บทที่ 508 วิถีชีวิตริมทะเลที่น่าหลงใหล

ฮุยฮุยและอาฉีนั้นเก่งกาจมาก สระน้ำรอบๆ ก็ไม่ได้กว้างขวางอะไร ใช้เวลาไม่ถึงสองนาทีพวกมันก็คุ้ยดินทรายในละแวกใกล้เคียงจนพบไข่เต่าถึงสิบฟอง

ในขณะที่หยางจ้านใช้วิธีดั้งเดิมนำหญ้ามาถักเป็นเชือกเพื่อมัดเต่าภูเขา เถ้าแก่เฉินก็เดินตามหลังฮุยฮุยและอาฉีไปอย่างกระตือรือร้น พลางประคองไข่เต่าใบเล็กๆ ทั้งสิบฟองไว้ในอุ้งมืออย่างทะนุถนอม

"โอ้โห กลิ่นฟ้องเลยนะเนี่ย ไม่นึกเลยว่าสระน้ำบนภูเขานี้จะมีของดีจากธรรมชาติอยู่จริงๆ อาจ้าน พวกเราอย่ามัวเสียเวลาเลย รีบกลับไปเอาทรายมากลบไว้ดีกว่า ดูสิว่ามันจะฟักออกมาเป็นลูกเต่าน้อยได้ไหม"

เถ้าแก่เฉินทำตัวราวกับได้ย้อนกลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง ตลอดหลายสิบปีที่ผ่านมาเขาเอาแต่ทุ่มเทให้กับธุรกิจจนไม่มีเวลามาใช้ชีวิตสบายๆ แบบนี้เลย

ด้วยช่องว่างแห่งความเกรงใจระหว่างพ่อกับลูก ทำให้เฉินจี้เยี่ยและเฉินเว่ยไม่มีความรู้สึกอยากจะมาเที่ยวเล่นพักผ่อนกับพ่อแบบนี้ แต่สำหรับหยางจ้านในฐานะว่าที่ลูกเขย เถ้าแก่เฉินไม่มีมาดให้ต้องเกรงขามแต่อย่างใด แถมยังมีฐานะทางการเงินที่มั่นคงคอยหนุนหลัง ทำให้เขาสามารถเล่นสนุกไปกับเถ้าแก่เฉินได้