เธอตบหน้าตัวเองเบาๆ เพื่อเรียกสติ ตัดสินใจว่าจะไม่คิดเรื่องของหลินชวนอีก ในตอนนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ตโฟนก็ดังขึ้น

พอกดเปิดวีแชตดู เธอก็ถึงกับชะงักไป ข้อความนั้นมาจาก ฝูจิ่งอี้ "ปิงชิง ไม่เจอกันนานเลยนะ พี่มาที่เมืองเจียงไห่น่ะ ได้ข่าวว่าเธอเรียนอยู่ที่มหา'ลัยเจียงไห่เหรอ?"

ฉินปิงชิงไม่อาจซ่อนความสั่นไหวในดวงตาเอาไว้ได้ เธอพิมพ์ตอบกลับไป "พี่จิ่ง พี่ไปตั้งรกรากทำงานอยู่ที่เซี่ยงไฮ้ไม่ใช่เหรอคะ ทำไมถึงมาที่เจียงไห่ได้ล่ะ?"

ฝูจิ่งอี้ผู้นี้ ก็คือผู้ชายที่แสนจะเพอร์เฟกต์ราวกับเจ้าชายที่ฉินปิงชิงเคยแอบชอบนั่นเอง และเขาก็คือผู้ชายในอุดมคติที่หลูซิงเหย่อยากจะเป็น หลังจากที่พ่ายแพ้ให้กับหลินชวนในงานมอเตอร์โชว์คราวนั้น

ฉินปิงชิงบังเอิญเจอฝูจิ่งอี้ตอนที่เธออยู่มัธยมปลายปีหนึ่ง ตอนนั้นเธอแอบหนีไปเที่ยวที่มหาวิทยาลัยใกล้ๆ แล้วบังเอิญเจอเขา

ในตอนนั้น เธอถูกดึงดูดด้วยบุคลิกที่ดูราวกับเจ้าชายของเขาในทันที และยิ่งพอได้รู้จักมากขึ้น เธอก็ยิ่งถลำลึกจนถอนตัวไม่ขึ้น

พอได้รู้ว่าฝูจิ่งอี้ไม่ได้มีแค่บุคลิกที่ดูเหมือนเจ้าชายเพียงอย่างเดียว แต่ผลการเรียนยังอยู่ในระดับท็อป เป็นถึงประธานนักศึกษา แถมยังเปิดบริษัทเป็นของตัวเองตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย...

ฉินปิงชิงก็เลยทำตัวเหมือนบรรดาแฟนคลับสาวๆ ทั่วไป ที่พยายามหาโอกาสเข้าไปใกล้ชิดเขา แต่ผลสุดท้ายกลับพบว่า ฝูจิ่งอี้มีแฟนอยู่แล้ว ถึงแม้หน้าตาจะไม่ได้สวยโดดเด่นอะไรมากนัก แต่บุคลิกภาพก็ถือว่าดูดีเลยทีเดียว แถมฐานะทางบ้านยังร่ำรวยและมีความสามารถโดดเด่น เหมาะสมกิ่งทองใบหยกกับเขาสุดๆ

ฉินปิงชิงก็เลยไม่กล้าคิดเกินเลยไปมากกว่านี้ แต่เธอก็ไม่อาจหักห้ามใจไม่ให้แอบรักเขาได้ ดังนั้นบางครั้งบางคราว เธอก็ยังแอบไปที่มหาวิทยาลัยของเขาเพื่อแอบดูเขาเล่นบาสเกตบอลอยู่ห่างๆ ส่วนฝูจิ่งอี้ก็ปฏิบัติต่อเธอเหมือนพี่ชายดูแลน้องสาว

จนกระทั่งฝูจิ่งอี้เรียนจบและย้ายออกจากมหาวิทยาลัยไป เมื่อเวลาผ่านไป ฉินปิงชิงถึงค่อยๆ ทำใจและมูฟออนออกมาได้

นึกไม่ถึงเลยว่า ฝูจิ่งอี้ที่ขาดการติดต่อไปนานหลายปี จู่ๆ จะส่งข้อความมาหาเธอในเวลานี้ ฝูจิ่งอี้พิมพ์ตอบกลับมา "พี่เลิกกับเสี่ยวไฉ่แล้วน่ะ กลัวว่าอยู่ที่เดิมแล้วจะเจ็บปวดเพราะความหลัง ก็เลยไม่อยากทำงานที่เซี่ยงไฮ้ต่อแล้ว กะจะย้ายมาตั้งรกรากที่เจียงไห่แทน พรุ่งนี้เธอพอจะว่างไหม ออกมาเจอกันหน่อยสิ?"

