บทที่ 88 เจ้าชายที่เน่าเฟะ

ฝูจิ่งอี้ถูกสาดกาแฟใส่หน้าเต็มๆ แต่เขากลับไม่โกรธเลยแม้แต่น้อย มิหนำซ้ำยังลุกลี้ลุกลนและทำท่าทางประจบสอพลออย่างหนัก

เขารีบย่อตัวลงไปนั่งยองๆ กอดขาหญิงวัยกลางคนเอาไว้แน่น "พี่หลานครับ ฟังผมอธิบายก่อนนะครับ"

"ฉันเห็นมากับตา ได้ยินมากับหู แกยังจะอธิบายอะไรอีกฮะ?" อู๋หลานบีบแก้มฝูจิ่งอี้ พร้อมกับตบหน้าเขาเบาๆ ไปด้วย

ถึงจะไม่ได้ตบแรงจนหน้าหัน แต่น้ำหนักมือก็ไม่เบาเลย ราวกับกำลังสั่งสอนเด็กดื้อยังไงยังงั้น แป๊บเดียวใบหน้าของฝูจิ่งอี้ก็แดงเถือก

สีหน้าของฝูจิ่งอี้เต็มไปด้วยความหวาดกลัวปนประจบประแจง "ผมแค่เห็นเธอเป็นน้องสาวคนนึงเท่านั้นแหละครับ ไม่ได้คิดอะไรเกินเลย พวกเราไม่ได้เป็นอะไรกันเลยนะครับ แม้แต่มือก็ไม่เคยจับ"

อู๋หลานแสยะยิ้มเย็น "เห็นเป็นน้องสาวงั้นเหรอ? ฮ่าๆๆ แกเห็นฉันเป็นเด็กสามขวบหรือไงฮะ? นังนี่อุตส่าห์พับนกกระเรียนกระดาษมาให้แกตั้งเยอะแยะ แกดูไม่ออกจริงๆ เหรอว่ามันคิดยังไง?"

"หญิงชายออกมาเจอกันสองต่อสองแบบนี้ ต่างคนต่างก็รู้ดีอยู่แก่ใจว่าต้องการอะไร ถึงตอนนี้จะยังไม่ได้ทำอะไรกัน แต่ถ้าฉันไม่มาขัดจังหวะ พวกแกคงพากันไปกินเหล้าแล้วก็เปิดห้องต่อเลยใช่ไหมล่ะ?"

ฝูจิ่งอี้ส่ายหัวรัวเป็นกลองป๋องแป๋ง "ไม่ครับๆ ไม่มีทางเป็นแบบนั้นแน่นอน ในใจผมมีแค่พี่หลานคนเดียวนะครับ"

ฉินปิงชิงนั่งมองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก ปล่อยให้คราบกาแฟไหลย้อยลงมาจากผมโดยลืมแม้กระทั่งจะหยิบกระดาษมาเช็ด

ภาพเหตุการณ์ตรงหน้ามันกระทบกระเทือนจิตใจของเธออย่างรุนแรง โลกทัศน์แทบจะพังทลายลงมาตรงนั้น เธอไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง สมองอื้ออึงไปหมด แอบหวังว่าเรื่องทั้งหมดนี้มันเป็นแค่ฝันร้าย

วันนี้ตอนที่เจอกัน เธอรู้สึกได้เลยว่าต่อให้ฝูจิ่งอี้จะใส่เสื้อผ้าแบรนด์เนม เขาก็ยังหล่อเหลาและดูสุภาพอ่อนโยนเหมือนเดิม

แต่ทว่าความมั่นใจ ความสุขุม และความสง่างามที่เคยฝังรากลึกอยู่ในกระดูกมันหายไปหมดแล้ว กลิ่นอายความเป็นเจ้าชายมันมลายหายไปจนสิ้น

แต่ตอนแรกเธอก็แค่เดาว่า เขาอาจจะกำลังเจอมรสุมชีวิต หน้าที่การงานล้มเหลว แถมเพิ่งเลิกกับแฟน ก็เลยอยู่ในช่วงตกต่ำ รู้สึกท้อแท้สิ้นหวังไปบ้าง ซึ่งมันก็เป็นเรื่องปกติ

แต่นึกไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าเขาจะไปมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับหญิงวัยกลางคนอายุราวๆ สี่สิบปีแบบนี้ แถมดูทรงแล้ว น่าจะอยู่ในฐานะเด็กเลี้ยงด้วยซ้ำ ซ้ำร้ายตอนที่โดนตบหน้า เขากลับยังทำท่าทางประจบสอพลอได้ขนาดนี้

