บทที่ 667 กลับบ้านเกิดที่จือเฉิงเพื่อจัดงานฉลองอีกครั้ง

ใครที่จัดงานแต่งงานก็ต้องวุ่นวายและมีความสุขกันทั้งนั้น ช่วงวันหยุดปีใหม่ก็ผ่านพ้นไปท่ามกลางความยุ่งเหยิงและความสุขเช่นนี้ ไม่กี่วันต่อมา คู่ข้าวใหม่ปลามันก็ต้องเทียวไปเทียวมาระหว่างสองครอบครัว ส่วนที่โรงแรมก็ยังมีเพื่อนๆ ที่ยังคงพักผ่อนอยู่ ช่วงบ่ายหรือค่ำ หยางจ้านก็จะแวะไปหา หรือไม่ก็รับพวกเขามาเที่ยวในตัวเมือง บางทีก็จัดปาร์ตี้บาร์บีคิวริมหาด บางทีก็ไปนั่งจิบชา เล่นไพ่ คุยเล่นกันที่บ้านจื้ออี้เจียหยวนตรงตีนเขา... เอาเป็นว่าเพื่อนๆ ที่มาเซินเจิ้นไม่ได้ชอบการเที่ยวแบบแวะถ่ายรูปเช็คอินตามสถานที่ท่องเที่ยว แต่ชอบการพักผ่อนแบบไร้กังวล มีโรงแรมห้าดาววิวทะเลที่สวยงามและสิ่งอำนวยความสะดวกครบครันให้อยู่ มีคนคอยจัดการเรื่องกินดื่มเที่ยวให้โดยไม่ต้องปวดหัวเอง รูปแบบการพักผ่อนแบบนี้ทำให้เพื่อนทุกคนที่มาร่วมงานสัมผัสได้ถึงความจริงใจและรู้สึกพอใจเป็นอย่างมาก

วันที่ 3 หยางจ้านไปส่งญาติมิตรและเพื่อนๆ ที่หมดวันหยุดแล้วด้วยตัวเองที่สนามบินเซินเจิ้น ญาติพี่น้องจากบ้านเกิดก็นั่งเครื่องบินเหมาลำกลับไป หยางกั๋วเจิ้งและถังกุ้ยเซียงก็เดินทางกลับจือเฉิงพร้อมคณะด้วย ตามแผนเดิม อีกไม่กี่วันหยางจ้านและเฉินเฉินต้องกลับไปจัดงานเลี้ยงฉลองที่บ้านเกิดของฝ่ายชาย ท่านประธานเฉินอยากไปรำลึกความหลังที่บ้านเกิดลูกเขยมานานแล้ว การจัดงานเลี้ยงทั้งสองฝั่งถือเป็นธรรมเนียมที่ต้องทำ และยังมีความหมายแฝงถึงความเท่าเทียมกันของตระกูลหยางและตระกูลเฉินด้วย

