บทที่ 224 ตบหน้าฉาดใหญ่แล้วตัดขาดความเป็นเพื่อน

อู๋ตงจื่อเผชิญหน้ากับการโต้กลับของหยางจ้าน ถึงแม้จะมีอาการหน้าแดงจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ช่วยอำพราง แต่สีหน้าที่เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายของเขาก็ปิดไม่มิดอยู่ดี

นานๆ ทีหยางจ้านจะยอมปลดปล่อยอารมณ์บ้าบิ่นแบบนี้ ในเมื่อตัดสินใจจะตบหน้าแล้ว ก็ต้องตบให้คว่ำไปเลย

"เงินเดือนปีละแสน! โคตรเก่งเลยว่ะ!" หยางจ้านยกนิ้วโป้งให้ประชด "อู๋ตงจื่อ แกทำงานเซลส์ขายบ้าน ส่วนฉันทำงานเซลส์ขายน้ำมันดีเซล แกเอาความมั่นหน้ามาจากไหนถึงกล้ามาทำตัวเหนือกว่าฉันฮะ?"

"พี่เจียกับพี่เจิ้งก็ทำงานบริการลูกค้า ขายผลิตภัณฑ์การเงินการลงทุนที่ธนาคาร ท่านประธานเจียงก่อนจะเรียนต่อ ป.โท ก็ขายแอร์ จางเฉียงก็ขายยา ฟูหยางก็ขายประกัน... พวกเรามันก็คนทำมาค้าขายเหมือนกันทั้งนั้นแหละ แกเพิ่งจะจับเงินก้อนได้แค่สองปี ทำมาเป็นกร่างไปได้"

อู๋ตงจื่อยื่นนิ่งเป็นรูปปั้น เม้มปากแน่น สายตาล่องลอยเหมือนคนสติหลุดไปชั่วขณะ