ใบหน้าประจบสอพลอแบบนี้ของฝูจิ่งอี้ เป็นสิ่งที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนเลยในชีวิต ถ้าไม่ได้มาเห็นด้วยตาตัวเอง ต่อให้จินตนาการล้ำเลิศแค่ไหนเธอก็คงนึกภาพไม่ออก พอมองดูสภาพของฝูจิ่งอี้ในตอนนี้ เธอก็รู้สึกคลื่นไส้จนอยากจะอาเจียน

อู๋หลานยังคงบีบแก้มและตบหน้าฝูจิ่งอี้ต่อไป "ไม่ต้องมาแก้ตัวเลย กูได้ยินหมดแล้ว มึงดัดเสียงชื่นชมมารยาหญิงของนังนี่ กูจะฟังไม่ออกเลยหรือไงฮะ?"

"แกคงสงสัยสินะ ว่าทำไมฉันถึงมาได้จังหวะพอดีเป๊ะ แถมยังรู้บทสนทนาของพวกแกตั้งแต่ตอนอยู่หน้าประตูด้วย"

ฝูจิ่งอี้ชะงักไปเล็กน้อย จู่ๆ ก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เขาก้มลงมองดูสร้อยคอและนาฬิกาข้อมือของตัวเอง

อู๋หลานพยักหน้า "สมกับเป็นแมงดาที่ฉันเลือกมาเลี้ยง สมองยังพอใช้การได้อยู่บ้างนะ เป็นไงล่ะ ฉันติดเครื่องดักฟังไว้ที่ตัวแก แกมีปัญหาอะไรไหม?"

การถูกแอบติดเครื่องดักฟังไว้ตามตัว คนปกติที่ไหนก็คงทนไม่ได้หรอก แต่ทว่าฝูจิ่งอี้กลับไม่มีทีท่าขัดขืนเลยแม้แต่น้อย แถมยังฉีกยิ้มประจบ "ไม่มีปัญหาครับพี่หลาน ไม่มีปัญหาเลยครับ พี่หลานอยากจะติดเครื่องดักฟังก็ติดไปเลยครับ ขอแค่พี่หลานต้องการ ผมยินดีรายงานตารางชีวิตของผมให้ฟังตลอดเวลาเลยครับ"

อู๋หลานพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ฉันว่าคงไม่จำเป็นแล้วล่ะ คนหน้าตาดีๆ ไม่ได้มีแค่แกคนเดียวนะเว้ย ฉันมีเงินล้นฟ้า จะเปลี่ยนไปหาคนที่มันว่านอนสอนง่ายกว่านี้ไม่ได้หรือไง? ขืนเลี้ยงไอ้พวกชอบแอบไปหลีหญิงมั่วซั่ว วันดีคืนดีเกิดไปติดโรคอะไรมาติดฉันเข้าจะทำยังไง ส่วนหนี้สินก้อนโตของแกน่ะ ก็ขอโทษด้วยนะ แกคงต้องไปดิ้นรนหาเงินมาใช้หนี้เอาเองแล้วล่ะ"

พอได้ยินแบบนั้น สีหน้าของฝูจิ่งอี้ก็เปลี่ยนไปทันที เขาทรุดตัวลงคุกเข่าดังตุบ "พี่หลานครับ เชื่อผมเถอะนะครับ ผมยังไม่ได้แตะต้องตัวนังนี่เลยจริงๆ"

"ผมยอมรับครับว่าเมื่อกี้ผมโกหก ผมรู้มาตั้งนานแล้วล่ะครับว่านังนี่มันแอบชอบผม รู้มาตั้งแต่สมัยเรียนมหา'ลัยแล้ว แต่ผมก็แค่รู้สึกดีที่มีคนมาหลงใหลคลั่งไคล้ก็เท่านั้นเอง ตอนนั้นผมก็มีแฟนอยู่แล้วแถมนังนี่ยังไม่บรรลุนิติภาวะด้วย ผมจะกล้าไปแตะต้องมันได้ยังไงล่ะครับ"

"ที่ผมนัดมันออกมาเจอกันวันนี้ ผมก็ไม่ได้คิดอะไรเกินเลยหรอกครับ ก็แค่หวังว่าจะได้ความมั่นใจกลับคืนมาบ้างก็เท่านั้นเอง ถ้าพี่ไม่เชื่อ ลองดูแชตที่ผมคุยกับเพื่อนก็ได้ครับ"

พอได้ยินคำพูดของฝูจิ่งอี้ รูม่านตาของฉินปิงชิงก็หดเกร็งลงทันที เขารู้มาตั้งแต่สมัยเรียนมหา'ลัยแล้วงั้นเหรอว่าเธอแอบชอบเขา?

