บทที่ 235 วันวานยังหวานอยู่ หยอกล้อกันเหมือนตอนวัยรุ่น

เป็นไปตามคาด สิบกว่านาทีต่อมาตอนที่เฉินหมิ่นเจียกับจ้าวหมิงเปลี่ยนชุดเสร็จเตรียมจะเดินสายชนแก้ว เหยียนจื้อหงก็มีสภาพตาลอย นั่งสัปหงกโงนเงนอยู่บนเก้าอี้ พร้อมจะร่วงลงไปกองกับพื้นได้ทุกเมื่อ

ทำไงได้ล่ะ หมอนี่ดันใจกล้าบ้าบิ่นกินเหล้าไม่เจียมสังขาร เจิ้งสิงเจี้ยนกับเจียงหลินเซินเลยต้องลากเก้าอี้มานั่งขนาบข้าง คอยประกบตัวไว้เผื่อหมอนี่หงายหลังตึงลงไปจริงๆ

เฉินหมิ่นเจียเดินมาสมทบกับแก๊งเพื่อน พอเห็นสภาพเหยียนจื้อหงแล้วถามไถ่จนรู้เรื่อง ก็ได้แต่ส่ายหัวยิ้มเจื่อนๆ ยอมใจในความบ้าบอของหมอนี่จริงๆ

อาหารงานแต่งก็งั้นๆ แหละ ต่อให้ราคาแพงหูฉี่แค่ไหน เสิร์ฟมาสิบสองอย่างหน้าตาดูดี แต่ถ้าจะให้บอกว่าจานไหนอร่อยเลิศรสจนต้องยกนิ้วให้ ก็คงไม่มีหรอก

แต่วัยรุ่นอย่างพวกเขาก็ไม่ได้ใส่ใจเรื่องรสชาติอาหารอะไรมากมายนัก หิวๆ มาสิบกว่านาทีก็กวาดเรียบลงท้องไปเกินครึ่งแล้ว พอเห็นเฉินหมิ่นเจียเดินมา พวกหยางจ้านก็รีบลุกขึ้นเตรียมพร้อมลุยงานต่อทันที