เย็นวันที่ 4 หยางจ้านเรียกแก๊งเพื่อนเจ้าบ่าวเพื่อนเจ้าสาวมารวมตัวกันอีกครั้ง ที่ห้องวีไอพีส่วนตัวบนชั้นสามของจื้ออี้เก๋อ สาวๆ กำลังตั้งวงเล่นไพ่นกกระจอก ส่วนหนุ่มๆ ก็นั่งจิบชาสูบบุหรี่คุยกันอยู่ใต้หลังคากันสาดด้านนอก เฉินเว่ยนั่งพิงโซฟาข้างโต๊ะน้ำชาอย่างสบายอารมณ์ ลากเก้าอี้มาพาดขาไว้ เงยหน้าพ่นควันบุหรี่เป็นรูปวงแหวนอย่างมืออาชีพ "เฮ้ อาจ้าน รถที่ตาเฒ่าหวังให้ไปรับมาหรือยัง? รุ่นไหนล่ะ เอามาให้ฉันลองขับสักสองสามวันก่อนสิ" หยางจ้านล้วงกุญแจรถจากกระเป๋าเสื้อโยนให้เฉินเว่ย "หลี่เฮ่าเพิ่งขับกลับมาเมื่อเช้านี้แหละ มาเซราติ แกรนทูริสโม่ สีแดง นอกจากโลโก้ที่ดูมีเอกลักษณ์หน่อย ฉันว่านายขับสักสองวันก็คงเบื่อแล้วล่ะ เดี๋ยวพอกลับจากบ้านเกิด ค่อยเอาไปจอดไว้ที่คลับนายละกัน" เฉินเว่ยรีบรับกุญแจไว้ ขี้เถ้าบุหรี่ที่ตั้งใจจะเคาะโชว์ความเท่กลับร่วงใส่ตัวเต็มไปหมด ทำเอาเขารีบลุกขึ้นปัดเสื้อผ้าอย่างไว กลัวว่าสะเก็ดไฟจะทำให้เสื้อทะลุแล้วลวกผิวเอา "เชี่ย จงใจแกล้งกันใช่ไหมเนี่ย!" พอเห็นว่าเสื้อผ้าไม่ได้เป็นรอยไหม้ เฉินเว่ยถึงได้หยิบกุญแจรถขึ้นมาดูพลางพูดด้วยน้ำเสียงล้อเลียนว่า "ตาเฒ่าหวังนี่ไม่เข้าใจรสนิยมคนรุ่นใหม่เอาซะเลย สู้เซ็นเช็คมาให้ฉันไปช่วยเลือกให้ยังจะดีกว่า เครื่อง 4.2 ลิตรใช่ไหม? ตั้งสองล้านกว่า เสียดายของชะมัด!" หยางจ้านยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ "ก็พอใช้ได้แหละ! แต่ให้ฉันมาก็เปล่าประโยชน์ สู้เปลี่ยนเป็นมาเซราติ กวาตโตรปอร์เต้ยังจะดีซะกว่า อย่างน้อยฉันก็ยังพอเอามาขับใช้งานได้บ้าง”

“ไม่เป็นไรน่า เดี๋ยวฉันเอาไปซิ่งสักสองวัน แล้วค่อยช่วยนายขายเปลี่ยนเป็นกวาตโตรปอร์เต้ให้ รถคันนี้ตาเฒ่าหวังแกอุตส่าห์ไปหามาจากฮ่องกงเชียวนะ เพื่อนในคลับฉันต้องมีคนชอบไอ้รถสปอร์ตล่าแต้มคันนี้แน่ๆ โลโก้รูปตรีศูลเนี่ยเอาไว้หลอกสาวๆ ได้สบายเลย!" เฉินเว่ยควงกุญแจรถในมือแล้วรับปากอย่างอารมณ์ดี

ตอนนั้นเอง จางเจียหมิงที่เพิ่งเลิกงานก็รีบตามมา พอเห็นในห้องวีไอพีไม่มีใคร ก็รู้หน้าที่เดินออกไปที่ระเบียงด้านหลัง โบกมือทักทายหยางจ้านและคนอื่นๆ "โทษที เลิกกะดึกไปหน่อย ฟ้ามืดแล้วพวกนายยังมานั่งทำอะไรข้างนอกเนี่ย เข้าไปกินข้าวกันได้แล้ว พี่ๆ ทั้งหลาย คืนนี้ฉันต้องกลับไปทำเปเปอร์ต่อ เดี๋ยวงดเหล้านะ" หยางจ้านได้ยินดังนั้นก็ลุกขึ้นเรียกทุกคน "งั้นก็ได้สิ ด็อกเตอร์จางบอกให้กินเราก็ต้องกิน ว่าแต่นายยุ่งขนาดนี้ พรุ่งนี้จะกลับไปเที่ยวบ้านเกิดฉันด้วยกันได้ไหมล่ะ?" จางเจียหมิงเงยหน้าทำท่าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะลืมตาแล้วส่ายหน้า "คงไม่ได้แล้วล่ะ หยุดปีใหม่สามวันฉันก็ใช้โควตาเต็มแล้ว ขืนไปขอสลับเวรกับใครอีก หัวหน้าแผนกคงเรียกไปคุยแน่ๆ”