บทที่ 402 ใช้เพื่อนมาอวดเบ่ง

หยางจ้านเถียงกับเพื่อนร่วมชั้นในห้องคาราโอเกะอยู่พักใหญ่ แถมยังมาต่อปากต่อคำกับประธานจางจอมอวดเบ่งอีกหลายยก เวลาผ่านไปเกินห้านาทีแล้ว

ไช่ปินกับหลี่เวินตงรออยู่ที่ล็อบบี้จนทนไม่ไหว จึงเดินตามเลขห้องมาหา ในเมื่อเป็นคาราโอเกะที่ตัวเองมีหุ้นส่วน ไช่ปินเห็นเลขห้องก็ผลักประตูเข้าไปเลย

เรื่องแบบนี้เขาไม่จำเป็นต้องแอบมองผ่านกระจกใสที่ประตูก่อนด้วยซ้ำ ถ้าเข้าผิดห้องอย่างมากก็แค่พูดขอโทษแล้วจบไป

พอเห็นคนสี่ห้าคนเดินเข้ามา ประธานจางและลูกน้องอีกสองคนก็รู้สึกเกร็งขึ้นมานิดหน่อย

"เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว" หยางจ้านปล่อยมือจากเพื่อน หันไปเห็นหวังจงจวิ้นที่ยังชะโงกหน้ามองอยู่ที่ประตู ก็โบกมือทักทายอย่างสุภาพ "ประธานหวัง ไม่เจอกันนานเลยนะครับ"