บทที่ 89 การจะเป็นเจ้าชายได้ เงื่อนไขแรกคือต้องมีอำนาจบารมี

ฉินปิงชิงไม่ได้ร้องไห้ส่งเสียงออกมา แต่น้ำตาของเธอกลับไหลพรากไม่หยุด

เธอมองฝูจิ่งอี้ด้วยสายตาเย็นชาผ่านม่านน้ำตาที่พร่ามัว หวังเพียงว่าอีกฝ่ายจะยังพอมีมโนสำนึกหลงเหลืออยู่บ้าง เพื่อขอให้อู๋หลานยอมปล่อยเธอไป ทว่าฝูจิ่งอี้กลับเอาแต่ส่งสายตาประจบสอพลอไปให้อู๋หลาน โดยไม่แม้แต่จะปรายตามองเธอเลยสักนิด

อู๋หลานเห็นฝูจิ่งอี้สาดกาแฟใส่หน้าฉินปิงชิงกะทันหัน ก็อึ้งไปเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะหึๆ แล้วพูดขึ้น "สมกับเป็นแกจริงๆ ขนาดแฟนสาวที่ยอมทุ่มเทหมดหน้าตักเพื่อช่วยเหลือธุรกิจของแก แกยังหลอกฟันแล้วทิ้งได้ลงคอ นับประสาอะไรกับผู้หญิงคนอื่น"

อู๋หลานขยับเข้าไปใกล้หูของฉินปิงชิง "ก่อนหน้านี้เธอคงคิดว่าตัวเองเจอผู้ชายดีๆ เข้าแล้วใช่ไหม? แต่ฉันจะบอกอะไรให้นะ ผู้ชายคนนี้นอกจากหน้าตาหล่อๆ แล้ว นอกนั้นมันก็ไม่มีดีอะไรเลย"

"ความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของมัน ก็แค่การเปิดบริษัทเล็กๆ สมัยเรียนมหา'ลัย แต่ความจริงแล้ว นั่นมันก็เป็นผลงานแฟนเก่าของมันทั้งนั้นแหละ"

"พอเรียนจบมหา'ลัย จะทำธุรกิจอะไรก็เจ๊งไม่เป็นท่า ฝีมือจริงๆ น่ะไม่มีหรอก รู้จักแต่มักใหญ่ใฝ่สูง เวลาที่เอามาแต่งตัวปั้นหน้าเป็นเจ้าชายเนี่ย ยังเยอะกว่าเวลาทำงานซะอีก"

"ต่อมาพอโดนว่าที่พ่อตาแม่ยายรังเกียจ ก็เลยอยากจะพิสูจน์ตัวเอง มันก็เลยแอบปิดบังแฟนสาว แล้วทุ่มเงินลงไปในตลาดหุ้นแบบไม่คิดหน้าคิดหลัง แถมยังใช้เลเวอเรจกู้ยืมเงินมาลงทุนเพิ่มเพื่อหวังจะได้กำไรเยอะๆ อีกต่างหาก"

"ผลสุดท้ายก็เจ๊งไม่เป็นท่าจนหมดเนื้อหมดตัว ผลาญเงินของบ้านแฟนสาวไปตั้งครึ่งนึง พอตอนหลังถูกแฟนสาวจับได้ มันก็ร้องห่มร้องไห้อ้อนวอนสาบานว่าจะกลับตัวกลับใจ แฟนสาวก็เลยยอมให้อภัยมันไปครั้งนึง แต่ผลคือมันก็แอบกลับไปเล่นหุ้นอีก แล้วก็เจ๊งไม่เป็นท่าเหมือนเดิม"

"มันรู้ดีว่าถ้าแฟนสาวจับได้อีก คงไม่มีทางให้อภัยมันแล้ว มันก็เลยใช้วิธีขอแต่งงานเพื่อหลอกลวงแฟนสาว"

"คราวนี้มันสูบเลือดสูบเนื้อบ้านแฟนสาวไปจนหมดตัว พอแฟนสาวมารู้ความจริง มันก็ผลาญเงินที่หลอกมาได้ไปจนเกลี้ยงแล้ว สุดท้าย มันก็เลยโดนบ้านแฟนสาวไล่ตะเพิดออกจากบ้านไงล่ะ"

