บทที่ 461 ช่วงปีใหม่ก็แค่ช่วงเวลารวมญาติมิตร

ในเมื่อกินข้าวกลางวันข้างนอกแล้ว หยางจ้านก็ไม่อยากพาเฉินเฉินกลับไปอุดอู้อยู่ที่บ้านอีก

นั่งผิงไฟจิบชาอยู่ในร้านอาหาร ทั้งสองคนโอ้เอ้กันจนเกือบบ่ายสองโมงถึงได้เรียกพนักงานมาห่ออาหารที่เหลือแล้วคิดเงิน หยางจ้านถึงจะสั่งมาเยอะแยะเจ็ดแปดอย่างแล้วกินไม่หมด แต่ก็ไม่ได้รู้สึกเขินอายที่จะให้พนักงานห่อกลับบ้านเลยสักนิด

มีแต่คนที่ไม่มีความมั่นใจเท่านั้นแหละที่รู้สึกว่าการห่อของเหลือกลับบ้านเป็นเรื่องน่าอาย เถ้าแก่หยางในตอนนี้ ต่อให้ต้องไปตั้งแผงขัดรองเท้าข้างถนน เขาก็ยังถือว่ามันเป็นประสบการณ์ชีวิตอย่างหนึ่งเลย

แน่นอนว่า ถ้าในกระเป๋ามีเงินแค่พันกว่าหยวน แถมยังไม่ได้ถึงขั้นหลังชนฝา คนที่เสพติดคำสรรเสริญเยินยอ ใครจะยอมทิ้งหน้าตาไปหาเงินแบบนั้นล่ะ นั่นแหละถึงจะเรียกว่าสุดยอดของจริง!

หยางจ้านถือว่าอยู่ในระดับกลางๆ เศรษฐีใหม่ คนรวย พวกนี้ไม่ค่อยสนใจคำพูดคนอื่นเท่าไหร่หรอก ไม่ได้สูงส่งอะไรขนาดนั้น!