บทที่ 466 ไม่เคยตีกันก็ไม่ใช่วัยรุ่น

หลิวซีไม่ได้กลัวที่ฝ่ายตรงข้ามจะมีคนมากกว่าสักหน่อย เจ็ดแปดปีก่อน เขาขี่มอเตอร์ไซค์ไทจื่อไปรับโล่วหย่าฉีที่ตึกเรียนอย่างองอาจ ตอนนั้นพวกอันธพาลทั้งโรงเรียนมัธยมหนึ่งไม่มีใครไม่เคืองฟันกัดฟันกับเขา แต่ใครจะกล้าเอ่ยปากว่าอะไรเขาได้

พ่อของเขาเคยเป็นผู้จัดการโรงงานวัสดุทนไฟ แม้จะดูเป็นแค่โรงงานแบบดั้งเดิมที่ไม่ค่อยมีใครสนใจ แต่ก็มีคนงานกว่าพันคน หลังการปฏิรูปตัดสินทรัพย์ที่เป็นภาระออกไปแล้ว ครอบครัวเขาก็อาศัยอุตสาหกรรมที่คนนอกมองว่าตกยุคนี้ทำเงินได้สองสามล้านต่อปีอย่างสบายๆ

ดังนั้นในบรรดาคนหนุ่มสาวในเขตจือเฉิง เขาจึงไม่เคยกลัวใครเลยจริงๆ แม้แต่สมัยก่อนที่ทุกคนจะพกมีดใส่กระเป๋านักเรียนมาโรงเรียน หลิวซีก็ยังมีลูกน้องสนิทหลายคนคอยติดตามอยู่เสมอ

"หลิวซี ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับแก ถ้าแกยังจะมาปรากฏตัวต่อหน้าฉันอีก ฉันจะไปหาเมียแกถึงบ้านเลย แกคิดว่านี่ยังเป็นเจ็ดแปดปีก่อนอยู่หรือไง จะมาขู่ใครกัน ยังไงเส้นของพ่อฉัน แกก็อย่าหวังได้เลย ต้องรอดูแกล้มละลายถึงจะสุขใจ!"

หลังจากโล่วหย่าฉีระเบิดออกมา เธอก็ไม่ได้เป็นสาวซื่อใสน่ารักอีกต่อไปแล้ว คำพูดที่ชี้นิ้วไปที่หลิวซีนั้นมีความแข็งกร้าวปนอยู่ ให้ความรู้สึกว่าเธอพร้อมจะทุ่มสุดตัวแล้ว