บทที่ 487 เรียกตัวลูกน้องร่วมวงดื่มกาแฟ

หลังจากที่หยางจ้านตั้งปณิธานเรื่องการริเริ่มทำความดีอยู่ข้างหินก้อนใหญ่แล้ว ช่วงบ่ายเขาก็ยังคงนอนหลับและตกปลาตามปกติ ไม่ได้ถึงขั้นเปลี่ยนนิสัยและตัวตนจนกลายเป็นนักบุญผู้ทรงศีลที่ขยันขันแข็งและมุ่งมั่นทำความดีแต่ย่างใด

หลังเลิกงาน เขาก็เดินทางกลับเซินเจิ้นพร้อมกับเฉินเฉิน บรรยากาศที่บ้านของเถ้าแก่เฉินย่อมเต็มไปด้วยความคึกคักอีกเช่นเคย

เนื่องจากผู้ปกครองของทั้งสองฝ่ายได้โทรศัพท์พูดคุยกันอย่างเป็นทางการ และนัดหมายเวลาที่จะพบหน้ากันเรียบร้อยแล้ว ดังนั้นตำแหน่ง "ว่าที่ลูกเขย" ของหยางจ้านจึงถูกแต่งตั้งและยอมรับอย่างมั่นคงเป็นที่เรียบร้อย

ถึงแม้ตอนนี้เขาจะสามารถค้างคืนที่บ้านของพ่อตาได้แล้วก็ตาม แต่หยางจ้านก็ยังคงเลือกที่จะกลับไปพักผ่อนที่เซินเจิ้นเซียงมี่ฮวาเทียนอยู่ดี เพราะต่อให้แต่งงานกันในอนาคต หากไม่ใช่ในวันพิเศษจริงๆ การพักอยู่ที่บ้านพ่อตาก็ยังคงให้ความรู้สึกที่ไม่ค่อยเป็นอิสระเท่าใดนัก

เวลาสี่ทุ่มตรง หยางจ้านเดินลงมาจากตึกบ้านของเฉินเฉิน รุ่นน้องคนสนิทอย่างเว่ยกั๋วเฉียงและหวังจิ้งต่างก็มารออยู่ที่ใต้ตึกได้ประมาณสิบนาทีแล้ว