บทที่ 409 แสดงเสร็จก็ชิ่งอย่างรู้ใจกัน

หยางจ้านยอมปล่อยมือจากคอเสื้อของไอ้โง่หลี่ในตอนที่มันกำลังดิ้นรนขัดขืน เขาเอียงคอแล้วเอ่ยกับโจวจื่อถงด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก

“คนสวย คราวหลังจะคบเพื่อนก็หัดดูคนให้ดีๆ หน่อยนะ ไม่อย่างนั้นจะหาเรื่องใส่ตัวไม่รู้ตัว”

ไม่รอให้โจวจื่อถงได้ทันตั้งตัว หยางจ้านก็เดินทอดน่องกลับไปที่เดิมแล้วกดโทรศัพท์หาใครบางคนพลางกรอกเสียงลงไปอย่างเคร่งขรึม

“พวกนายสองคนมาที่ห้องนี้หน่อย จำชื่อคนสองสามคนนี้ไว้แล้วกลับไปตรวจสอบประวัติอย่างละเอียดด้วย”

หลังจากเขาวางสาย ภายในห้องก็ตกอยู่ในความเงียบงัน ไม่มีใครกล้าขยับตัวแม้แต่คนเดียว มีเพียงเฉินเฉินและหวังจื่อซานที่กำลังกลั้นขำอย่างสุดความสามารถ ทั้งคู่ทำเพียงมองตรงไปข้างหน้าด้วยสายตาว่างเปล่า เพราะกลัวว่าถ้าสบตากับหยางจ้านเมื่อไหร่จะหลุดขำจนเสียเรื่องทันที