บทที่ 740 ควอนอาจุงผู้สูญเสียความมั่นใจ

ในประเทศเกาหลีใต้ บรรยากาศและการเลือกตั้ง มักจะเป็นเรื่องของอารมณ์ความรู้สึก และการใช้อารมณ์อยู่เหนือเหตุผลเสมอ ย้อนกลับไปเมื่อหลายปีก่อน ประชาชนต่างก็แห่กันไปลงคะแนนเสียง ด้วยความหวังและเปี่ยมไปด้วยความเชื่อมั่น พวกเขาอ้าแขนรับอดีตประธานาธิบดีคนก่อน ด้วยความหลงใหลและมีทัศนคติที่ดีต่อกลุ่มพูซาน โดยมโนและวาดฝันไปเอง ว่าประเทศชาติและสังคมเกาหลีใต้ จะได้รับการปฏิรูปและเปลี่ยนแปลงไปในทิศทางที่ดีขึ้น

ทว่า เมื่อกาลเวลาล่วงเลย และวาระการดำรงตำแหน่งของประธานาธิบดีสิ้นสุดลง ความเป็นจริงที่โหดร้ายก็ปรากฏให้เห็น กลุ่มทุนแชบอลก็ยังคงเรืองอำนาจ และเป็นกลุ่มทุนแชบอลที่แตะต้องไม่ได้เหมือนเดิม ในขณะที่ราคาที่ดินและอสังหาริมทรัพย์ในกรุงโซล กลับพุ่งทะยานและดีดตัวสูงขึ้นถึงห้าสิบเปอร์เซ็นต์ สรุปก็คือ ตลอดวาระการดำรงตำแหน่งหนึ่งสมัย ประธานาธิบดีท่านนั้น ไม่สามารถผลักดัน หรือทำให้คำมั่นสัญญาใดๆ เป็นจริงเป็นจังขึ้นมาได้เลยสักข้อ

ในที่สุด บรรดาประชาชนและกลุ่มผู้มีสิทธิเลือกตั้ง ที่เคยตื่นตัวและเคยถูกปลุกปั่น ให้หันมาสนใจการเมือง ก็ถึงกับถอดใจและหมดศรัทธา พวกเขาเอือมระอา และไม่รู้สึกสนใจไยดีกับการเมือง หรือรัฐบาลอีกต่อไป และด้วยเหตุผลและปัจจัยเหล่านี้นี่แหละ ที่ส่งผลให้คนหนุ่มสาวและกลุ่มคนรุ่นใหม่ มีความกระตือรือร้น และมีส่วนร่วมในการเลือกตั้ง ลดน้อยถอยลงไปทุกวัน

ในสถานการณ์ปัจจุบัน ประเมินกันว่าในการเลือกตั้งนายกเทศมนตรีกรุงโซลครั้งนี้ จะมีประชาชนและผู้มีสิทธิเลือกตั้ง เกือบหนึ่งในสามส่วน ที่ตัดสินใจนอนอยู่บ้าน และไม่ออกมาใช้สิทธิ์ลงคะแนนเสียง ซึ่งนั่นก็หมายความว่า การแข่งขันและการฟาดฟัน ของบรรดาแคนดิเดตและผู้สมัคร ก็ไม่ต่างอะไรกับการแข่งกันทำตัวให้ดูแย่น้อยที่สุด เพื่อหวังฟลุกและก้าวขึ้นมาเป็นผู้นำ ก็เท่านั้นเอง ยิ่งไปกว่านั้น แม้แต่นโยบายและแคมเปญหาเสียง ของควอนอาจุง ที่ตั้งเป้าและชูโรง เรื่องการบูรณะและฟื้นฟูคลองชองกเยชอน ก็กลับไม่สามารถเรียกเรตติ้ง หรือดึงดูดความสนใจ จากบรรดาผู้มีสิทธิเลือกตั้งได้มากเท่าที่ควรเลย

เมื่อเรื่องราวและสถานการณ์มันดำเนินมาถึงจุดนี้ อันที่จริง มันก็ไม่สามารถไปโทษ หรือกล่าวโทษใครได้หรอกนะ เพราะความเชื่อและแนวคิด ที่มโนไปเองว่า ลำพังแค่อาศัยน้ำยา และฝีมือของนักการเมืองเพียงแค่คนสองคน จะสามารถเข้ามาพลิกโฉม และเปลี่ยนแปลงโครงสร้างระดับชาติ ของประเทศได้ทั้งระบบนั้น แนวคิดแบบนี้ มันก็เป็นเรื่องที่โลกสวย และดูไร้เดียงสาเกินไปตั้งแต่แรกอยู่แล้ว