บทที่ 226 บังเอิญเจอสาวอกโตอีกแล้วที่สนามบิน

หยางจ้านสตาร์ทรถ แล้วหันไปถามเฉินหมิ่นเจียที่อยู่เบาะหลัง "พี่เจีย จะขับเองไหมวะ?"

เฉินหมิ่นเจียรีบโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน "อย่ามาหาทำ ฉันเพิ่งได้ใบขับขี่มาไม่กี่เดือน รถเจ็ตตาโทรมๆ ของพ่อฉันยังไม่กล้าขับออกถนนเลย ขืนให้ฉันขับรถคันเบ้อเริ่มของแก เช้านี้พวกเราคงไม่ต้องไปทำอะไรกันพอดี"

หลัวเจิ้งจมลงไปในเบาะ ปรับพนักพิงให้อยู่ในท่านอนเอนๆ ถอนหายใจอย่างสบายอารมณ์ "ดูท่าฉันก็ต้องรีบไปสอบใบขับขี่บ้างแล้วว่ะ ตอนเรียนไม่คิดเลยว่าโลกจะหมุนไวขนาดนี้ ต่อไปการขับรถคงเป็นทักษะพื้นฐานที่ต้องมีติดตัวกันหมดแล้วมั้ง"

"เพิ่งจะรู้หรือไงวะ" หยางจ้านกับเฉินหมิ่นเจียพูดขึ้นพร้อมกัน ก่อนจะประสานเสียงหัวเราะอย่างรู้ใจ

ขับรถออกจากชั้นใต้ดิน ใช้เวลาประมาณยี่สิบนาทีตามคำบอกทางของหลัวเจิ้งก็มาถึงใต้ตึกหอพักของเขา สวัสดิการของห้าธนาคารใหญ่นี่มันดีจริงๆ หลัวเจิ้งถึงกับได้อยู่หอพักที่หน่วยงานจัดให้เลย