และที่นัดเธอออกมาเจอวันนี้ ก็เพื่อจะมาเสพความรู้สึกของการถูกเชิดชูบูชา หวังจะใช้เธอเป็นเครื่องมือเรียกความมั่นใจให้ตัวเองงั้นเหรอ?

เขาเห็นเธอ... เป็นตัวอะไรกันแน่?

พอเงยหน้าขึ้นมอง ก็รู้สึกว่าฝูจิ่งอี้ที่อยู่ตรงหน้าช่างดูแปลกตาไปเสียเหลือเกิน หรือบางทีนี่อาจจะเป็นตัวตนที่แท้จริงของเขา ส่วนภาพลักษณ์แสนดีที่ผ่านมามันก็เป็นแค่ฟิลเตอร์ที่เธอสร้างขึ้นมาเอง

ในตอนนั้นเอง เธอก็เห็นฝูจิ่งอี้ลุกลี้ลุกลนหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมา เปิดแชตกลุ่มที่เขาคุยกับเพื่อน แล้วยื่นให้อู๋หลานดู

จากมุมที่ฉินปิงชิงนั่งอยู่ ก็พอมองเห็นข้อความบนหน้าจอได้ลางๆ ซึ่งเนื้อหาในนั้น ทำเอาเธอถึงกับตัวสั่นเทิ้มด้วยความโกรธ

ข้อความด้านบนสุด เป็นข้อความที่เพื่อนของฝูจิ่งอี้พิมพ์แซวเขา ส่วนฝูจิ่งอี้เพื่อรักษาหน้า ก็เลยพิมพ์อวดอ้างสรรพคุณตัวเอง

'ตอนนี้ฉันก็แค่ตกอับชั่วคราวเท่านั้นแหละ อีกเดี๋ยวก็กลับมาผงาดได้แล้ว หลินไฉ่เอ๋อร์ที่ทิ้งฉันไป สักวันต้องเสียใจแน่'

'ฉันจะบอกพวกแกให้นะ ฉันหาผู้หญิงที่สวยกว่ายัยนั่นได้สบายๆ เมื่อก่อนมีสาวสวยๆ มาตามจีบฉันตั้งเยอะแยะ ฉันยังไม่สนเลย หลินไฉ่เอ๋อร์น่ะฉลาดเป็นกรด ขืนไปมีคนอื่นมีหวังโดนจับได้แน่ๆ บ้านยัยนั่นรวยแถมยังมีเส้นสาย ช่วยดันธุรกิจฉันได้เยอะเลยล่ะ'

'มาคิดดูตอนนี้แล้วก็แอบเสียดายว่ะ หลินไฉ่เอ๋อร์หน้าตาจืดชืดจะตายไป อุตส่าห์ยอมคบด้วยจนต้องพลาดสาวสวยๆ ไปตั้งหลายคน'

'พวกแกคอยดูนะ เดี๋ยวฉันจะนัดสาวออกมาให้ดูเป็นขวัญตา คอยดูฝีมือลูกพี่ของพวกแกให้ดีๆ ล่ะ'

'น้องคนนี้สวยระดับท็อปเลยนะเว้ย น่าเสียดายที่ฉันต้องเก็บกระสุนไว้สาดใส่พี่หลานคืนนี้ ไม่งั้นฉันจับกดทำเมียไปแล้ว'

ด้านล่างข้อความพวกนั้น มีรูปถ่ายรูปหนึ่ง เป็นรูปจังหวะที่ฉินปิงชิงกำลังผลักประตูเดินเข้ามาในร้านกาแฟพอดี ถัดลงมาก็เป็นคลิปเสียงอีกคลิปหนึ่ง

อู๋หลานกดฟังคลิปเสียงนั้นอย่างส่งๆ ซึ่งมันก็คือคลิปเสียงบทสนทนาทั้งหมดระหว่างฝูจิ่งอี้กับฉินปิงชิง แน่นอนว่าจังหวะที่ฉินปิงชิงมอบนกกระเรียนกระดาษให้ ก็ถูกอัดเสียงเอาไว้ด้วย