"ก็ไม่แปลกหรอกที่มันจะมาหาความมั่นใจจากเธอ ท้ายที่สุดแล้วก็มีแต่ผู้หญิงโง่ๆ อย่างเธอเท่านั้นแหละที่จะยอมหลงกลมัน นอกจากหาความมั่นใจจากผู้หญิงโง่ๆ อย่างเธอแล้ว มันก็ไม่มีจุดยืนอะไรในสังคมแล้วล่ะ คราวหน้าคราวหลังก่อนจะไปอ่อยผัวชาวบ้าน ก็หัดเบิกตาดูให้มันดีๆ หน่อยล่ะ"

ในที่สุดฉินปิงชิงก็ได้รู้เรื่องราวทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบ และถือว่าได้รู้จักตัวตนที่แท้จริงของฝูจิ่งอี้อย่างถ่องแท้เสียที ที่แท้ทุกอย่างมันก็มีเค้าลางมาตั้งนานแล้ว เพียงแต่เธอสวมฟิลเตอร์มองเห็นแต่ด้านดีๆ ของเขาเองต่างหาก

แต่ทว่าตอนนี้ฉินปิงชิงไม่มีกะจิตกะใจจะมาย่อยข้อมูลพวกนี้เลย พอมองดูผู้คนรอบข้างที่ชี้ไม้ชี้มือและตราหน้าว่าเธอเป็นเมียน้อย เธอแค่อยากจะหนีไปให้พ้นๆ ข้อหาเมียน้อยนี้ เธอแบกรับมันไว้ไม่ไหวหรอกนะ

แต่อู๋หลานกลับไม่ยอมปล่อยเธอไป ซ้ำยังปล่อยให้คนมุงดูต่อไปเรื่อยๆ แม้แต่คนที่เดินผ่านไปมาหน้าร้านกาแฟ ก็ยังหยุดยืนดูด้วย

ฉินปิงชิงสติแตกไปแล้ว ถ้าตอนนี้มีทางเลือกให้เธอสองทาง คือทนอยู่ตรงนี้ต่อไปกับกระโดดตึกตาย ในเวลานี้เธอคงเลือกอย่างหลังแน่นอน

ในตอนนั้นเอง ก็มีนักศึกษาหญิงคนหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาทางประตู เธอคือสวีชุ่ยชุ่ย เพื่อนสนิทของฉินปิงชิงนั่นเอง หลังจากจัดการธุระที่ชมรมเสร็จ เธอก็รีบตามมา พอเห็นภาพที่ฉินปิงชิงกำลังโดนรังแก ขอบตาของเธอก็แดงก่ำขึ้นมาทันที

"พวกคุณกำลังทำอะไร ปล่อยเธอนะ" สวีชุ่ยชุ่ยโกรธจัด ทำท่าจะพุ่งเข้าไปช่วย แต่กลับถูกบอดี้การ์ดของอู๋หลานขวางเอาไว้เสียก่อน

บอดี้การ์ดทั้งสองคนรูปร่างสูงใหญ่บึกบึน สูงตั้งร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตร น้ำหนักก็เหยียบเก้าสิบกิโลกรัม สวีชุ่ยชุ่ยที่เป็นแค่ผู้หญิงตัวเล็กๆ จะเบียดเข้าไปได้ยังไง

สวีชุ่ยชุ่ยร้อนใจจนแทบคลั่ง สัญชาตญาณสั่งให้เธอรีบขอความช่วยเหลือ ระหว่างการโทรแจ้งตำรวจกับการขอความช่วยเหลือจากเพื่อน เธอเลือกอย่างหลัง

เพราะถ้าแจ้งตำรวจ ฉินปิงชิงที่โดนรังแกไปแล้วก็คงไม่สามารถเอาคืนได้ แต่เธอรู้จักอยู่คนหนึ่ง ที่ทั้งมีเงินและมีอำนาจบารมีล้นฟ้า

สวีชุ่ยชุ่ยจึงโทรศัพท์หาหลินชวน แล้วเล่าสถานการณ์คร่าวๆ ให้เขาฟัง

หลังจากฟังจบ หลินชวนก็มีสีหน้าครุ่นคิด นึกไม่ถึงเลยว่าฉินปิงชิงจะมีรักแรกฝังใจอยู่ด้วย เรื่องนี้มันดูเหมือนจะเป็นปัญหาภายในของคนอื่น เขาแอบไม่อยากจะเข้าไปก้าวก่ายสักเท่าไหร่

หลินชวนคิดทบทวนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามขึ้น "แล้วคนที่เลี้ยงดูหมอนั่นอยู่ เป็นใครมาจากไหนล่ะ?"

