บทที่ 486 ใคร่ครวญชีวิตหน้าศิลาคุ้มภัย

ช่วงสองสามวันแรกหลังเปิดทำงานหลังเทศกาล แผนกธุรกิจอ๋าวโถวก็ไม่ได้มีผู้บริหารระดับสูงมาเยี่ยมเยียนหรือมอบของขวัญแต่อย่างใด เมื่อไม่มีผู้บริหารมาตรวจเยี่ยม พวกเขาก็แค่โทรศัพท์รายงานไปยังแผนกธุรกิจและฝ่ายบุคคลว่าพนักงานทุกคนกลับมาทำงานครบแล้วก็เป็นอันจบเรื่อง

ในวันต่อๆ มา การทำงานก็ยังไม่ได้กลับมาเต็มรูปแบบ แก๊งพนักงานดีเด่นทั้งสามคนของแผนกธุรกิจก็จัดตารางงานแค่ครึ่งวันเพื่อออกไปส่งของ ส่วนพวกโรงงานอุตสาหกรรมและโครงการก่อสร้างส่วนใหญ่ก็มักจะกลับมาเปิดดำเนินการตามปกติหลังจากผ่านเทศกาลหยวนเซียวไปแล้ว

ดังนั้น บรรยากาศในแผนกธุรกิจจึงเป็นไปอย่างอิสระเสรี โดยปกติช่วงเช้าก็จะมารวมตัวกันจิบชา ถ้าใครมีธุระก็รีบจัดการให้เสร็จในช่วงเช้า ส่วนช่วงบ่ายถ้าใครอยากออกไปหาความสุขใส่ตัว ก็แค่บอกกล่าวกันสักคำ หรือถ้าลืมบอกก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร

จังหวะชีวิตของหยางจ้านในช่วงสองสามวันนี้ก็เหมือนกับคนอื่นๆ เขาใช้เวลาช่วงเช้าออกไปตรวจดูโครงการก่อสร้างสักสองวัน ส่วนช่วงบ่ายก็หาเวลาว่างไปพบปะเพื่อนฝูงเก่าๆ และใหม่ๆ ทั้งในเขตฮุ่ยหยางและอ๋าวโถวเพื่อจิบชาพูดคุย

เริ่มต้นปีใหม่ การได้พบปะเพื่อนฝูงก็ไม่ได้มีเรื่องสำคัญอะไรต้องหารือกัน ส่วนใหญ่ก็แค่คุยโม้โอ้อวด ทานข้าว หรือเล่นไพ่