เพื่อนคนอื่นๆ ในกลุ่มต่างก็พิมพ์ข้อความแสดงความประหลาดใจเป็นเสียงเดียวกัน ว่าน้องคนนี้สวยจริงๆ แถมดูท่าทางจะแอบชอบเขามานานแล้วด้วย

พออู๋หลานดูจบ ความโกรธก็ลดทอนลงไปได้บ้าง "ก็ถือว่าพอใช้ได้ ยังดีที่รู้จักรักษาความบริสุทธิ์ผุดผ่องเอาไว้"

ทางด้านฉินปิงชิง ใบหน้าของเธอซีดเผือดไร้สีเลือด นึกไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าฝูจิ่งอี้จะเอาความรู้สึกดีๆ ที่เธอมีให้ ไปเป็นเครื่องมืออวดโอ้กับเพื่อนฝูง ในสายตาของเขา เธอคงเป็นแค่ยัยเด็กโง่ที่ยอมให้เขาหลอกปั่นหัวเล่นสินะ?

น้ำตาของฉินปิงชิงไหลพรากออกมาอย่างไม่อาจกลั้นไว้ได้ ขอบตาของเธอแดงก่ำ เธอไม่อยากมาร้องไห้ฟูมฟายให้ใครเห็นที่นี่ จึงรีบใช้มือปาดคราบกาแฟบนใบหน้าและหยาดน้ำตาทิ้ง แล้วลุกขึ้นเตรียมจะวิ่งหนีออกไป

ทว่าอู๋หลานกลับพุ่งเข้ามาจิกหัวเธอเอาไว้ แล้วกระชากให้เธอกลับไปนั่งที่เดิม พร้อมกับตวาดลั่น "แอบมาเป็นชู้กับผัวชาวบ้าน คิดจะหนีไปง่ายๆ แบบนี้งั้นเหรอ?"

"ทุกคนดูสิคะ นี่แหละค่ะโฉมหน้าของเมียน้อยในตำนาน หน้าตาก็สะสวยดีหรอกนะ แต่สันดานชอบแย่งผัวชาวบ้าน"

ความวุ่นวายที่เกิดขึ้นตรงนี้ ดึงดูดความสนใจจากคนรอบข้างได้ตั้งนานแล้ว พออู๋หลานป่าวประกาศแบบนั้น คนอื่นๆ ก็ยิ่งหันมามองกันเป็นตาเดียว ต่างพากันชี้ไม้ชี้มือซุบซิบนินทาฉินปิงชิงกันอย่างสนุกปาก ซึ่งแต่ละคำก็ล้วนแต่เป็นคำด่าทอเสียๆ หายๆ ทั้งนั้น

ฉินปิงชิงมองดูสายตาเหยียดหยามและคำนินทาของคนรอบข้าง ความรู้สึกเสียใจ น้อยใจ และอับอายถาโถมเข้ามาจุกอก น้ำตาของเธอร่วงหล่นลงมาเป็นสายดั่งทำนบแตก เธอพยายามข่มความรู้สึกพังทลายเอาไว้ แล้วอธิบายด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "หนูกับเขาไม่ได้เป็นอะไรกันเลยนะคะ ที่หนูมาหาเขาวันนี้ ก็แค่หวังจะมาให้กำลังใจเขา แล้วก็หวังว่าเขาจะกลับไปคืนดีกับแฟนเก่าก็เท่านั้นเอง ปล่อยหนูไปเถอะค่ะ ต่อไปนี้หนูจะไม่มาเจอเขาอีกแล้ว"

ฉินปิงชิงแค่อยากจะหนีออกไปจากที่นี่ให้พ้นๆ แต่อู๋หลานก็ไม่ยอมปล่อย เธอจิกผมฉินปิงชิงไว้แน่น พลางหันไปถามฝูจิ่งอี้ "เป็นไงล่ะ เห็นแล้วปวดใจไหมล่ะ?"

"จะไปปวดใจได้ยังไงล่ะครับ คนที่ผมปวดใจด้วยมีแค่พี่หลานคนเดียวเท่านั้นแหละครับ" ฝูจิ่งอี้พูดขึ้น ดูเหมือนเขาจะกลัวว่าอู๋หลานจะไม่เชื่อ จึงหยิบแก้วกาแฟขึ้นมา แล้วสาดใส่หน้าฉินปิงชิงอีกครั้ง

ฉินปิงชิงชะงักงันไปอีกรอบ ลืมกระทั่งจะดิ้นรนขัดขืน ได้แต่นั่งนิ่งงันปล่อยให้น้ำตาไหลรินออกมาไม่ขาดสาย