"ฉันจะไปรู้ได้ไงล่ะ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเรื่องที่ว่าเป็นใครด้วยล่ะ?" สวีชุ่ยชุ่ยตอบด้วยความร้อนรน

แต่หลินชวนกลับไม่สนว่าอีกฝ่ายจะร้อนใจแค่ไหน เขาบอกแค่ว่า "เธอแอบถ่ายรูปส่งมาให้ฉันทีสิ เดี๋ยวฉันจะลองสืบดู"

สวีชุ่ยชุ่ยรีบแอบถ่ายรูปแล้วส่งไปให้ทันที หลังจากที่หลินชวนเข้าร่วมคลับรถหรูทั้งสองกลุ่ม เขาก็พอจะมีลู่ทางเส้นสายอยู่บ้าง ผ่านไปแค่ชั่วอึดใจ เขาก็สืบประวัติพื้นฐานของอีกฝ่ายมาได้แล้ว

ประธานบริษัทอวิ๋นถูเทคโนโลยี ภูมิหลังก็งั้นๆ การจะเข้าไปแก้ปัญหาเรื่องนี้เพื่อปั๊มค่าความประทับใจ ก็ถือว่าไม่ได้ยากเย็นอะไร

เผลอๆ อาจจะไม่ต้องลงไม้ลงมือให้เกิดความขัดแย้งเลยด้วยซ้ำ แค่จัดการแบบชิลๆ ก็คงคลี่คลายสถานการณ์ได้แล้ว

แถมบริษัทแห่งนี้ เขาก็ยังสามารถเอามาใช้ประโยชน์ได้พอดีด้วย เขาคิดอยากจะหาข้ออ้างสมเหตุสมผลเพื่อโอนเงินไปให้พ่อแม่มาตั้งนานแล้ว ไม่อย่างนั้นถ้าเงินมีที่มาที่ไปไม่ชัดเจน พ่อแม่ไม่เพียงแต่ไม่กล้าใช้ แต่ยังจะมานั่งกังวลอีกว่าลูกชายตัวเองไปทำเรื่องผิดกฎหมายอะไรมาหรือเปล่า

ในเมื่อข้ออ้างสมเหตุสมผลมันมาเสิร์ฟถึงที่แล้ว จะรออะไรอีกล่ะ? ผลิตภัณฑ์ของบริษัทนี้ มันก็เข้ากับสาขาวิชาระบบอัตโนมัติที่เขากำลังเรียนอยู่พอดีเป๊ะ

หลินชวนขึ้นคร่อมซูซูกิ ฮายาบูสะ แล้วบิดมุ่งหน้าไปยังร้านกาแฟทันที เนื่องจากระยะทางอยู่ไม่ไกล เพียงไม่กี่นาทีเขาก็เดินทางมาถึง

เสียงคำรามของซูซูกิ ฮายาบูสะ ดึงดูดความสนใจจากทุกคนในบริเวณนั้น ดีไซน์รถที่โฉบเฉี่ยวหล่อเท่ประกอบกับคนขับที่ดูดีมีเสน่ห์ ยิ่งทำให้กลายเป็นจุดสนใจมากขึ้นไปอีก

พอเห็นหลินชวนมาถึง สวีชุ่ยชุ่ยถึงค่อยถอนหายใจอย่างโล่งอก "หลินชวน นายดูสิ ผู้หญิงคนนั้นแหละ"

หลินชวนกวาดสายตามองแวบหนึ่ง แล้วเดินตรงดิ่งเข้าไปหาอู๋หลาน

พอเห็นบอดี้การ์ดสองคนยืนขวางอยู่ หลินชวนก็อดคิดในใจไม่ได้ว่า ดูท่าเขาคงจะต้องหาบอดี้การ์ดมาไว้ใช้งานบ้างแล้วล่ะ ถึงแม้เขาจะสามารถจัดการเรื่องพวกนี้ได้สบายๆ แต่การต้องมาลงมือจัดการทุกอย่างด้วยตัวเองแบบนี้ มันดูเสียภาพลักษณ์ไปหน่อย