ฉินปิงชิงรู้สึกลังเลเล็กน้อย ท้ายที่สุดแล้วอีกฝ่ายก็คือเจ้าชายที่เธอเคยแอบรักมานานหลายปี การได้กลับมาติดต่อกันอีกครั้ง มันก็อดไม่ได้ที่จะทำให้จิตใจสั่นไหว

แต่ในใจของเธอตัดใจได้ตั้งนานแล้ว และไม่ได้อยากจะรื้อฟื้นความรู้สึกนั้นกลับมาอีก ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังรู้สึกว่า ฝูจิ่งอี้กับแฟนสาวของเขานั้นเหมาะสมกันมากๆ

ฉินปิงชิง "พี่จิ่ง พี่ไฉ่เอ๋อร์เป็นผู้หญิงที่ดีมากเลยนะคะ แถมหนูยังได้ยินคนเขาพูดกันว่า หลังจากเรียนจบเธอก็ช่วยเหลือเรื่องหน้าที่การงานของพี่ตั้งเยอะ พี่ลองพยายามง้อขอคืนดีกับเธอหน่อยไม่ได้เหรอคะ?"

ฝูจิ่งอี้ "พวกเราเลิกกันเด็ดขาดแล้ว ไม่มีทางกลับไปคบกันได้อีกแล้วล่ะ ส่วนเรื่องที่เธอเคยช่วยเหลือพี่ พี่ก็ตอบแทนคืนให้เธอไปหมดแล้ว ตอนนี้พี่อารมณ์แย่มากๆ เธอออกมาเจอกันเป็นเพื่อนพี่หน่อยไม่ได้เหรอ?"

ฉินปิงชิงลังเลอยู่อีกพักหนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจออกไปเจอ ถือซะว่าเป็นการไปบอกลาความทรงจำในวัยเยาว์ของตัวเองให้จบลงอย่างสมบูรณ์แบบก็แล้วกัน ฉินปิงชิงพิมพ์ตอบกลับ "พี่พักอยู่ห่างจากมหา'ลัยของหนูไกลไหมคะ พรุ่งนี้ช่วงเช้าเจอกันที่ร้านกาแฟหน่วนอ้านดีไหมคะ?"

ฝูจิ่งอี้ "ได้สิ แต่ปิงชิงนี่รู้จักเลือกเวลานัดเป็นช่วงเช้าแทนที่จะเป็นช่วงค่ำ แถมยังเลือกร้านกาแฟแทนที่จะเป็นสถานที่ส่วนตัวด้วย โตขึ้นแล้วรู้จักป้องกันตัวเองแล้วนี่นา"

ฉินปิงชิงถึงกับอึ้งไปเล็กน้อย ความจริงเธอไม่ได้คิดอะไรซับซ้อนขนาดนั้นเลย การที่ฝูจิ่งอี้พูดแบบนี้ มองเผินๆ ก็เหมือนจะไม่มีปัญหาอะไร แต่ไม่รู้ทำไม เธอถึงรู้สึกตะขิดตะขวงใจอยู่นิดๆ

แต่เธอก็ไม่ได้เก็บเอามาคิดมาก เธอรื้อค้นโหลแก้วใบหนึ่งออกมาจากตู้ ด้านในเต็มไปด้วยนกกระเรียนกระดาษที่เธอเป็นคนพับเองกับมือ แถมด้านในนกกระเรียนกระดาษแต่ละตัว ยังมีจดหมายซ่อนอยู่ด้วย

เนื่องจากตอนนั้นเธอรู้ดีว่าฝูจิ่งอี้มีแฟนอยู่แล้ว ดังนั้นเนื้อหาในจดหมายจึงไม่มีอะไรล้ำเส้นเลย มีแต่คำอวยพรและคำให้กำลังใจสำหรับอนาคตของเขา รวมถึงคำอวยพรให้ความรักของเขากับแฟนสาวราบรื่น

เมื่อก่อนเธอไม่เคยกล้าเอาไปให้ แต่ครั้งนี้เธอตัดสินใจจะเอามันติดตัวไปด้วย หวังว่ากำลังใจเหล่านี้ จะช่วยให้เขาลุกขึ้นยืนหยัดได้อีกครั้งนะ ฉินปิงชิงหันไปหา สวีชุ่ยชุ่ย "ชุ่ยชุ่ย พรุ่งนี้เธอว่างไปเป็นเพื่อนฉันเจอใครคนนึงหน่อยได้ไหม?"

