บทที่ 269 เถ้าแก่จ้านผู้ห้าวหาญไร้เทียมทาน

หยางจ้านวิ่งตามหลังพวกหวังจิ้นมา เรื่องความเร็วเขาไม่กลัวใครอยู่แล้ว แต่ก็คงไม่โง่วิ่งแซงหน้าพวกนั้นไปหรอก

ดังนั้นพอเขาวิ่งตามไปถึงช้ากว่านิดหน่อย พวกเด็กแว้นสามคนก็ถูกกดลงกับพื้นเรียบร้อยแล้ว ตอนแรกหยางจ้านกะจะอาศัยช่วงชุลมุนเข้าไปเตะสักสองสามที ถ้าพวกมันขัดขืนด้วยยิ่งดี จะได้มีข้ออ้างช่วยลงมือ

แต่คิดไม่ถึงเลยว่าไอ้พวกนี้มันจะป๊อดขนาดนี้ โดนกดลงพื้นปุ๊บก็นิ่งเป็นเป้าดิ่งเลย ถ้าแบบนี้จะให้เข้าไปเตะอีกมันก็ดูไม่ค่อยมีมารยาทเท่าไหร่

กำลังนึกเสียดายอยู่ หยางจ้านก็เห็นไอ้หัวทองที่นั่งอยู่บนรถเขาเมื่อกี้วิ่งทะลุตรอกยาวสิบกว่าเมตร อ้อมไปหลังร้านอาหารแล้ววิ่งหนีไปทางซ้าย

ตรงนี้ตำรวจสองคนรับมือโจรคนนึงพอดี หวังจิ้นเลยว่าง "จะหนีไปไหน หยุดนะ!"