บทที่ 547 บังเอิญเจอแผนสกปรก เลยช่วยแก้ปัญหาให้ (ตอนจบ)

เวลาล่วงเลยไปจนถึงตีหนึ่งครึ่ง หน้าต่างทุกบานของบ้านพักที่คนต่างถิ่นเข้าพักต่างก็รูดม่านปิดสนิท สถานที่รับรองส่วนตัวที่ต้องการความเป็นส่วนตัวสูงเช่นนี้ ม่านที่หนาทึบไม่ยอมให้แม้แต่แสงสว่างเพียงน้อยนิดเล็ดลอดออกมาได้เลย

บนทางแยกด้านนอกคฤหาสน์ มีรถจอดเรียงรายอยู่สี่คัน ในจำนวนนั้นสองคันมีตราสัญลักษณ์ของหน่วยงานรัฐ

ชายหลายคนยืนอยู่ข้างรถเก๋งคันหนึ่ง หนึ่งในนั้นขมวดคิ้วถามคนที่อยู่ในรถว่า: “เลขาฯ หลัว จะบุกเข้าไปจริงๆ เหรอครับ? เส้นสายของเถ้าแก่ที่นี่ก็ไม่ธรรมดานะ ขืนทำแบบนี้จะคุ้มเหรอครับ?”

เลขาฯ หลัวที่อยู่ในรถไม่ได้อายุน้อยแล้ว เมื่อได้ยินคำถามก็มีสีหน้าลังเล เขาจุดบุหรี่สูบด้วยความหงุดหงิด: “ทำไงได้ล่ะ ฉันก็พยายามห้ามแล้ว แต่เจ้านายยืนยันจะเอาแบบนี้ ถ้าเขาพลาดโอกาสปีนี้ไป โอกาสหน้าก็ไม่ต้องหวังแล้วล่ะ”

เลขาฯ หลัวอัดบุหรี่เฮือกใหญ่ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาปลอบใจทุกคน: “สายรายงานมาแล้วว่าเขาอยู่กับผู้หญิงคนนั้นข้างใน อ้างว่ามารับรองเพื่อน แต่ตอนกลางคืนคงต้องได้หลักฐานมัดตัวแน่ๆ พวกนายก็แค่ทำตามคำสั่ง พังประตูเข้าไปแล้วอย่าเพิ่งบุ่มบ่าม แอบถ่ายรูปไว้สักสองสามรูปแล้วรอเจรจา ถ้ามีปัญหาอะไรก็ไม่ถึงตัวพวกนายหรอก”