ทว่าพออู๋หลานเห็นหลินชวน เธอก็ถึงกับสะดุ้งตกใจ เธอเป็นพวกชอบเลี้ยงต้อยเด็กหนุ่มหน้าตาดีอยู่เป็นประจำ สายตาของเธอย่อมเฉียบแหลมเป็นธรรมดา

สิ่งที่เธอมองเห็นไม่ใช่ความหล่อเหลาของหลินชวน แต่เป็นรัศมีความน่าเกรงขาม รัศมีแบบนี้ มันต้องเป็นคนที่มีอำนาจบารมีหนุนหลังอย่างแข็งแกร่งเท่านั้นถึงจะแผ่ออกมาได้

แถมนาฬิกาข้อมือของหลินชวนเรือนนั้น มันคือริชาร์ด มิลล์ รุ่นดาร์กไนท์ คนทั่วไปอาจจะดูไม่ออก แต่คนอย่างเธอมองปราดเดียวก็รู้แล้ว

ถึงแม้เธอจะเป็นถึงประธานบริษัทอวิ๋นถูเทคโนโลยี และมีเงินทองมากมายก่ายกองก็จริง แต่ถ้าเอาไปเทียบกับคนที่สวมนาฬิการาคาหลักสิบล้านหยวนแล้ว ฐานะของเธอก็ยังห่างชั้นกันลิบลับ

"หนุ่มหล่อ มีธุระอะไรหรือเปล่าจ๊ะ?" คุณนายอู๋รีบสั่งให้บอดี้การ์ดหลีกทางให้ พร้อมกับปั้นยิ้มกว้าง

หลินชวนชี้ไปที่ฉินปิงชิง แล้วบอกว่า "คุณนายอู๋ครับ ผู้หญิงคนนี้คือเพื่อนร่วมชั้นของผม คุณช่วยปล่อยเธอก่อนได้ไหมครับ?"

อู๋หลานตกใจ รีบปล่อยมือทันที

ในใจแอบเกิดความสงสัยขึ้นมาวูบหนึ่ง ผู้หญิงคนนี้มีโคตรอภิมหาเศรษฐีอยู่ใกล้ตัวแท้ๆ แต่ทำไมถึงไม่ไปสานสัมพันธ์ด้วย กลับมานัดเจอไอ้แมงดาฝูจิ่งอี้เนี่ยนะ?

สวีชุ่ยชุ่ยรีบฉวยโอกาสเบียดตัวเข้าไปกอดปลอบฉินปิงชิง ด้วยความสงสารจับใจ เธอก็เลยร้องไห้ตามฉินปิงชิงไปด้วยอีกคน

อู๋หลานหันไปมองหลินชวนด้วยความอึดอัดและตื่นตระหนกเล็กน้อย "คุณผู้ชายคะ ฉันไม่รู้จริงๆ ค่ะว่าเธอเป็นเพื่อนร่วมชั้นของคุณ ต้องขอโทษด้วยนะคะ พอดีฉันเห็นเธอออกมานัดเจอกับผู้ชายที่ฉันเลี้ยงดูอยู่น่ะค่ะ ก็เลยปรี๊ดแตกไปหน่อย"

ฉินปิงชิงมองดูหลินชวน แล้วในที่สุดเธอก็ปล่อยโฮออกมาเสียงดัง ราวกับได้ระเบิดความรู้สึกอัดอั้นตันใจทั้งหมดออกมาจนหมดสิ้น

เธอรู้สึกว่าหลินชวนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอในวินาทีนี้ต่างหาก ถึงจะเป็นเจ้าชายที่แท้จริง ฝูจิ่งอี้เมื่ออยู่ต่อหน้าอู๋หลานคนนี้ ก็เป็นได้แค่แมงดาที่ถูกเลี้ยงดูเท่านั้น แต่พอหลินชวนปรากฏตัว อู๋หลานกลับต้องยอมก้มหัวให้อย่างนอบน้อม

ในวินาทีนี้เธอถึงเพิ่งจะตระหนักได้ว่า การจะเป็นเจ้าชายที่แท้จริงได้นั้น เงื่อนไขแรกสุดก็คือ ต้องมีอำนาจบารมีและกำลังทรัพย์ที่แข็งแกร่งเสียก่อน

ฉินปิงชิง: ค่าความประทับใจ +10