สวีชุ่ยชุ่ยหัวเราะแหะๆ "โทษทีนะ พรุ่งนี้ฉันต้องไปทำกิจกรรมชมรมอ่ะ ถ้าเสร็จธุระแล้วค่อยว่ากันอีกทีนะ"

เช้าวันรุ่งขึ้น ฉินปิงชิงจึงต้องเดินทางไปตามนัดเพียงลำพัง พอไปถึงร้านกาแฟหน่วนอ้าน เธอก็เห็นว่าฝูจิ่งอี้มารออยู่ก่อนแล้ว

"ปิงชิง มาแล้วเหรอ" ฝูจิ่งอี้ส่งยิ้มให้ ฉินปิงชิงพบว่าฝูจิ่งอี้ยังคงรูปร่างสูงใหญ่ หล่อเหลา และดูสุภาพอ่อนโยนเหมือนเมื่อก่อน แต่ไม่รู้ทำไม เธอถึงรู้สึกว่าบุคลิกที่ดูสง่างามราวกับเจ้าชายของเขามันขาดหายไป

ฉินปิงชิงพยักหน้ารับ "พี่จิ่ง"

ฝูจิ่งอี้เอ่ยปากชม "ปิงชิง ไม่เจอกันแค่ไม่กี่ปี เธอโตเป็นสาวสวยสะพรั่งขึ้นเยอะเลยนะ"

การที่ถูกคนที่เคยแอบชอบเอ่ยปากชม ย่อมทำให้รู้สึกดีใจเป็นธรรมดา แต่ตอนนี้เธอไม่ได้รู้สึกประหม่าขัดเขินเหมือนเมื่อก่อนแล้ว สีหน้าของเธอสงบนิ่งขึ้นมาก เธอตอบกลับไปว่า "พี่จิ่งก็ชมเกินไปค่ะ"

ฝูจิ่งอี้เป็นคนช่างพูดช่างเจรจา เขาพยายามชวนคุยเปิดประเด็น แต่ฉินปิงชิงกลับรู้สึกว่า พวกเขาเหมือนจะคุยกันไม่ค่อยรู้เรื่องแล้ว

เธอจึงหยิบโหลแก้วใบนั้นออกมาจากกระเป๋า แล้วยื่นให้ฝูจิ่งอี้อย่างเปิดเผย "นี่คือนกกระเรียนกระดาษที่หนูเคยพับไว้เมื่อก่อน หวังว่ามันจะช่วยให้พี่มีกำลังใจฮึดสู้ขึ้นมาใหม่ได้นะคะ แล้วก็หวังว่าพี่กับพี่ไฉ่เอ๋อร์ จะกลับมาคืนดีกันได้เหมือนเดิมนะคะ"

สีหน้าของฝูจิ่งอี้เปลี่ยนไปเล็กน้อย แฝงความประหลาดใจเอาไว้ เห็นได้ชัดว่าเขานึกไม่ถึงเลยว่า ขนาดตัวเองพยายามกลบเกลื่อนซ่อนความรู้สึกเอาไว้อย่างมิดชิดแล้ว ทำไมฉินปิงชิงถึงยังมองออกว่าตอนนี้เขากำลังหมดไฟ

ฝูจิ่งอี้พยักหน้ารับ แล้วยิ้มตอบ "ขอบใจสำหรับกำลังใจนะ นกกระเรียนกระดาษพวกนี้ พี่จะเก็บรักษามันไว้ตลอดชีวิตเลยล่ะ"

ในตอนนั้นเอง ก็มีเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังมาจากทางประตู ฝูจิ่งอี้หันไปมองตามเสียง สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน

เห็นเพียงหญิงวัยกลางคนรูปร่างเตี้ยอวบแต่งตัวหรูหราฟู่ฟ่าคนหนึ่ง เดินจ้ำอ้าวเข้ามาหา คว้าแก้วกาแฟบนโต๊ะสาดใส่หน้าฝูจิ่งอี้ไปหนึ่งแก้ว แล้วก็สาดใส่หัวฉินปิงชิงอีกหนึ่งแก้ว

พร้อมกับด่าทอเสียงขรม "เก็บรักษาไว้ตลอดชีวิตเหรอ เก็บรักษาพ่องมึงสิ กูอุตส่าห์เสียเงินเลี้ยงดูปูเสื่อมึง แต่มึงกลับแอบมาหลีหญิงร่านสวาทอยู่ข้างนอกงั้นเหรอ?"