บทที่ 102 เถ้าแก่จู: เปียวเอ๋อร์ มีพ่ออย่างเจิ้นแล้ว เจ้ายังมีอะไรให้น่าเสียดายอีก?

องค์รัชทายาทที่น่าเสียดายที่สุด??? ตัวอะไรกันเนี่ย? หรือว่าจะน่าอนาถยิ่งกว่าสามคนก่อนหน้านี้อีก? เมื่อคิดได้ดังนั้น ใต้ม่านแสง บรรดามหาจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ที่ติดอันดับไปก่อนหน้านี้... ต่างก็เริ่มหายใจติดขัด

ปฐมจักรพรรดิแห่งต้าฉิน: "จะน่าอนาถแค่ไหน... ก็ไม่เกี่ยวกับเจิ้นแล้ว เหนื่อยเหลือเกิน... ล่มสลายไปให้หมดเถอะ!" บิดาคือทายาทมังกรแดง: "เห็นใจเจิ้งเกอจริงๆ... มีลูกแบบนั้นก็น่าผิดหวังจริงๆ นั่นแหละ!" หลี่เอ้อแห่งต้าถัง: "บวกหนึ่ง! รัชทายาทของเจิ้นก็ขึ้นไปแล้ว... คงไม่ใช่คนบ้านเจิ้นหรอก!" หมูป่าแห่งต้าฮั่น: "เห็นด้วย น่าจะไม่ใช่ของเจิ้นเหมือนกัน!" บาตรใบเดียว: "ในเมื่อพวกเจ้าไม่ใช่กันหมด งั้นก็ยิ่งไม่มีทางเป็นคนบ้านเจิ้นเข้าไปใหญ่!" จักรพรรดิหย่งเล่อ: "เสด็จพ่อ..." หมูป่าแห่งต้าฮั่น: "เออ!"

...

แล้วคนในกลุ่มก็พากันขานรับ... ทำเอาเกาจูตี้โกรธจนกดออกจากกลุ่มสนทนาไปทันที ยามนี้ใต้ม่านแสง

ราชวงศ์หมิง เถ้าแก่จูมั่นใจมากว่าไม่มีทางเป็นคนบ้านเขาแน่นอน เพราะท่าทีที่เขามีต่อจูเปียวนั้น เป็นที่ล่วงรู้และประจักษ์แก่สายตาชาวโลก "น้องหญิง เจ้าไม่ต้องดูต่อแล้ว เปียวเอ๋อร์บ้านเราไม่มีทางอยู่บนนั้นหรอก!" เถ้าแก่จูกล่าวอย่างมั่นใจ