บทที่ 207 แวะไปเที่ยวคลังสินค้าศุลกากร

หลังจากส่งหัวหน้าจูและคณะเข้าศูนย์ฝึกเรียบร้อย หยางจ้านก็มายืนสูบบุหรี่อยู่คนเดียวในลานจอดรถ

คิดไปคิดมาก็ไม่รู้จะทำอะไรต่อดี จะให้ไปยืนดูพวกผู้กำกับหม่าซ้อมก็ใช่ที่ ถ้าเป็นพวกหน่วยรบพิเศษหรือหน่วยจู่โจมชั้นยอดกำลังซ้อมรบประลองฝีมือกัน มันก็น่าดูอยู่หรอก แต่นี่มันก็แค่การซ้อมตามหน้าที่ของตำรวจทั่วไป ไม่มีอะไรน่าดูสักนิด

แถมเกมยิงปืนที่เป็นไฮไลต์สำคัญของวันนี้ เขาก็เล่นจนเบื่อแล้วด้วย สิ่งที่ได้กลับมาคือเบอร์โทรศัพท์ติดต่อสามเบอร์ วันหลังถ้าเกิดเครียดๆ แล้วอยากมาระบายอารมณ์ด้วยการรัวปืนสักสองสามนัดก็ถือว่าดีไม่หยอก

โดยรวมแล้ว การที่หยางจ้านตีสนิทกับพวกพี่ๆ ตำรวจในอ๋าวโถวไว้เยอะแยะแบบนี้ ก็เหมือนมีเกราะป้องกันตัวล่องหนอยู่ วันหน้าถ้าบังเอิญมีเรื่องกระทบกระทั่งหรือปัญหาเล็กๆ น้อยๆ การจัดการก็จะง่ายและสะดวกขึ้นเยอะ

แน่นอนว่าหยางจ้านเป็นพลเมืองดีที่เคารพกฎหมาย เขาไม่มีทางเหลิงเพราะคิดว่ามีแบ็กอัปหรอก คำพูดอวดเบ่งประเภท "พี่กูคือคนนั้นคนนี้" หรือ "น้องกูเป็นใหญ่เป็นโต" จะไม่มีทางหลุดออกจากปากหยางจ้านเด็ดขาด