บทที่ 223 อาศัยความเมา ระบายความแค้น

อู๋ตงจื่อ ตอนปีสามในปี 2003 หมอนี่ก็ถอยมือถือราคาตั้งสามพันกว่าหยวนมาใช้แล้ว ทั้งๆ ที่เพื่อนบ้านรวยอย่างฟานซ่วย จางเฉียง และเฉินหมิ่นเจีย ยังใช้แค่มือถือราคาพันกว่าหยวนที่เน้นแค่ดีไซน์สวยๆ อยู่เลย

ตั้งแต่นั้นมา เวลาหยางจ้านอยู่ในวงเดียวกับอู๋ตงจื่อ เขามักจะรู้สึกอยู่เสมอว่าสายตาที่หมอนี่มองมามันเหมือนมองคนโง่ให้หลอกฟัน

แน่นอนว่าเรื่องนี้ทำให้หยางจ้านเปลี่ยนไปเยอะเหมือนกัน เขาเริ่มหัดสูบบุหรี่ก็เพราะเรื่องนี้นี่แหละ

โชคดีที่หยางจ้านเป็นคนมนุษยสัมพันธ์ดี แม้จะไม่มีเงินใช้ไปทั้งเทอม (ปกติหยางจ้านจะได้เงินค่าใช้จ่ายรายเทอมก้อนเดียวรวด) แต่เพราะมีเฉินหมิ่นเจียกับเพื่อนๆ คอยซัปพอร์ต หยางจ้านก็เลยไม่อดตาย แถมยังใช้ชีวิตลั้ลลาได้มากกว่าเทอมที่มีเงินใช้ซะอีก

แต่พูดกันตามตรง ความแค้นนี้หยางจ้านก็กดมันไว้ในใจตลอด เพราะไม่มีหลักฐานก็เลยทำอะไรไม่ได้