บทที่ 510 เรือนพักคนว่างอันแสนหอมหวาน

ในคืนวันเสาร์ แขกเหรื่อในเรือนพักคนว่างมีจำนวนเพิ่มขึ้นอีกสองสามคน

ครอบครัวของเหยียนเฟิงและกู้เหว่ยไม่ได้มากันทั้งหมด เนื่องจากติดภารกิจตั้งวงไพ่และจิบชาพูดคุยกัน นอกจากกลุ่มของเฉินเส้าเจี๋ยที่มาถึงบ้านหยางจ้านตั้งแต่ช่วงบ่ายแล้ว ช่วงค่ำกู้เหว่ย เหยียนเฟิง และเจียงฉี่เฉาก็แวะเวียนกันมาช่วยเป็นเพื่อนดื่ม

พวกเขาทั้งหมดนี้คุยกับเถ้าแก่เฉินไม่ค่อยเข้าคอเท่าไหร่นัก แต่ประเด็นสำคัญคือพ่อของเหยียนเฟิง ซึ่งมีอายุรุ่นราวคราวเดียวกันกับเถ้าแก่เฉิน ทั้งสองถือว่าเป็นรุ่นใหญ่ในวงการที่มีบารมี เมื่อได้เจอกันก็คุยกันถูกคอเป็นพิเศษ

หยางจ้านว่าจ้างคนมาตั้งเตาอบแกะย่างทั้งตัวในสวนตั้งแต่ช่วงสามสี่โมงเย็น ที่ฮุ่ยหยางนั้นมีเชฟฝีมือดีอยู่สองคน จ่ายเงินจ้างให้พวกเขาพร้อมอุปกรณ์มาบริการถึงที่บ้านไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรเลย

จนกระทั่งยามดึกดื่นเมื่อดวงจันทร์ลอยเด่นอยู่เหนือยอดไม้ เรือนพักคนว่างก็เข้าสู่ช่วงเวลาของการทานมื้อค่ำอย่างเป็นทางการ