บทที่ 408 ถ้าพูดไม่รู้เรื่อง งั้นก็ต้องเล่นละครข่ม

ย้อนกลับไปตอนที่กลุ่มของหยางจ้านมาถึงภัตตาคารแล้วแยกย้ายกันไป โดยเฉินเฉินและหวังจื่อซานเดินตามพนักงานเข้าไปในห้องส่วนตัวที่เพื่อนจองไว้ ส่วนหยางจ้านกับพรรคพวกอีกสองคนเดินไปที่เคาน์เตอร์เพื่อขอเปิดห้องส่วนตัวสำหรับทานอาหารและดื่มสังสรรค์

ใครจะไปรู้ว่าภัตตาคารจะขายดีขนาดนี้ ห้องส่วนตัวของคืนนี้ถูกจองเต็มหมดแล้ว เมื่อไม่มีห้องส่วนตัว หยางจ้านกับเพื่อนจึงไม่ได้ใส่ใจอะไร เลือกโต๊ะขนาดกลางในโถงรวมที่มีมุมมองดีหน่อยเพื่อหาความสำราญ

ตอนแรกพนักงานตั้งใจจะพาพวกเขาไปนั่งโต๊ะเล็กสำหรับสี่คน แต่หยางจ้านเห็นว่าโต๊ะที่นี่มันเล็กเกินไปจริงๆ จึงยืนกรานสั่งอาหารชุดใหญ่เต็มโต๊ะเพื่อขอเปลี่ยนมานั่งโต๊ะขนาดกลางแทน สำหรับหยางจ้านในตอนนี้ สัดส่วนค่าใช้จ่ายด้านอาหารเมื่อเทียบกับรายได้รวมนั้นถือว่าน้อยนิดจนไม่ต้องใส่ใจเรื่องราคาหรือปริมาณ

เว่ยกั๋วกวี๋องที่เคยตามหยางจ้านไปเที่ยวหน้าผามาแล้วรู้ใจเจ้านายดี เขาเองก็เป็นผู้บริโภคประเภทไม่สนตัวเลขอยู่แล้ว เมื่อมาเจอหยางจ้านจึงเหมือนเสือติดปีก ผู้ชายสามคนสั่งอาหารจานเด่นมาถึงสิบอย่าง หยางจ้านยังสั่งไวน์ลาฟีเกรดพรีเมียมมาอีกขวด คนหนึ่งต้องขับรถ อีกคนดื่มไม่เก่ง หยางจ้านจึงไม่สน นั่งรินจิบเองอย่างสบายอารมณ์ เพราะไม่ได้กะจะดื่มให้หมดขวด แค่อยากได้บรรยากาศเท่านั้นเอง

จอมยุทธ์ทั้งสามร่วมโต๊ะกัน กินเนื้อคำใหญ่ดื่มเครื่องดื่มกันอย่างสำราญใจ จนกระทั่งหยางจ้านเริ่มอิ่มไปได้สักสองส่วน โทรศัพท์ก็มีข้อความจากหวังจื่อซานส่งมา เนื้อหาสั้นๆ ว่า "รีบมาที่ห้อง มีเรื่อง จะชิ่งแล้ว!"